تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٧٣١

[ سوره القمر ( 54 ) : آيات 23 تا 32 ]

هيچ پند گيرنده ( 17 )

تكذيب نمودند عاد پس چگونه بود عذابم و بيم دادنم ( 18 )

بدرستى كه ما فرستاديم برايشان بادى پر خروش در روز شومى استمرار دارنده ( 19 )

كه سير بود مردم را كه گويا ايشان بودند تنهاى خرما بر كنده از بيخ ( 20 )

پس چگونه بود عذابم و بيم دادنم ( 21 )

و بتحقيق آسان كرديم قرآن را از براى پند پس آيا هست هيچ پندگيرنده ( 22 )

پيشتر از قوم تو اندر وضوح * كرده تكذيب از قيامت قوم نوح

داشتندى آن گروه بيفروغ * بنده ما را همانا بر دروغ

اين بود ديوانه گفتند آن گروه * تا ز دعوت ماند و آمد بر ستوه

و از دجر بد قول ايشان پا بساز * جن ز عقلش داشته است اعنى كه باز

ربّ خود را پس دعا كرد او بسر * كه منم مغلوب ربّى فانتصر

باز بگشوديم ابواب سما * ما بآبى سخت ريزان از هوا

هم عيون ارض را اندر عيان * ساختيم از هر طرف هر جا روان

شد ملاقى آبها با يكديگر * آن چنان كاندازه بود اندر قدر

پس بكشتى حمل او كرديم ما * كه بدان را تخته‌ها و ميخها

با نگهدارى ما ميرفت آن * بر جزاى نوح و اجر مؤمنان

اينست معناى لمن كان كفر * كه بدندش قوم بر كفران مصر

باقى آن را در جهان هشتيم چند * پس بود آيا كز اين گيرند پند

پس چگونه بد عقوبتهاى من * همچنين انذار و آفتهاى من

سهل ما كرديم قرآن را عيان * در بيان از بهر پند مردمان

هيچ پس باشد قبول آرنده‌اى * متعظ تا گردد از وى بنده‌اى

عاد هم كردند تكذيب از رسل * چون كه دعوت كردشان اندر سبل

پس چسان بود آنعذاب و بيم ما * چون روان شد باد با تعليم ما

باد صرصر را فرستاديم سخت * روز نحس مستمر بر شوم بخت

مردمان را كندى از جا مستمر * كانهم اعجاز نخل منقعر

همچو تنهاى دراز نخلها * كه بود كنده و فتاده هر كجا

پس چگونه بود آيا آن عذاب * كه بر ايشان روى بنمود از حجاب

بيم ده آن كسان كه در سوراخها * ميشد و مىكند از جا كاخها

سهل ما كرديم قرآن را چنين * كيست پس تا پند گيرد ز اهل دين

[ سوره القمر ( 54 ) : آيات 23 تا 32 ]

[ سوره القمر ( 54 ) : آيات 23 تا 32 ]

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِالنُّذُرِ ( 23 ) فَقالُوا أَ بَشَراً مِنَّا واحِداً نَتَّبِعُهُ إِنَّا إِذاً لَفِي ضَلالٍ وَ سُعُرٍ ( 24 ) أَ أُلْقِيَ الذِّكْرُ عَلَيْهِ مِنْ بَيْنِنا بَلْ هُوَ كَذَّابٌ أَشِرٌ ( 25 ) سَيَعْلَمُونَ غَداً مَنِ الْكَذَّابُ الْأَشِرُ ( 26 ) إِنَّا مُرْسِلُوا النَّاقَةِ فِتْنَةً لَهُمْ فَارْتَقِبْهُمْ وَ اصْطَبِرْ ( 27 )

وَ نَبِّئْهُمْ أَنَّ الْماءَ قِسْمَةٌ بَيْنَهُمْ كُلُّ شِرْبٍ مُحْتَضَرٌ ( 28 ) فَنادَوْا صاحِبَهُمْ فَتَعاطى فَعَقَرَ ( 29 ) فَكَيْفَ كانَ عَذابِي وَ نُذُرِ ( 30 ) إِنَّا أَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ صَيْحَةً واحِدَةً فَكانُوا كَهَشِيمِ الْمُحْتَظِرِ ( 31 ) وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ ( 32 )

تكذيب كردند ثمود بيم‌كنندگان را ( 23 )

پس گفتند آيا انسانى را كه از ماست يكى پيروى كنيمش بدرستى كه ما آن گاه هر آينه باشيم در گمراهى و ديوانگى ( 24 )

آيا افكنده شد ذكر بر او از ميان ما بلكه او دروغگوئيست جاه دوست ( 25 )

به زودى خواهند دانست فردا كه كيست دروغگوى جاه دوست ( 26 )

بدرستى كه مائيم فرستندگان ناقه بلائى مر ايشان را پس چشم در راه باش ايشان را و صبر كن ( 27 )

و آگاه كن ايشان را كه آب قسمت است ميانشان هر حصه آبى حاضر كرده شده است ( 28 )

پس خواندند يارشان را پس متحمل شد پس پى كرد ( 29 )

پس چگونه بود عذابم و بيم دادنم ( 30 )

بدرستى كه ما فرستاديم بر ايشان فريادى واحد پس شدند چون در هم شكسته خطيره ساز ( 31 )

و بتحقيق آسان كرديم قرآن را از براى پند پس آيا هست هيچ پندگيرنده ( 32 )

هم ز صالح كرده تكذيب آن ثمود * بيم كردن را كه از قوم او نمود

پس بگفتند آدمى كز جنس ماست * پيروى از وى كنيم آيا براست

در ميان ما بود تنها و فرد * نه حشم دارد نه مالى اين كه كرد

گر كنيم اين در ضلال و آتشيم * آتش سوزنده را هيزم كشيم