تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٧٣٠

[ سوره القمر ( 54 ) : آيات 9 تا 22 ]

سورة القمر

[ سوره القمر ( 54 ) : آيات 1 تا 8 ]

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ

اقْتَرَبَتِ السَّاعَةُ وَ انْشَقَّ الْقَمَرُ ( 1 ) وَ إِنْ يَرَوْا آيَةً يُعْرِضُوا وَ يَقُولُوا سِحْرٌ مُسْتَمِرٌّ ( 2 ) وَ كَذَّبُوا وَ اتَّبَعُوا أَهْواءَهُمْ وَ كُلُّ أَمْرٍ مُسْتَقِرٌّ ( 3 ) وَ لَقَدْ جاءَهُمْ مِنَ الْأَنْباءِ ما فِيهِ مُزْدَجَرٌ ( 4 )

حِكْمَةٌ بالِغَةٌ فَما تُغْنِ النُّذُرُ ( 5 ) فَتَوَلَّ عَنْهُمْ يَوْمَ يَدْعُ الدَّاعِ إِلى شَيْءٍ نُكُرٍ ( 6 ) خُشَّعاً أَبْصارُهُمْ يَخْرُجُونَ مِنَ الْأَجْداثِ كَأَنَّهُمْ جَرادٌ مُنْتَشِرٌ ( 7 ) مُهْطِعِينَ إِلَى الدَّاعِ يَقُولُ الْكافِرُونَ هذا يَوْمٌ عَسِرٌ ( 8 )

بنام خداى بخشاينده مهربان

نزديك شد قيامت و شكافت خورد ماه ( 1 )

و اگر بينند آيتى روى گردانند و گويند سحريست هميشگى ( 2 )

و تكذيب كردند و پيرو شدند خواهشهاشان را و هر امرى قرار گيرنده است ( 3 )

و بتحقيق آمد ايشان را از اخبار آنچه در آنست منزجر شدن ( 4 )

حكمتى است كامل پس سود ندهد بيم دادان ( 5 )

پس اعراض كن از ايشان روزى كه ميخواند خواننده بسوى بسوى چيز ناخوش داشته ( 6 )

فرو رفتها چشمهاشان بيرون آيند از قبرها گويا ايشانند ملخ پراكنده ( 7 )

بشتاب روندگان بسوى آن خواننده گويند كافران كه اين روزيست دشوار ( 8 )

اقتربت الساعة و انشق القمر * وقت شد نزديك و مه بشكافت بر

هست اغلب اهل ملت را قبول * كه قمر شق شد بانگشت رسول

بعض هم گويند هست اين انشقاق * از علامات قيامت در سياق

آنكه گفت اين گشت واقع راست گفت * خود قيامت احمد است اندر نهفت

از نشانهايش بود شق قمر * نيست اين معنى شگفت اندر نظر

داده باشد گر قيامت را نشان * در وجود خويشتن بر منكران

نزد عارف اين معانى بين است * گر نفهمد بسته چشمى ممكن است

گر ببينند آيتى اين كافران * از علامتهاى قدرت در زمان

ميكنند اعراض اندر جهر و سر * مىبگويند اينست سحرى مستمر

مرو را دارند بر كذب و كنند * پيروى ز اهواء خود بدكيش چند

كلّ امر مستقر گيرد قرار * جاى خود هر امر يعنى در مدار

آمد اهل مكه را در ناحيه * از خبرهاى فزون ماضيه

آنچه در آن باز دارنده بود * از مناهى كافت بنده بود

حكمتى بالغ در آنست از مقال * كه رسيده است آن بسر حد كمال

حكمة بالغ فما تغنى النذر * يوم يدع الداع الى شيئى نگر

سود ندهند انبيا بر امتان * نشنوند ار حرفشان را رايگان

پس بگردان روى از ايشان بيجدال * تا شوى مأمور از حق بر قتال

آن چنان روزى كه خواند از سرشت * آن يكى خواننده‌اى بر شيئى زشت

چشمهاشان آن زمان افتاده پيش * كه در آيند از قبور از خوف خويش

گويى ايشانند روز واهمه * چون ملخهاى پراكنده همه

جانب داعى شتابند آن زمان * يا كه گردنها كشند از هر مكان

كافران گويند از شوريده بخت * اين بما روزيست بس دشوار و سخت

[ سوره القمر ( 54 ) : آيات 9 تا 22 ]

كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ فَكَذَّبُوا عَبْدَنا وَ قالُوا مَجْنُونٌ وَ ازْدُجِرَ ( 9 ) فَدَعا رَبَّهُ أَنِّي مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ ( 10 ) فَفَتَحْنا أَبْوابَ السَّماءِ بِماءٍ مُنْهَمِرٍ ( 11 ) وَ فَجَّرْنَا الْأَرْضَ عُيُوناً فَالْتَقَى الْماءُ عَلى أَمْرٍ قَدْ قُدِرَ ( 12 ) وَ حَمَلْناهُ عَلى ذاتِ أَلْواحٍ وَ دُسُرٍ ( 13 )

تَجْرِي بِأَعْيُنِنا جَزاءً لِمَنْ كانَ كُفِرَ ( 14 ) وَ لَقَدْ تَرَكْناها آيَةً فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ ( 15 ) فَكَيْفَ كانَ عَذابِي وَ نُذُرِ ( 16 ) وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ ( 17 ) كَذَّبَتْ عادٌ فَكَيْفَ كانَ عَذابِي وَ نُذُرِ ( 18 )

إِنَّا أَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ رِيحاً صَرْصَراً فِي يَوْمِ نَحْسٍ مُسْتَمِرٍّ ( 19 ) تَنْزِعُ النَّاسَ كَأَنَّهُمْ أَعْجازُ نَخْلٍ مُنْقَعِرٍ ( 20 ) فَكَيْفَ كانَ عَذابِي وَ نُذُرِ ( 21 ) وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ ( 22 )

تكذيب كردند پيش از ايشان قوم نوح پس تكذيب كردند بنده ما را و گفتند ديوانه‌ايست و زجر كرده شده ( 9 )

پس خواند پروردگارش را بدرستى كه من مغلوبم پس انتقام بكش ( 10 )

پس گشوديم درهاى آسمان را بآبى سخت ريزنده ( 11 )

و روان كرديم از زمين چشمها پس بهم پيوست آب بر كارى كه بدرستى كه قرار داده شده بود ( 12 )

و برداشتيم آن را بر صاحب تختهايى و ميخهايى ( 13 )

كه ميرفت بنگاه داشت ما جزاى براى كسى كه بود انكار كرده شده ( 14 )

و بحقيقت گذاشتيم آن را آيتى پس آيا هست هيچ پند گيرنده ( 15 )

پس چگونه بود عذابم و بيم دادنم ( 16 )

و بتحقيق آسان كرديم قرآن را براى پند پس آيا هست