تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٧٨٦

[ سوره الحاقة ( 69 ) : آيات 34 تا 52 ]

پس خدا بگرفتشان اندر نمون * كان گرفتن بود در شدت فزون

ما به هنگامى كه طغيان كرد آب * حملتان كرديم در فلك از شتاب

ما بگردانديم پندى ز انتباه * كوش واعى دارد آن را تا نگاه

پس دميده چون شود در صور دم * يك دميدن كاوست نفخه صعقه هم

ارضها و كوه‌ها از جاى زان * مىشود برداشته اندر زمان

خوار بشكسته شود ارض و جبال * پس بيك بشكستن اندر اختلال

[ سوره الحاقة ( 69 ) : آيات 15 تا 33 ]

فَيَوْمَئِذٍ وَقَعَتِ الْواقِعَةُ ( 15 ) وَ انْشَقَّتِ السَّماءُ فَهِيَ يَوْمَئِذٍ واهِيَةٌ ( 16 ) وَ الْمَلَكُ عَلى أَرْجائِها وَ يَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍ ثَمانِيَةٌ ( 17 ) يَوْمَئِذٍ تُعْرَضُونَ لا تَخْفى مِنْكُمْ خافِيَةٌ ( 18 ) فَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتابَهُ بِيَمِينِهِ فَيَقُولُ هاؤُمُ اقْرَؤُا كِتابِيَهْ ( 19 )

إِنِّي ظَنَنْتُ أَنِّي مُلاقٍ حِسابِيَهْ ( 20 ) فَهُوَ فِي عِيشَةٍ راضِيَةٍ ( 21 ) فِي جَنَّةٍ عالِيَةٍ ( 22 ) قُطُوفُها دانِيَةٌ ( 23 ) كُلُوا وَ اشْرَبُوا هَنِيئاً بِما أَسْلَفْتُمْ فِي الْأَيَّامِ الْخالِيَةِ ( 24 )

وَ أَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتابَهُ بِشِمالِهِ فَيَقُولُ يا لَيْتَنِي لَمْ أُوتَ كِتابِيَهْ ( 25 ) وَ لَمْ أَدْرِ ما حِسابِيَهْ ( 26 ) يا لَيْتَها كانَتِ الْقاضِيَةَ ( 27 ) ما أَغْنى عَنِّي مالِيَهْ ( 28 ) هَلَكَ عَنِّي سُلْطانِيَهْ ( 29 )

خُذُوهُ فَغُلُّوهُ ( 30 ) ثُمَّ الْجَحِيمَ صَلُّوهُ ( 31 ) ثُمَّ فِي سِلْسِلَةٍ ذَرْعُها سَبْعُونَ ذِراعاً فَاسْلُكُوهُ ( 32 ) إِنَّهُ كانَ لا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ الْعَظِيمِ ( 33 )

پس آن روز بوقوع آيند بوقوع آينده ( 15 )

و شكافته شود آسمان پس آنست روز سست ( 16 )

و فرشتگانند در اطراف آن و بردارند عرش پروردگار ترا ببالاشان در آن روز هشت فرشته ( 17 )

چنين عرض ميشوند و پنهان نماند از شما پنهانى ( 18 )

پس اما كسى كه داده شد نامه‌اش بدست راستش پس ميگويد بگيريد بخوانيد نامه مرا ( 19 )

بدرستى كه من دانسته‌ام كه من دريابنده‌ام حسابم را ( 20 )

پس اوست در عيشى پسنديده ( 21 )

در بهشت عالى ( 22 )

كه ميوه‌اش نزديك است ( 23 )

بخوريد و بياشاميد كو را بسبب آنچه پيش فرستاديد در روزها گذشته ( 24 )

و اما آنكه داده شده نامه او بدست چپش پس ميگويد اى كاش داده نشده بودم من نامه‌ام را ( 25 )

و ندانسته بودم چيست حسابم ( 26 )

اى كاش آن ميبود حكم‌كننده ( 27 )

كفايت نكرد از من مالم ( 28 )

زايل نشد از من تسلطم ( 29 )

بگيريد او را پس غل كنيدش ( 30 )

پس بيندازيد او را در دوزخ ( 31 )

پس در زنجيرى كه ذرع آن هفتاد ذرع است پس در كشيدش ( 32 )

كه او بود كه ايمان نمىآورد به خداوند بزرگ ( 33 )

ساعت واقع شونده پس وقوع * يابد آن روز و پذيرد هم شيوع

پس شكافد اندر آن روز آسمان * از مجره سست و آيد در عيان

هم ملك باشند اطراف فلك * اندر آن روزى كه در وى نيست شك

فوق ايشان عرش ربت را كنند * حمل هشت افرشته و از جا بلند

عرض كرده ميشوند آن روز هم * بر حساب و بر سؤال ذو الكرم

مىنماند هيچ مخفى بر خدا * اندر آن روز از سرائر از شما

داده پس آن را كه گردد وان بجاست * نامهء كردار او بر دست راست

پس بگويد نامهء كردار من * مىبگيريد و بخوانيد از علن

من يقين بودم به دنيا بىفسون * كه حساب خويش را بينم كنون

پس بود آن كس بعيش دلپسند * در بهشتى كاوست عالى و ارجمند

ميوه‌هاى آن بود نزديك بس * زان خوريد و هم بياشاميد پس

بر شما خوب و گوارا باشد آن * اكل و آشاميدنى دور از زبان

زان سبب كز پيش بفرستاده‌ايد * اندر ايام گذشته از اميد

وانكه آيد نامهء او بر شمال * پس بگويد اين نشد كاش از ملال

نامه‌ام يعنى ندادندى بدست * هم ندانستم حسابم آنچه هست

كاش بودى حاكم من در مجاز * موت دائم تا نگشتم زنده باز

مىنكردى رفع از من اين عذاب * مال من كه جمع كردم بيحساب

من شدم نابود و سلطانى من * كم شد از من خوار گشتم اين زمن

بر زبانيه رسد پس حكم كل * كه بگيريد و ببنديدش بغل

پس در آريدش به آتش موكشان * تا در آتش سوزدش نام و نشان

پس بزنجيرى در آريدش بنار * ذرع آن هفتاد ذرع اندر قرار

زانكه ايمان او نياوردى هگرز * بر خداوند عظيم از سوء طرز

[ سوره الحاقة ( 69 ) : آيات 34 تا 52 ]

وَ لا يَحُضُّ عَلى طَعامِ الْمِسْكِينِ ( 34 ) فَلَيْسَ لَهُ الْيَوْمَ هاهُنا حَمِيمٌ ( 35 ) وَ لا طَعامٌ إِلاَّ مِنْ غِسْلِينٍ ( 36 ) لا يَأْكُلُهُ إِلاَّ الْخاطِؤُنَ ( 37 ) فَلا أُقْسِمُ بِما تُبْصِرُونَ ( 38 )

وَ ما لا تُبْصِرُونَ ( 39 ) إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ ( 40 ) وَ ما هُوَ بِقَوْلِ شاعِرٍ قَلِيلاً ما تُؤْمِنُونَ ( 41 ) وَ لا بِقَوْلِ كاهِنٍ قَلِيلاً ما تَذَكَّرُونَ ( 42 ) تَنْزِيلٌ مِنْ رَبِّ الْعالَمِينَ ( 43 )

وَ لَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنا بَعْضَ الْأَقاوِيلِ ( 44 ) لَأَخَذْنا مِنْهُ بِالْيَمِينِ ( 45 ) ثُمَّ لَقَطَعْنا مِنْهُ الْوَتِينَ ( 46 ) فَما مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ عَنْهُ حاجِزِينَ ( 47 ) وَ إِنَّهُ لَتَذْكِرَةٌ لِلْمُتَّقِينَ ( 48 )

وَ إِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنْكُمْ مُكَذِّبِينَ ( 49 ) وَ إِنَّهُ لَحَسْرَةٌ عَلَى الْكافِرِينَ ( 50 ) وَ إِنَّهُ لَحَقُّ الْيَقِينِ ( 51 ) فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ ( 52 )

و رغبت نمىداشت بر طعام دادن فقير ( 34 )

پس نيست مر او را امروز اين جا خويشى ( 35 )

و نه خوراكى مگر از چرك و جراحت ( 36 )