تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٨٣٨

[ سوره الناس ( 114 ) : آيات 1 تا 6 ]

از عددها وحدتش خارج بود * نى چو واحد در عدد داخل شود

حق زوجه واحديت بىمقال * جامع كل صفاتست و كمال

در مقام واحديت از جهات * ميپذيرد علم و تعيين و صفات

واحديت وصف ذات حضرتست * فرض در وى اعتبار كثرتست

يافت اندر واحديت اعتبار * اسم و رسم و نعت و وصف از هر قرار

هست واحد از احد اول نزول * مر حقيقت از محمد « ع » در وصول

اى محمد در جواب مشركان * كه تو را گويند حق را ده نشان

اين بتان ما بود پيدا كه چيست * تو بما بنما كه معبود تو كيست

گو تو ايشان را هو اللَّه احد * او نگنجد در اشارت در عدد

پاك و بيرون است از عين و عيان * نه اشارت ميپذيرد نه ميان

منفرد اندر صفات و ذات خويش * مطلق از ادراك مخلوقات خويش

شان او يكتايى است اندر وجود * نيستش ثانى بذات و وصف و بود

اندران حضرت خرد را راه نيست * ممكنى از هستيش آگاه نيست

نك ز اللَّه الصمد بشنو بيان * اوست معبود و پناه بندگان

هر وجودىراست بر وى احتياج * او نباشد از وجودى لا علاج

بينياز است از وجود غير خود * كرد خلق او بر ظهور خير خود

نيست فوقش آمرى او ناهيى * خلق را نز مشيتش آگاهيى

باشد از وصفش يكى لا جوف له * خورد و خواب آنجا ندارد هيچ ره

يا كه من غير شبيه آمد صمد * نيست مانندى مر او را در سند

نى از او زايد ولد يا هيچ چيز * نى ز چيزى گشته او زائيده نيز

نيست همتايى مر او را هيچ كس * هم نه عقلى را بدركش دسترس

نه شبيه او راست در ذات و صفات * هم نه تغيير و تبدل از جهات

اعتقاد اينست پيدا و خفى * بارالها تو گواهى بر صفى

سورة الفلق

سورة الفلق

[ سوره الفلق ( 113 ) : آيات 1 تا 5 ]

[ سوره الفلق ( 113 ) : آيات 1 تا 5 ]

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ ( 1 ) مِنْ شَرِّ ما خَلَقَ ( 2 ) وَ مِنْ شَرِّ غاسِقٍ إِذا وَقَبَ ( 3 ) وَ مِنْ شَرِّ النَّفَّاثاتِ فِي الْعُقَدِ ( 4 )

وَ مِنْ شَرِّ حاسِدٍ إِذا حَسَدَ ( 5 )

بنام خداوند بخشايندهء مهربان

بگو اى محمد پناه ميگيرم بآفريدگار شكافنده صبح ( 1 )

از بدى آنچه آفريده است ( 2 )

و از بدى شب تاريك چون درآيد ( 3 )

و از شر زنان كه دمندگان افسونند در گرهها ( 4 )

و از شر حسد برنده چون ظاهر كند حسد را ( 5 )

اى محمد « ع » گو كه بر رب الفلق * من پناه آرم ز شرّ ما خلق

نى فلق بر صبح دارد انحصار * كاورد آن را برون از ليل تار

بلكه اشيا جمله را از بيش و كم * اندر آورد از سياهى عدم

ميشكافد مر زمين را از نبات * كوه‌ها را از عيون اندر جهات

حاصل آن كز شر هر ذيشر كه هست * كو پناه آرم بسلطان الست

هم ز شر غاسق اندر ليل تار * چون در آيد ظلمتش در روزگار

هم ز شرّ آن زنان ساحره * كه دمند اندر گرهها يكسره

هم ز شر حاسد آن وقت حسد * از حسدها چون به جوش آيد حسد

در جهان هر فتنه‌اى كه رخ نمود * ميتوان گفت از حسد آن جمله بود

ترك سجده كرد ابليس از حسد * گشت آن هابيل را قابيل رد

مايه آن غفلت است از كردگار * كه نمايد آدمى را خوار و زار

گر نباشد غفلت او را كى رسد * كه برد بر دادهء بارى حسد

گفته‌اند از سحر و جادويان رسول * گشت بيمار اين بود دور از قبول

گر بپيغمبر كند جادو اثر * بس پديد آيد به كار دين ضرر

جز كه اين سحر و حسد بر آدمى * وارد از نفس و بليس آيد همى

شكر اين نعمت چسان گويد صفى * كز حسد پاك است قلبش اى وفى

سورة النّاس

سورة النّاس

[ سوره الناس ( 114 ) : آيات 1 تا 6 ]

[ سوره الناس ( 114 ) : آيات 1 تا 6 ]

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ ( 1 ) مَلِكِ النَّاسِ ( 2 ) إِلهِ النَّاسِ ( 3 ) مِنْ شَرِّ الْوَسْواسِ الْخَنَّاسِ ( 4 )

الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ ( 5 ) مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ ( 6 )

بنام خداوند بخشاينده مهربان

بگو اى محمد پناه ميبرم بپروردگار آدميان ( 1 )

پادشاه آدميان ( 2 )

خداى آدميان ( 3 )

از بدى ديو و وسوسه كننده خناس ( 4 )

آنكه وسوسه مىكند