تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٨٣٥

[ سوره الماعون ( 107 ) : آيات 1 تا 7 ]

مر نديدى اين تو آيا در سبيل * كه چه ربت كرد با اصحاب فيل

بر شكست اهل حبش را بر چنان * با طيورى بس بجثه ناتوان

مىنگردانيد كيد آن فرق * باطل و گمراه آيا آنكه حق

قصد ايشان بود تخريب حرم * كردشان تضليل پس رب الكرم

خود فرستاد او بر ايشان باشكوه * فوج مرغان را گروه اندر گروه

ميفكند آن هر يكى سنگى ز كل * مرد و مركب را نمودى مضمحل

پس بگردانيد ايشان را إله * خورد گشته بر مثال برگ كاه

سورة قريش

[ سوره قريش ( 106 ) : آيات 1 تا 4 ]

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

لِإِيلافِ قُرَيْشٍ ( 1 ) إِيلافِهِمْ رِحْلَةَ الشِّتاءِ وَ الصَّيْفِ ( 2 ) فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هذَا الْبَيْتِ ( 3 ) الَّذِي أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَ آمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ ( 4 )

بنام خداى بخشايندهء مهربان ( 106 / 4 - 1 )

براى الفت عطا كردن بقريش ( 1 )

الفت عطا كردن بايشان در كوچ زمستان و تابستان ( 2 )

پس بايد بپرستيد پروردگار اين خانه را ( 3 )

آنكه سير طعام كرد ايشان را از گرسنگى و ايمن كرد ايشان را از بيم ( 4 )

بود هر سالى بعزم اتجار * مر سفر بهر قريش اندر دو بار

در زمستانشان سفر بد بر يمن * فصل تابستان بشام اين بود فن

خلق ميخواندندشان اهل حرم * داشتند اهل حرم را محترم

حاصل آنكه قصه اصحاب فيل * بر قريش آن بود نعمت در سبيل

تا بر ايشان در وقوع رحلتين * الفتى از مردمان باشد به عين

پس ببايد تا كه بپرستند هم * صاحب اين خانه را اهل حرم

آن خدا كه داد ايشان را طعام * كاه جوع از اين دو رحلت در مقام

ايمن ايشان را نمود از خوف هم * ز احترام اين حريم محترم

ميشدند آنها بهر شهر و ديار * از پى كسب معاش و اتجار

ز احترام آن حرم ايمن بدند * مطمئن در هر ره از رهزن بدند

سورة الماعون

[ سوره الماعون ( 107 ) : آيات 1 تا 7 ]

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

أَ رَأَيْتَ الَّذِي يُكَذِّبُ بِالدِّينِ ( 1 ) فَذلِكَ الَّذِي يَدُعُّ الْيَتِيمَ ( 2 ) وَ لا يَحُضُّ عَلى طَعامِ الْمِسْكِينِ ( 3 ) فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ ( 4 )

الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ ( 5 ) الَّذِينَ هُمْ يُراؤُنَ ( 6 ) وَ يَمْنَعُونَ الْماعُونَ ( 7 )

بنام خداى بخشاينده مهربان

آيا ديدى آن را كه تكذيب مىكند روز جزا را ( 1 )

پس اينست كه بجفا ميراند يتيم را ( 2 )

و ترغيب نميكند بر طعام دادن درويش ( 3 )

پس واى مر نماز گذارندگان ريايى ( 4 )

آنها كه ايشان از نماز خود سهوكنندگان بيخبرانند ( 5 )

آنان كه ايشان ريا ميكنند ( 6 )

و منع ميكنند زكات را ( 7 )

ديدى آيا اى محمد آنكه را * مىكند تكذيب بر يوم جزا

اوست پس آن كس كه دفع از خود كند * مر يتيمان را بقهرى بس اشد

نى كند تحريص كسرا ز انغمار * خود بر اطعام مساكين هيچ باز

بس بود رنج و عذاب آن را كه باز * ميگذارد از ريا مانا نماز

وان بود ابن ابى و اصحاب او * هر مناطق يا بگاه جستجو

وانكسان كه از نماز خويشتن * غافلند و بى خبر در هر زمن

وانكسان كه ميكنند ايشان ريا * در عملها از پى مدح و ثنا

مدحشان گويند يعنى تا كه خلق * جز ريا بر تن نپوشند ايچ دلق

مانعند ايشان هم از مال زكات * جمله در نارند اهل اين صفات

هر كه منع خيرى از مردم كند * راه و رسم مردمى را كم كند

آدم آن باشد بدون امتناع * كه بنى آدم برد ز او انتفاع

ور رسد بر مردمان از وى ضرر * تو مخوانش آدم دد است آن جانور