تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٨١٤

[ سوره الانفطار ( 82 ) : آيات 13 تا 19 ]

نخواهيد مگر آنكه خواهد خدا كه پروردگار عالميانست ( 29 )

پس خورم سوگند بر استارگان * آن رجوع آرندگان بر آسمان

بار ديگر ميكنند آنها اياب * بعد پنهانى بنور آفتاب

هم بشب سوگند كان آيد چو بيش * مىكند تاريك عالم را بخويش

هم بصبح آن گاه كه چون دم زند * عالم و آفاق را روشن كند

كه بود قرآن كلامى دلپسند * قول بفرستادهء بس ارجمند

بس توانا عند ذى العرش مكين * هم مطاع اندر ملايك هم امين

جبرئيل آورده يعنى اين كلام * بر رسول از جانب رب الانام

نيست مجنون صاحب و يار شما * آن چنان كه هست پندار شما

ديد مر جبريل را وين ابين است * در كنار آسمان كه روشن است

نيست پيغمبر بخلق حق بخيل * زانچه به روى شد نهان وحى جليل

رمز معنى تا نياموزد بكس * وحى علام الغيوب اينست و بس

هم نه قرآن قول ديو رانده است * كه بر او از استراقى خوانده است

بر كجا پس مىرويد آيا شما * مىكنيد اعراض زين يعنى چرا

نيست قرآن عالمين را جز كه پند * جز شرافت با رسول ارجمند

مر كسى را كاستقامت خواهد او * جز چنين كى برد كس زين مشك بو

مىنخواهيد استقامت را شما * جز كه آن را بر شما خواهد خدا

كاو بود پروردگار عالمين * هر كرا او خواهد آيد سوى دين

تا كرا او خواهد اين امرى خفى است * سرّ خلق از غير خالق مختفى است

سورة الانفطار

سورة الانفطار

[ سوره الانفطار ( 82 ) : آيات 1 تا 12 ]

[ سوره الانفطار ( 82 ) : آيات 1 تا 12 ]

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

إِذَا السَّماءُ انْفَطَرَتْ ( 1 ) وَ إِذَا الْكَواكِبُ انْتَثَرَتْ ( 2 ) وَ إِذَا الْبِحارُ فُجِّرَتْ ( 3 ) وَ إِذَا الْقُبُورُ بُعْثِرَتْ ( 4 )

عَلِمَتْ نَفْسٌ ما قَدَّمَتْ وَ أَخَّرَتْ ( 5 ) يا أَيُّهَا الْإِنْسانُ ما غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ ( 6 ) الَّذِي خَلَقَكَ فَسَوَّاكَ فَعَدَلَكَ ( 7 ) فِي أَيِّ صُورَةٍ ما شاءَ رَكَّبَكَ ( 8 ) كَلاَّ بَلْ تُكَذِّبُونَ بِالدِّينِ ( 9 )

وَ إِنَّ عَلَيْكُمْ لَحافِظِينَ ( 10 ) كِراماً كاتِبِينَ ( 11 ) يَعْلَمُونَ ما تَفْعَلُونَ ( 12 )

بنام خداى بخشايندهء مهربان

آن گاه كه آسمان بشكافد ( 1 )

و آن گاه كه ستاره‌ها فرو ريزانيده شود ( 2 )

و آن گاه كه درياها را بهم داده شود ( 3 )

و آن گاه كه قبرها زير و زبر كرده شود ( 4 )

و آن دهر نفسى آنچه را پيش فرستاده و باز پس داشت ( 5 )

اى انسان چه چيز غره كرد ترا به پروردگارت كه كريم است ( 6 )

آنكه آفريد ترا پس تمام اجزا گردانيد ترا پس اندام دادت ( 7 )

در هر صورتى كه خواست بهم آوردت ( 8 )

نه چنين است بلكه تكذيب مينمايد جزا را ( 9 )

و بدرستى كه بر شماست نگهبانان ( 10 )

گراميان نويسندگان ( 11 )

ميدانند آنچه را كه ميكنيد ( 12 )

آن زمان كه اشكافته گردد فلك * مىبريزند اين كواكب يك به يك

وانزمان كه بحرها گردد روان * گورها زير و زبر گردد عيان

هر كسى داند چه بفرستاده پيش * وانچه از پس هشته اندك يا كه بيش

پس خطاب آيد كه اى آدم چه چيز * غره بر رب كريمت كرده نيز

آن خدايى كافريدت از عدم * راست پس فرمودت از تقدير هم

ساخت اعضايت همه عدل و نكو * بر هر آن صورت كه خود ميخواست او

صورت و اعضا و تركيبت تمام * معتدل آراست از تنظيم تام

گر كنى در خلقت خود يك نظر * مىشناسى داده‌هاى دادگر

از غرور خويش پس باز ايستيد * گر ز اصل خويش غافل نيستيد

آن نباشد كايستيد از كبر هين * بل بود تكذيبتان بر يوم دين

مر شما را از ملايك حافظين * در عمل هست از كراما كاتبين

آن بزرگانى كه بنويسنده‌اند * نامهء اعمالتان از چون و چند

مىبدانند آنچه را كه ميكنيد * نيك و بد را مىنويسند از پديد

در بهشت ابرار اندر نعمتند * فاجران در دوزخ اندر محنتند

[ سوره الانفطار ( 82 ) : آيات 13 تا 19 ]

[ سوره الانفطار ( 82 ) : آيات 13 تا 19 ]

إِنَّ الْأَبْرارَ لَفِي نَعِيمٍ ( 13 ) وَ إِنَّ الْفُجَّارَ لَفِي جَحِيمٍ ( 14 ) يَصْلَوْنَها يَوْمَ الدِّينِ ( 15 ) وَ ما هُمْ عَنْها بِغائِبِينَ ( 16 ) وَ ما أَدْراكَ ما يَوْمُ الدِّينِ ( 17 )

ثُمَّ ما أَدْراكَ ما يَوْمُ الدِّينِ ( 18 ) يَوْمَ لا تَمْلِكُ نَفْسٌ لِنَفْسٍ شَيْئاً وَ الْأَمْرُ يَوْمَئِذٍ لِلَّهِ ( 19 )

بدرستى كه نيكوكارانند در نعيم ( 13 )

و بدرستى كه بدكارانند در دوزخ ( 14 )

در آيند در آن روز جزا ( 15 )

و نباشند آنها از آن غائبان ( 16 )