تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ١٢

[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 11 تا 15 ]

هر كرا اين ماجرا باشد يقين * باشد از يوم النشورش دل غمين

بر سر از فردا كند امروز خاك * نالها از دل كشد بس دردناك

فارغست از ريب و شك در راه دين * داخل اندر زمرهء اهل يقين

بس علامتهاست او را در عمل * زان يكى ترك فضولست و امل

در جهان بودن نه بر وجه ثبوت * اكتفاء كردن به قوت لا يموت

بر حيات و موت مختار ار شود * اختيارش موت اندر دم بود

گر بگويم جمله را دل خون شود * و اين كتاب از حمل و نقل افزون شود

[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 5 تا 7 ]

أُولئِكَ عَلى هُدىً مِنْ رَبِّهِمْ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ( 5 ) إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا سَواءٌ عَلَيْهِمْ أَ أَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لا يُؤْمِنُونَ ( 6 ) خَتَمَ اللَّهُ عَلى قُلُوبِهِمْ وَ عَلى سَمْعِهِمْ وَ عَلى أَبْصارِهِمْ غِشاوَةٌ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ ( 7 )

آنها بر هدايتند از پروردگارشان و آنها ايشانند رستگاران ( 5 )

بدرستى كه آنان كه كافر شدند يكسان است بر ايشان خواه بيم داده باشى ايشان را يا بيم نداده باشى كه ايمان نمىآورند ( 6 )

مهر نهاد خدا بر دلهاى ايشان و بر گوشهاى ايشان و بر چشمهاى ايشان پرده‌ايست و مر ايشان را عذابى است بزرگ ( 7 )

هم گروهى بر هدايت از ربند * در حساب نفس خود روز و شبند

رستگارانند آزاد از قيود * فارغ از انديشهء بود و نبود

تا نگردى رسته ، نبوى رستگار * در هدايت نيست پايت استوار

كافران كانذارشان بيسود بود * بودشان بس قيد و اين مشهود بود

گفت زان حق گر كنى انذارشان * يا نه يكسانست در انظارشان

ز آنكه دور از نور و ايمانند و هوش * مهرشان بنهاده حق بر چشم و گوش

معنى مهر اين بود بر گوش و دل * كاين گروهند آيت اسم مضلّ

هر يك از اسماء حقرا مظهريست * مظهر هر يك جدا از ديگريست

كاملان در ظلّ اسم كاملند * كافران از اسم مؤمن غافلند

دعوت كلّ رسل بر عامه بود * مؤمن آن شد ليك ايمان جامه بود

فهم اين معنى است مخصوص خواص * كاسم را بر شيء چبود وجه خاص

گر بيان سازم بلغزد فهم عام * پختهء ما را كنند اين عامه خام

پرده باشد آن گره را بر بصر * تا نبينند آنچه خير است آنچه شر

پرده بودن بر بصر باشد عذاب * سختتر آن را كه آمد رد باب

[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 8 تا 10 ]

وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ آمَنَّا بِاللَّهِ وَ بِالْيَوْمِ الْآخِرِ وَ ما هُمْ بِمُؤْمِنِينَ ( 8 ) يُخادِعُونَ اللَّهَ وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ ما يَخْدَعُونَ إِلاَّ أَنْفُسَهُمْ وَ ما يَشْعُرُونَ ( 9 ) فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَهُمُ اللَّهُ مَرَضاً وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ بِما كانُوا يَكْذِبُونَ ( 10 )

و از مردمان باشند كسانى كه ميگويند گرويديم به خدا و بروز آخر و نيستند ايشان مر گروندگان ( 8 )

فريب ميدهند خدا را و آنان كه گرويدند و فريب نميدهند مگر خودهاشان را و نميدانند ( 9 )

در دلهاشان مرض است پس افزود ايشان را خدا مرض و مر ايشان را عذابى است دردناك به آنچه بودند كه تكذيب ميكردند ( 10 )

فرقه‌اى ديگر نه بر رسم وفاق * دعوى ايمان نمايند از نفاق

در خديعت با خدا و اهل اللهند * ره به خود رايى روند و گمره‌اند

خدعه با حق كردن از بيدانشى است * آن خديعت جز بنفس خويش نيست

خدعه با حق غير اللَّه كى كند * روز آخر خورده‌ها را قى كند

هستشان در دل مرضها از غرض * زان حق افزايد در آن دلها مرض

بر مرضهاى نهان لا يشعرند * بر عذابى سخت ز آن رو در خورند

آنچه را تكذيب اندر دل كنند * اين عذاب از بهر آن حاصل كنند

[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 11 تا 15 ]

وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ لا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ قالُوا إِنَّما نَحْنُ مُصْلِحُونَ ( 11 ) أَلا إِنَّهُمْ هُمُ الْمُفْسِدُونَ وَ لكِنْ لا يَشْعُرُونَ ( 12 ) وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ آمِنُوا كَما آمَنَ النَّاسُ قالُوا أَ نُؤْمِنُ كَما آمَنَ السُّفَهاءُ أَلا إِنَّهُمْ هُمُ السُّفَهاءُ وَ لكِنْ لا يَعْلَمُونَ ( 13 ) وَ إِذا لَقُوا الَّذِينَ آمَنُوا قالُوا آمَنَّا وَ إِذا خَلَوْا إِلى شَياطِينِهِمْ قالُوا إِنَّا مَعَكُمْ إِنَّما نَحْنُ مُسْتَهْزِؤُنَ ( 14 ) اللَّهُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ وَ يَمُدُّهُمْ فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ ( 15 )

و چون گفته شود مر ايشان را كه تباهى نكنيد در زمين گفتند جز اين نيست كه ما باصلاح آورندگانيم ( 11 )

آگاه باشيد كه ايشان فساد كننده‌اند و ليكن نميدانند ( 12 )

و چون گفته شود مر ايشان را كه بگرويد چنان كه گرويدند مردمان ، گفتند آيا بگرويم چنان كه بگرويدند بيخردان ؟ آگاه باش كه ايشانند بيخردان و ليكن نميدانند ( 13 )

و چون ملاقات كنند آنان كه ايمان آوردند ، گفتند گرويديم و چون داخل شوند بسوى شيطانهاشان گفتند بدرستى كه ما با شماييم ، جز اين نيست كه ما استهزا كنندگانيم ( 14 )

، خدا استهزا مىكند بايشان و وا ميگذارد ايشان را در زياده‌رويشان كور و حيرانند ( 15 )