تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٧٨٥

[ سوره الحاقة ( 69 ) : آيات 1 تا 14 ]

مرد بد چشمى بد از قوم اسد * مردمان را داد رنج از چشم بد

مرو را بردند نزد مصطفى * كش ز چشم بد دراندازد ز پا

حق نگاهش داشت از چشم عدو * هم فرستاد او خود اين آيت فرو

بود نزديك آنكه كفار از اثر * مىبلغزانندت از چشم و نظر

چون شنيدند از تو قرآن را يكى * مىبگفتند اينست مجنون بيشكى

جن دهد تعليمش اين گفتارها * خرق عادت يا كند ز اشعارها

وانگهى كه نيست قرآن در يقين * غير پندى بر تمام عالمين

هست افزون در ميان اهل فن * اندر اين باب اختلاف اندر سخن

فرقه‌اى گويند دور است از خرد * اينكه تا باشد اثر در چشم بد

فرقه‌اى گويند هم نبود بعيد * گر كه بر كس زهر چشم بد رسيد

من برانم در مقام همدمى * نسخهء جامع بود چون آدمى

باشد از اوصاف حيوان و ملك * مر وديعه اندر او بىريب و شك

گر كند تكميل اوصاف نكو * چون ملك گردد به وصف و خلق و خو

ور كند تكميل اوصاف دنى * همچو آن حيوان شود در كودنى

وصف مارى چون دهد در خود كمال * كار مار آيد ز وى در ديد و حال

همچنين در كل خيرات و شرور * نيك بين و اللَّه اعلم بالامور

سورة الحاقّة

سورة الحاقّة

[ سوره الحاقة ( 69 ) : آيات 1 تا 14 ]

[ سوره الحاقة ( 69 ) : آيات 1 تا 14 ]

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

الْحَاقَّةُ ( 1 ) مَا الْحَاقَّةُ ( 2 ) وَ ما أَدْراكَ مَا الْحَاقَّةُ ( 3 ) كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَ عادٌ بِالْقارِعَةِ ( 4 )

فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا بِالطَّاغِيَةِ ( 5 ) وَ أَمَّا عادٌ فَأُهْلِكُوا بِرِيحٍ صَرْصَرٍ عاتِيَةٍ ( 6 ) سَخَّرَها عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيالٍ وَ ثَمانِيَةَ أَيَّامٍ حُسُوماً فَتَرَى الْقَوْمَ فِيها صَرْعى كَأَنَّهُمْ أَعْجازُ نَخْلٍ خاوِيَةٍ ( 7 ) فَهَلْ تَرى لَهُمْ مِنْ باقِيَةٍ ( 8 ) وَ جاءَ فِرْعَوْنُ وَ مَنْ قَبْلَهُ وَ الْمُؤْتَفِكاتُ بِالْخاطِئَةِ ( 9 )

فَعَصَوْا رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةً رابِيَةً ( 10 ) إِنَّا لَمَّا طَغَى الْماءُ حَمَلْناكُمْ فِي الْجارِيَةِ ( 11 ) لِنَجْعَلَها لَكُمْ تَذْكِرَةً وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ ( 12 ) فَإِذا نُفِخَ فِي الصُّورِ نَفْخَةٌ واحِدَةٌ ( 13 ) وَ حُمِلَتِ الْأَرْضُ وَ الْجِبالُ فَدُكَّتا دَكَّةً واحِدَةً ( 14 )

بنام خداوند بخشاينده مهربان

اى بيشك بوقوع آينده ( 2 )

چه چيز دانا گردانيد ترا چيست آن بيشك ( 3 )

تكذيب نمود ثمود و عاد در هم آورنده ( 4 )

پس اما ثمود پس هلاك گردانيده شود بعقوبت ( 5 )

و اما عاد پس هلاك گردانيده شد بباد تند زور آور ( 6 )

برگماشت آن را بر ايشان هفت شب و هشت روز پى در پى پس بينى آن گروه را در آن افتاده گويا بودند ايشان درخت خرماى افتاده ( 7 )

پس آيا بينى ايشان را هيچ باز مانده ( 8 )

و آمد فرعون و كسانى كه بود پيش از آن وزير و زبر شد بگناهان ( 9 )

پس نافرمانى كردند رسول پروردگار خود را پس فرا گرفت ايشان را فرا گرفتنى افزون در سخن ( 10 )

بدرستى كه ما چون طغيان آب بود برداشتيم شما را در كشتى ( 11 )

تا بگردانيديم آن را براى شما پندى و ياد ميكرد آن را گوش ياد گيرنده ( 12 )

پس چون دميده شود در صور يك دميدن ( 13 )

و برداشته شود زمين و كوه‌ها پس بهمزده شوند بهم زده شدنى يك مرتبه ( 14 )

ساعتى كان بيگمان يابد وقوع * هم وقوعش شد سزاوار از شيوع

چيست آن ساعت تو را دانا چه ساخت * تا چه چيز است آن بهنگام شناخت

هست آن ساعت قيامت بيگمان * حاقه مىباشد يك از اسماء آن

كرد مر تكذيب آن عاد و ثمود * ساعت كوبنده را از آنچه بود

خورد سازد بشكند كوبد بهم * اين زمين و آسمان را نيم دم

فاهلكوا بالطاغيه اما ثمود * پس ز باد اما هلاك عاد بود

باد سختى كه گذشته بد ز حد * حق مسلط ساخت بر عاد از امد

هفت شب آن باد پر آشوب و سوز * بر توالى ميوزيد و هشت روز

باشد استيصال يا قصد از حسوم * شد مر ايشان را مسلط از رسوم

پس تو ديدى گر بدى حاضر هلاك * مرده و افتاده ايشان را به خاك

گوئيا بودند تنهاى نخيل * بر زمين آن جسمهاى بس ثقيل

كه بود پوسيده و خالى ميان * اوفتد از باد تندى در زمان

بينى آيا زانگره از هر كجا * هيچ نفسى را تو باقى يا به پا

آمد آن فرعون و پيش از وى دگر * اهل دهها كه شد آن زير و زبر

قوم لوط اعنى كه شرك اندر خدا * بودشان وز شرك افزون بس خطا

گشت عاصى پس هر آن قومى ز پيش * بر فرستاده رسول رب خويش