تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٦٣٥

در بيان حكايت داود عليه السلام و اوريا

تكذيب كردند پيش از ايشان قوم نوح و عاد و فرعون صاحب ميخها ( 12 )

و ثمود و قوم لوط و اهل اى كه آنها بودند طايفه‌هاى دشمن ( 13 )

نبودند همه جز كه تكذيب نمودند رسولان را پس لازم شد عقوبت من ( 14 )

و انتظار نميبرند آنها جز فريادى واحد كه نيست مر آن را هيچ زيستنى ( 15 )

و گفتند پروردگار ما زود بده مر ما را حصه ما را پيش از روز شمار ( 16 )

پس روان گشتند و گفتند از غلو * بر خدايانتان ان امشوا و اصبروا

اينست چيزى حادث و آراسته * بهر ما دهر اين نوائب خواسته

يا بود مقصود از شىء يراد * اينكه او دارد اراده بر فساد

ما ز ملتها بنشنيديم اين * در بيان حتى ز دين آخرين

دين عيسى هم كه آخر ملت است * بر ثلاثه نى بوحدانيت است

نيست اين توحيد كو دريافته * جز كه از پيش خود آن بر بافته

گشته قرآن نازل اندر جستجو * از ميان ما قريش آيا بر او

زانكه خود را از شرف كه داشتند * اشرف از وى باز ميپنداشتند

پس كتاب ار ميشدى نازل ز حق * از چه بر اشرف نيامد زين فرق

بل نه آن باشد كه گويند از ستم * كه محمد « ع » بافته است آن را بهم

بلكه در شكند ايشان از كتاب * اينكه باشد از من آن وحى و خطاب

غالبا باشد ز حقد انكارشان * وز خلاف معتقد گفتارشان

نى چشيدستند بل ايشان هنوز * آن عذاب من كه باشد كفر سوز

نزد ايشانست آيا برقرار * مخزن بخشايش پروردگار

آن خداى غالب بخشنده كاو * هر چه خواهد هر كرا بخشد نكو

يا كه شاهى زمين و آسمان * وانچه ما بين است باشد زين كسان

پس ببايد تا به بالا بر روند * در معارج تا بعرش اندر شوند

نظم عالم تا دهند ايشان ز كل * وحى بفرستند و آيات و رسل

وانكه ايشانند چندى بى ز قدر * منهدم بشكسته ايشان روز بدر

از قبيل آن گره كه بيدرنگ * با رسولان خدا كردند جنگ

نيست اين تكذيب مخصوص تو هين * پيش هم كردند تكذيب اينچنين

قوم نوح و عاد و فرعون آنكه بود * صاحب او تا دهم قوم ثمود

قوم لوط اصحاب ايكه از خبر * مىنبودند آن جماعت سر بسر

جز كه ميكردند تكذيب رسل * زان معذب آمدند از جزء و كل

بر سزايش بود ايشان را عقاب * گشت واجب بهرشان از ما عذاب

اينجماعت هيچ نكشند انتظار * جز كه يك فرياد را بر انحصار

نيست آن يك صيحه را هيچ از فواق * واقع آن البته گردد در سياق

گفته بود آن شه كه مشرك را دهند * نامه‌اش بر دست چپ ناسودمند

قوم گفتى ربنا عجل لنا * قطنا قبل الحساب اندر بنا

اى خدا بشتاب اندر آن وعيد * كه دهد بر ما محمد « ع » بر شديد

[ سوره ص ( 38 ) : آيات 17 تا 20 ]

اصْبِرْ عَلى ما يَقُولُونَ وَ اذْكُرْ عَبْدَنا داوُدَ ذَا الْأَيْدِ إِنَّهُ أَوَّابٌ ( 17 ) إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبالَ مَعَهُ يُسَبِّحْنَ بِالْعَشِيِّ وَ الْإِشْراقِ ( 18 ) وَ الطَّيْرَ مَحْشُورَةً كُلٌّ لَهُ أَوَّابٌ ( 19 ) وَ شَدَدْنا مُلْكَهُ وَ آتَيْناهُ الْحِكْمَةَ وَ فَصْلَ الْخِطابِ ( 20 )

صبر كن بر آنچه ميگويند و ياد كن بنده ما را داود صاحب قوت بدرستى كه او بود رجوع‌كننده ( 17 )

بدرستى كه ما رام كرديم كوه‌ها را كه با او تسبيح ميگفتند بشبانگاه و وقت بر آمدن آفتاب ( 18 )

و پرنده را جمع كرده شده همه بودند مر او را رجوع‌كننده ( 19 )

و سخت گردانيديم پادشاهيش را و داديم او را حكم و تميز گفتارش يعنى بيان روشن بىاشتباه ( 20 )

در بيان حكايت داود عليه السلام و اوريا

زين سخنها اى رسول حق نشان * غم چه دارى صبر كن بر گفتشان

زانچه ميگويند در تخريب تو * هم باستهزا و بر تكذيب تو

ياد كن داود را كاو از عباد * بندهء ما بود و ذا الأيد و سداد

صاحب قوه بد اندر جنگها * يا غزاى نفس وان نيرنگها

مر رجوعش بر خدا بسيار بود * روز و شب در ذكر و استغفار بود

كوه‌ها را رام كرديمش ز جاه * ذكر ميگفتند شام و صبحگاه

رام هم كرديم مرغان را بر او * دور او بودند جمع از پشت و رو

كوه‌ها و مرغها او را تمام * باز گردنده بدند از هر مقام

چون گشود اعنى كه بر تسبيح لب * جمله ميكردند با او ذكر ربّ

شاهيش محكم نموديم از شتاب * حكمتش داديم و هم فصل الخطاب

تا جدا سازنده خصمان بود * در ميان خلق و باطل نزد حدّ

معنى فصل الخطاب اندر مقال * هست از فصلى بفصلى انتقال