تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٧٢٠

[ سوره الذاريات ( 51 ) : آيات 38 تا 46 ]

[ سوره الذاريات ( 51 ) : آيات 24 تا 37 ]

هَلْ أَتاكَ حَدِيثُ ضَيْفِ إِبْراهِيمَ الْمُكْرَمِينَ ( 24 ) إِذْ دَخَلُوا عَلَيْهِ فَقالُوا سَلاماً قالَ سَلامٌ قَوْمٌ مُنْكَرُونَ ( 25 ) فَراغَ إِلى أَهْلِهِ فَجاءَ بِعِجْلٍ سَمِينٍ ( 26 ) فَقَرَّبَهُ إِلَيْهِمْ قالَ أَ لا تَأْكُلُونَ ( 27 ) فَأَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً قالُوا لا تَخَفْ وَ بَشَّرُوهُ بِغُلامٍ عَلِيمٍ ( 28 )

فَأَقْبَلَتِ امْرَأَتُهُ فِي صَرَّةٍ فَصَكَّتْ وَجْهَها وَ قالَتْ عَجُوزٌ عَقِيمٌ ( 29 ) قالُوا كَذلِكَ قالَ رَبُّكِ إِنَّهُ هُوَ الْحَكِيمُ الْعَلِيمُ ( 30 ) قالَ فَما خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ ( 31 ) قالُوا إِنَّا أُرْسِلْنا إِلى قَوْمٍ مُجْرِمِينَ ( 32 ) لِنُرْسِلَ عَلَيْهِمْ حِجارَةً مِنْ طِينٍ ( 33 )

مُسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُسْرِفِينَ ( 34 ) فَأَخْرَجْنا مَنْ كانَ فِيها مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ( 35 ) فَما وَجَدْنا فِيها غَيْرَ بَيْتٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ ( 36 ) وَ تَرَكْنا فِيها آيَةً لِلَّذِينَ يَخافُونَ الْعَذابَ الْأَلِيمَ ( 37 )

آيا آمد ترا حكايت مهمانان ابراهيم گرامى داشتگان ( 24 )

هنگامى كه داخل شدند بر او پس گفتند سلاما گفت سلام گروهى ناشناختگان ( 25 )

پس نهانى رفت بسوى كسانش پس آورد گوساله فربه ( 26 )

پس نزديك ساخت آن را بايشان گفت آيا نميخوريد ( 27 )

پس برداشت نهانى از ايشان ترسى گفتند مترس و مژده دادند او را به پسرى دانا ( 28 )

پس شروع كرد زنش در فرياد پس زد برويش و گفت پيرزالىام نازاينده ( 29 )

گفتند همچنين گفته است پروردگارت كه اوست درست كار دانا ( 30 )

گفت پس چيست كار شما اى فرستاده شدگان ( 31 )

گفتند بدرستى كه ما فرستاده شديم بگروهى گناهكاران ( 32 )

تا سر دهيم بر ايشان سنگها از گل ( 33 )

نشان كرده شده نزد پروردگارت براى اسراف كاران ( 34 )

پس بيرون كرديم آنكه بود در آن از مؤمنان ( 35 )

پس نيافتيم در آن جز خانه از مسلمانان ( 36 )

و واگذاشتيم در آن علامتى از براى آنان كه ميترسند از عذاب پر درد ( 37 )

بر تو آيا آمدى كامل نهاد * حرف مهمانان ابراهيم راد

كه گرامى نزد حق سبحانه * بوده‌اند آن ضيفها يا نزد او

ده فرشته بوده‌اند آن يا كه هفت * زان يكى جبريل امين وحى رفت

آمد ابراهيم را اينسان گمان * كه بوند ايشان مر او را ميهمان

چون به او داخل شدند اندر ورود * پس بگفتندش سلام و هم درود

گفت ابراهيمشان بعد از سلام * ناشناساييدى اى قومم تمام

بر شما يعنى ندارم اطلاع * كز كجائيد و كه آيد اين اجتماع

كرد پس ميل او بسوى اهل خويش * تا طعامى بهرشان آرد بپيش

عجل بريانى بياورد او سمين * پيششان نزديك بنهاد او زمين

گفت آيا نى خوريد از اين طعام * همزه بر تأكيد اكل است اينمقام

زا كل كردند امتناع اندر نهفت * ساره ابراهيم را زان حال گفت

آمد ابراهيم را افزون شكفت * پس از ايشان ترس در خاطر گرفت

زانكه ميبود ار كسى دشمن بكس * از طعامش مينخوردى يك عدس

پس بگفتندش كه ما افرشته‌ايم * مىمترس از ما كه از آن رشته‌ايم

پس بدادندش بشارت در كلام * بر غلامى عالم و كامل مقام

سوى خانه پس نهادى روزنش * ميزد او فرياد اندر روزنش

پس طپانچه زد بر وى آن دلفروز * كه ز زادن من عقيمم هم عجوز

پس بگفتندش ملايك همچنين * اين بود گفتار رب العالمين

ما نگوئيم اعنى اين از پيش خود * بلكه هست از جانب رب الاحد

كرد حكم او بر ولدهم داند او * كه عقيمى و نزادى هيچ تو

هشت ابراهيم خوف و اشتلم * گفت پس يا مرسلون ما خطبكم

چيست آن كار بزرگى كه به آن * آمديد از امر حق از آسمان

مىبگفتندش فرستاده شديم * ما بقوم مجرمين زان آمديم

تا بر ايشان خود فرستيم از سما * ما حجاره از گل اينست اقتضا

وان حجرها نزد ربت آمده * مسرفين را خود نشان كرده شده

پس برون خواهيم آورد آن زمان * هر كه باشد اندران از مؤمنان

پس نيابيم اندران جز يك سرا * كه بود از مسلمين ما نابجا

وان سراى لوط و دخترهاى اوست * ما بقى اندر زمين قريه فروست

آيتى باقى گذاريم اندران * بهر آن كو نرسد از رنج گران

يعنى احجار مسوّم كز هلاك * شد علامت وز عذاب دردناك

[ سوره الذاريات ( 51 ) : آيات 38 تا 46 ]

وَ فِي مُوسى إِذْ أَرْسَلْناهُ إِلى فِرْعَوْنَ بِسُلْطانٍ مُبِينٍ ( 38 ) فَتَوَلَّى بِرُكْنِهِ وَ قالَ ساحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ ( 39 ) فَأَخَذْناهُ وَ جُنُودَهُ فَنَبَذْناهُمْ فِي الْيَمِّ وَ هُوَ مُلِيمٌ ( 40 ) وَ فِي عادٍ إِذْ أَرْسَلْنا عَلَيْهِمُ الرِّيحَ الْعَقِيمَ ( 41 ) ما تَذَرُ مِنْ شَيْءٍ أَتَتْ عَلَيْهِ إِلاَّ جَعَلَتْهُ كَالرَّمِيمِ ( 42 )

وَ فِي ثَمُودَ إِذْ قِيلَ لَهُمْ تَمَتَّعُوا حَتَّى حِينٍ ( 43 ) فَعَتَوْا عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ فَأَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ وَ هُمْ يَنْظُرُونَ ( 44 ) فَمَا اسْتَطاعُوا مِنْ قِيامٍ وَ ما كانُوا مُنْتَصِرِينَ ( 45 ) وَ قَوْمَ نُوحٍ مِنْ قَبْلُ إِنَّهُمْ كانُوا قَوْماً فاسِقِينَ ( 46 )

و در موسى هنگامى كه فرستاديم او را بسوى فرعون با حجت واضح ( 38 )

پس كرديد بيكسويش و گفت جادوگر است يا ديوانه ( 39 )