تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٨٣٧

[ سوره الإخلاص ( 112 ) : آيات 1 تا 4 ]

چون آيد يارى كردن خدا و فتح مكه ( 1 )

و بينى مردمان را كه در مىآيند در دين خدا فوج فوج ( 2 )

پس تسبيح كن به حمد پروردگار خود و طلب آمرزش كن از او بدرستى كه اوست قبول كننده توبه ( 3 )

چون كه يارى كردن آيد از خدا * هم زمان فتح مكه بر شما

چون ببينى مردمان در دين حق * فوج فوج آيند هر روز از فرق

وعدهء حق بر تو خواهد گشت راست * نيست شك در آنچه معهود از خداست

پس تو كن تنزيه مقرون بر سپاس * هر دم از پروردگارت بيقياس

هم كن آمرزش ز فضل او طلب * كه بود توبه پذير از بنده رب

اكثرى گويند اين آيت نزول * يافت بيش از فتح مكه بر رسول

شرح فتح مكه و آن داستان * گر كه خواهى جمله از تاريخ خوان

سورة المسد

[ سوره المسد ( 111 ) : آيات 1 تا 5 ]

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

تَبَّتْ يَدا أَبِي لَهَبٍ وَ تَبَّ ( 1 ) ما أَغْنى عَنْهُ مالُهُ وَ ما كَسَبَ ( 2 ) سَيَصْلى ناراً ذاتَ لَهَبٍ ( 3 ) وَ امْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ ( 4 )

فِي جِيدِها حَبْلٌ مِنْ مَسَدٍ ( 5 )

بنام خداوند بخشايندهء مهربان

شكسته باد دو دست ابى لهب كه خواست سنگ به پيغمبر زند ( 1 )

دفع نكند از او مال او و آنچه كسب كرده ( 2 )

زود باشد كه در آيد آتش را خداوند زبانه ( 3 )

و زن او كه بردارنده هيمه است ( 4 )

در گردن او ريسمانيست از كيف خرما ( 5 )

باد بشكسته دو دست بو لهب * تا چه كرد او با رسول منتجب

سنگ بگرفت او كه تا بر وى زند * گشت ناچيز و هلاك آن بيرشد

دفع نكند مال وى از وى عذاب * وانچه كرد از مال و فرزند اكتساب

زود باشد كه در آيد با تعب * آتشى را كو بود صاحب لهب

زوجه‌اش امّ جميل بنت حرب * اخت بو سفيان كه بر زد طعن و ضرب

اوست بردارنده هيزم مراد * زين سخن چينى است از بهر فساد

آن چنان كه هيزمست آتش كشى * ميفروزد هم سخن چين آتشى

آن زن يك چشم بس معروف بود * بر سخن‌چينى و اين مكشوف بود

بود هيزم‌كش زن آن بو لهب * تا فروزد نار فتنه روز و شب

ريسمان از ليف خرما بافته * باشد اندر گردن او يافته

خار و خاشاك آن لعينه زان رسن * ميكشيد اندر ره فخر زمن

هم به پشت او نهند اندر جحيم * پشته‌هاى هيزم از نار اليم

سورة الاخلاص

[ سوره الإخلاص ( 112 ) : آيات 1 تا 4 ]

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ ( 1 ) اللَّهُ الصَّمَدُ ( 2 ) لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ ( 3 ) وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ ( 4 )

بنام خداى بخشاينده مهربان

بگو يا محمد اوست خداى يگانه ( 1 )

خدا بىنياز ( 2 )

نزاده و زاينده نشده ( 3 )

و نيست او را همتا و همسال ( 4 )

گفته‌اند ارباب تحقيق و خرد * ذات بحت و بود محض است آن احد

مزد و مطلق از خصوص و از عموم * وز عروض و لا عروض و هر رسوم

مطلقست اعنى ز قيد خاص و عام * نه بود وصف و نشان او را نه نام

جمله ز او آثار كثرت منتفى است * در حجاب لا تعين مختفى است

عاريست از وصف كثرت وحدتش * دور از شرط تعين نسبتش

هست يكتايى چنان يكتا كه او * در عدد داخل شود بيگفتگو