تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٧٥٨

[ سوره الحشر ( 59 ) : آيات 18 تا 20 ]

با برادرهاى خود گويند زود * زان كسان كه نگرويدند از يهود

گر برون كرده شوند از خانمان * با شما آئيم ما فاش و عيان

هيچ وقت از كس نه ما فرمان بريم * در جدال با شما نى ياوريم

با شما ايشان نمايند ار قتال * بر شما بدهيم يارى لا محال

حق بود شاهد كه ايشان كاذبند * گر جهودان خود برون كرده شوند

نى روند ايشان برون همراهشان * ور قتال آيد ز پى ناگاهشان

نصرت ايشان را نبدهد از قرار * ور دهند از فرض نصرت نيست كار

زانكه برگردند زود از پشتها * گرزها بينند چون در مشتها

بر هزيمت ميروند اعنى كه زود * پس نه يارى كرده گردند اين يهود

زانكه باشد در دل ايشان را فزون * از شما رهبت كه از حق در درون

اين از آن باشد كه ايشان بىخبر * جمله باشند از جلال دادگر

ور نه بايستى كه ترسند از خدا * اين دو رويان منافق بر شما

جنگ نكنند اين يهودان با شما * جز ز پشت قلعه و ديوارها

نيستشان قوت كه آيند از حصون * سوى صحرا بهر جنگ ايشان برون

نى كه جبنى هستشان زين رهگذر * سخت باشد جنگشان با يكدگر

ليك باشند از شما بس ترسناك * افكند حقشان بدل اين بيم و باك

خود تو پندارى كه دارند اجتماع * اين يهودان از تعقل و انتفاع

قلبهاشان ليك از حقد و حسد * پس پراكنده است و عارى از رشد

اين از آن باشد كه بس لا يعقلند * از صلاح خود به كلى غافلند

همچو آنان است ايشان را مثل * كه از ايشان پيشتر نزديك بل

خود چشيدند آن و بال امر خويش * وان نبود الا كه از ششماه بيش

كشتگان بدر از آن باشد مراد * يا گروه ديگر از اهل فساد

در جهان گشتند رسوا و هلاك * هم بعقباشان عذابى دردناك

[ سوره الحشر ( 59 ) : آيات 16 تا 17 ]

[ سوره الحشر ( 59 ) : آيات 16 تا 17 ]

كَمَثَلِ الشَّيْطانِ إِذْ قالَ لِلْإِنْسانِ اكْفُرْ فَلَمَّا كَفَرَ قالَ إِنِّي بَرِيءٌ مِنْكَ إِنِّي أَخافُ اللَّهَ رَبَّ الْعالَمِينَ ( 16 ) فَكانَ عاقِبَتَهُما أَنَّهُما فِي النَّارِ خالِدَيْنِ فِيها وَ ذلِكَ جَزاءُ الظَّالِمِينَ ( 17 )

چون مثل شيطان هنگامى كه گفت مر انسان را كافر شود چون كافر شد گفت بدرستى كه من بيزارم از تو بدرستى كه من ميترسم از خدا كه پروردگار جهانيانست ( 16 )

پس باشد انجام آن دو تا اينكه باشند در آتش هر دو جاودانى در آن و اينست جزاى ستمكاران ( 17 )

مثل شيطان كادمى را گفت هم * باش اندر كفر خود ثابت قدم

من تو را يار و معينم در عمل * پس چو محكم شد در او كفر و دغل

گفت من بيزارم از تو در يقين * ترسم از پروردگار عالمين

چون ببرصيصاى عابد عهد بست * كه تو را باشم پناه از هر شكست

كار او بردار كرد او چون تمام * بعد از آن كافكندش از شهوت بدام

گفت من بيزارم از تو اى دبنك * كس زند بر جام زهد اين گونه سنگ

گفت هم بو جهل را من با شما * همرهم در جنگ احمد « ع » هر كجا

كس نبتواند شما را كرد پس * پس چو در بدر آمد ايشان را شكست

گفت من بيزارم از احمق كه او * با خدا گردد زحمق او جنگجو

هيچ آيد با خدا كس در ستيز * بايد از خشم خدا جستن گريز

من سگ آن آستانم غالبم * بر پلنگى كاوست خصم صاحبم

آنكه از فرمان او آرد گذر * بر كنم با چنگ و دندانش جگر

چون نمودم استخوانش ريز ريز * باشدم زو بس تنفر بس گريز

آنكه راند از بزم خويشم شاه جان * خواست تا باشم مقيم آستان

تا كه ندهم ره بهر بيگانه‌اى * هم چنان كه پاسبان خانه‌اى

آنكه ديدى سر كشيدم زان كمند * بد طلسمى در نظر يا چشم بند

زين گذشتم ترسم از مشتى دگر * رازها بىپرده گردد سر بسر

خواند آدم را بكفر ابليس دون * پس گريزد زو چو بكشيدش به خون

پس بود در آخر و انجام كار * جاودان آن هر دو را ماوى بنار

اين بود پاداش استمكاره‌ها * كه به خود بستند راه چاره‌ها

[ سوره الحشر ( 59 ) : آيات 18 تا 20 ]

[ سوره الحشر ( 59 ) : آيات 18 تا 20 ]

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ لْتَنْظُرْ نَفْسٌ ما قَدَّمَتْ لِغَدٍ وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِما تَعْمَلُونَ ( 18 ) وَ لا تَكُونُوا كَالَّذِينَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنْساهُمْ أَنْفُسَهُمْ أُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ ( 19 ) لا يَسْتَوِي أَصْحابُ النَّارِ وَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمُ الْفائِزُونَ ( 20 )

اى آن كسانى كه ايمان آورديد بپرهيزيد از خدا و بايد بنگرد نفسى كه چه پيش فرستاد براى فردا و بپرهيزيد خدا را بدرستى كه خدا بيناست به آنچه ميكنيد ( 18 )

و نباشند چون آنان كه فراموش نمودند خدا را پس فراموش گردانيد بر آنها خودهاشان را آنهايند آنها فاسقان ( 19 )

يكسان نيستند اهل آتش و اهل بهشت اهل بهشتند ايشان كاميابان ( 20 )

اى گروهى كاهل ايمانيد بس * مىبترسيد از خدا در هر نفس

هر كسى بايد كند در خود نظر * تا چه بفرستاده پيش از خير و شر

بهر فرداى قيامت گر كه آن * هست طاعت شكر حق گويد بجان

ور كه عصيانست پس بايد كند * توبه و تقوى ز فعل زشت بد

بايد او البته پرهيزد مدام * از عقوبتهاى خلاق الانام

او بود دانا بر آنچه ميكنند * پس چو داند او بنيكى ره زنند

هست تقواى نخستين از عوام * وان دوم مخصوص خاصان و گرام

هست تقواى عوام از ناپسند * وانچه اندر شرع زشتست و نژند