تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٧٩٢

[ سوره الجن ( 72 ) : آيات 1 تا 7 ]

كودكان را بس نمودند از وضوح * منع تا گيرند خود دورى ز نوح

از الهان دست ميگفتند باز * مىمداريد از پرستش وز نياز

مگذريد و باز مگذاريد هم * مر سواع و ودّ كه بود آن دو صنم

هم بمگذاريد از صدق و وثوق * مر يغوث و هم دگر نسر و يعوق

ودّ به شكل مرد و شكل زن سواع * بد يغوث آن شكل شيرى در شياع

بد يعوق آن شكل اسب اندر ظهور * نسر هم بر شكل مرغى از طيور

همچنين گمراه گردند از وجوه * اين اكابر اكثرى را زان گروه

لا تزد الظالمين الا ضلال * بر عصونى عطف باشد اين مقال

نوح گفت اعنى كه اى معبود پاك * بر ستمكاران ميفزا جز هلاك

از ره اجرامشان غرقه شدند * پس در آتش داخل آن فرقه شدند

پس نه بهر خويش جز حق يافتند * ياورى چون در بلا بشتافتند

گفت نوح اى رب من مگذار هيچ * در زمين از كافرين ديّار هيچ

گر تو ايشان را هلى بر جاى چند * بندگانت را همه گمره كنند

مىنزايند اين جماعت در تماس * هيچ غير از فاجران ناسپاس

مىبيامرزم تو اى رب الكرم * والدينم را ز فضل خويشتن

وانكه اندر خانه‌ام داخل شده * مؤمن و موقن در اين بيت آمده

هم تمام مؤمنين و مؤمنات * كه شدند از دار دنيا با ثبات

بر ستمكاران بگذشته ز حد * مىميفزا جز هلاك و رنج بد

سورة الجنّ

سورة الجنّ

[ سوره الجن ( 72 ) : آيات 1 تا 7 ]

[ سوره الجن ( 72 ) : آيات 1 تا 7 ]

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

قُلْ أُوحِيَ إِلَيَّ أَنَّهُ اسْتَمَعَ نَفَرٌ مِنَ الْجِنِّ فَقالُوا إِنَّا سَمِعْنا قُرْآناً عَجَباً ( 1 ) يَهْدِي إِلَى الرُّشْدِ فَآمَنَّا بِهِ وَ لَنْ نُشْرِكَ بِرَبِّنا أَحَداً ( 2 ) وَ أَنَّهُ تَعالى جَدُّ رَبِّنا مَا اتَّخَذَ صاحِبَةً وَ لا وَلَداً ( 3 ) وَ أَنَّهُ كانَ يَقُولُ سَفِيهُنا عَلَى اللَّهِ شَطَطاً ( 4 )

وَ أَنَّا ظَنَنَّا أَنْ لَنْ تَقُولَ الْإِنْسُ وَ الْجِنُّ عَلَى اللَّهِ كَذِباً ( 5 ) وَ أَنَّهُ كانَ رِجالٌ مِنَ الْإِنْسِ يَعُوذُونَ بِرِجالٍ مِنَ الْجِنِّ فَزادُوهُمْ رَهَقاً ( 6 ) وَ أَنَّهُمْ ظَنُّوا كَما ظَنَنْتُمْ أَنْ لَنْ يَبْعَثَ اللَّهُ أَحَداً ( 7 )

بنام خداى بخشاينده مهربان

بگو وحى كرده شد بسوى من كه شنيدند طايفه از جن پس گفتند بدرستى كه شنيديم قرآن را عجب ( 1 )

كه هدايت نمود بسوى راستى پس گرديديم به او و شريك نگردانيديم بپروردگار خود احدى را ( 2 )

و آنكه بلند است عظمت‌شان پروردگار ما نگرفت زنى را و نه فرزندى ( 3 )

و بدرستى كه بود كه ميگفت كم خرد ما بر خدا سخن دور از صواب ( 4 )

و بدرستى كه ما گمان كرديم كه نگويند هرگز انس و جن بر خدا دروغ ( 5 )

و بدرستى كه او بودند مردانى از انس كه پناه ميبردند بمردانى از جن پس افزود ايشان را طغيان ( 6 )

و بدرستى كه گمان كردند هم چنان كه گمان كرديد آنكه بر نخواهد انگيزانيد خدا احدى را ( 7 )

گو محمد « ع » وحى از حق شد به من * اينكه بشنيدند قرآن بىسخن

زير نخلهء چند تن از جنّيان * هفت تن بودند يا نه بيگمان

كرده‌ايم از پيش ما تحقيق جن * چيست تا آن گر بر آنى مطمئن

قوم خود را پس بگفتند از طلب * اينكه بشنيديم ما قولى عجب

ره بسوى رشد بنمايد نكو * پس خود آورديم ما ايمان بر او

شرك ما ناريم بر پروردگار * بر يكى ز اصنام زين پس ز اختيار

برتر آن پروردگار است و بلند * نه زن او گيرد نه فرزند از پسند

جاهل و نادان ما يعنى بليس * بر خدا گويد سخنها آن خسيس

آن سخنهايى كه بگذشته ز حد * بدهد اعنى نسبت جفت و ولد

انس و جن را خود گمان كرديم ما * مىنگويند ايچ كذبى بر خدا

لا جرم ميگفت هر چه آن سفيه * بودمان باور كه باشد آن وجيه

چون شنيديم آن كلام با فروغ * يافتيم آن بر خدا بسته دروغ

بود مردانى ز آدم كه پناه * بر رجال جن گرفتندى بگاه

ز استعاذهء آدمى بر جنيان * جهل و كبر و سركشى افزودشان

كه نبوديم ار فزون در علم و جاه * آدمى ميجست چون بر ما پناه

پس گمان بردند ايشان چون شما * هيچكس را بر نينگيزد خدا