تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٨٢٩

[ سوره القدر ( 97 ) : آيات 1 تا 5 ]

بقلم ( 4 )

آموزانيد انسان را آنچه نميدانست ( 5 )

حقا بدرستى كه انسان عصيان ميورزد ( 6 )

به اينكه ديد خود را كه بىنياز شد ( 7 )

بدرستى كه بسوى پروردگار تو است بازگشت ( 8 )

آيا ديدى كسى را كه منع كند ( 9 )

بنده را چون نماز كند ( 10 )

آيا ديدى كه اگر بود بر هدايت ( 11 )

يا امر كرد بپرهيزكارى ( 12 )

آيا ديدى كه اگر تكذيب كرد و روى گردانيد ( 13 )

آيا ندانست كه خدا مىبيند ( 14 )

نه چنانست هر آينه اگر با نايستد خواهم گرفت البته كسانشان به موى پيشانى ( 15 )

پيشانى دروغگوى خطاكار ( 16 )

پس بايد كه بخواند اهل مجلسش را ( 17 )

زود باشد بخوانيم زبانيه را ( 18 )

نه چنانست فرمان مبر او را و سجده كن و نزديك شو ( 19 )

آيتى كاوّل رسيد از رب دين * بود اقرء باسم ربك باليقين

نام ربت را بخوان اى مصطفى * آن خدايى كافريد او چيزها

خلقت انسان ز خون بسته كرد * عضوهايش پس بهم پيوسته كرد

روزى اندر غار حرّى بد رسول * كرد بر وى جبرئيل از حق نزول

گفت بر خوان گفت خواننده نيم * جبرئيلش بر فشرد آن دم بهم

گشت بيطاقت شد اندر خانه باز * تب گرفتش خفت بر جا اهتزاز

بار ديگر جبرئيل آمد فرود * آيت ديگر بر او آورد زود

رفت پيش ورقة بن نوفل او * با خديجه زوجهء پاكيزه‌خو

گفت آن حالات را با وى همه * گفت تو پيغمبرى بيواهمه

حاصل آنكه اول آيت بود اين * كه بر او آمد ز رب العالمين

مىبخوان تو اى پيمبر نام حق * آنكه خلق آدمى كرد از علق

آمد اين آيت نخستين بر رسول * زانكه خلقت اصل باشد بر عقول

تا بداند آدمى كه لايقش * هست و واجب بندگى خالقش

رب اكرم را بخوان كه با قلم * مر نوشتن را بياموزند هم

مىبياموزاند آدم را تمام * آنچه را كه مىندانست از مهام

الحق انسانست طاغى بر خدا * چون كه خود را ديد ذيقدر و عنا

هست سوى رب تو بيمعذرت * بازگشت جمله اندر آخرت

بينى آيا آنكه دارد هيچ باز * بنده ما را كه باشد در نماز

بينى اى ناهى تو آيا كه بود * بندهء ما گر كه بر راه رشد

امر بر تقوى نمايد يا نماز * ميتوان او را چگونه داشت باز

بينى آيا آنكه تكذيب ار كند * يا كه رو گرداند آن بو جهل رد

مستحق بر چه عذابى گردد او * هم بدينسان هر مكذب هر عدو

اين ندانسته است آيا از عمى * كه بود بينا به قصد او خدا

بايد او از نهى تا باز ايستد * ايستد ور نى كه باز آن بيخرد

موى پيشانى او گيريم هم * بر كشيمش سوى دوزخ وان الم

ناصيهء آن كاذب خاطى كه باز * داردت ز آداب و تقوى و نماز

پس ببايد اهل خود را خواند او * زود خوانيم آن زبانه بر عدو

آن زبانه دوزخ پر قهر و نار * تا كشد او را بدوزخ ز اضطرار

آن چنان نبود كه گفت آن محتجب * تو مبر فرمانش و اسجد و اقترب

سورة القدر

[ سوره القدر ( 97 ) : آيات 1 تا 5 ]

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ ( 1 ) وَ ما أَدْراكَ ما لَيْلَةُ الْقَدْرِ ( 2 ) لَيْلَةُ الْقَدْرِ خَيْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ ( 3 ) تَنَزَّلُ الْمَلائِكَةُ وَ الرُّوحُ فِيها بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ كُلِّ أَمْرٍ ( 4 )

سَلامٌ هِيَ حَتَّى مَطْلَعِ الْفَجْرِ ( 5 )

بنام خداى بخشايندهء مهربان

بدرستى كه ما فرستاديمش در شب قدر ( 1 )

و چه چيز دانا كردت كه چيست شب قدر ( 2 )

شب قدر بهتر است از هزار ماه ( 3 )

نازل ميشوند فرشتگان و روح در آن باذن پروردگارشان از هر امرى ( 4 )

سلامتست آن تا وقت طلوع صبح ( 5 )