تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٦٣٣

[ سوره الصافات ( 37 ) : آيات 171 تا 182 ]

بودند كه هر آينه ميگفتند ( 167 )

اگر اينكه بود نزد ما ذكرى از پيشينيان ( 168 )

هر آينه بوديم از بندگان خدا كه از اهل اخلاصند ( 169 )

پس كافر شدند به آن پس زود باشد كه بدانند ( 170 )

فكر نكنيد ايچ آيا كه بود * ذات حق مستغنى از جفت و ولد

يا شما را حجتى باشد عيان * اندر اين معنى بتحقيق و نشان

پس بياريد آن كتابى كز سماست * بر شما نازل اگر گوئيد راست

فرقه‌اى ميگفته‌اند اينكه خداى * كرده وصلت با زنان جن بجاى

زان تولد يافتند افرشتگان * فرقه‌اى هم گفته‌اند از بدگمان

كه خدا با ديو سركش در محل * دو برادر بوده‌اند اندر ازل

آن برادر خالق خير است و نور * و اين برادر فاعل شر است و زور

گفته زان در حق ايشان ذو الجلال * ساختند آن كافران تيره‌حال

خويشى و پيوند بين او و جن * جنيان دانند و بر اين مطمئن

قائل اين قول در روز حساب * حاضران باشند از بهر عذاب

ذات حق پاك است ز اينسان و صفها * كادمى گويد به حق بر ناسزا

جز عباد اللَّه مخلص كان گروه * وصف او گويند بالحق از وجوه

پس شما وانچه بپرستيد هم * فاتن او را نيستيد از بيش و كم

تا كنيد اغوا عبادش را ز بيم * هيچ الا من هو صال الجحيم

يعنى الا آنكه اهل دوزخست * از شما كى پاى يك كس در فخ است

نيست از ما در عبادت هيچكس * جز كه معلوم است جاى او و بس

اين بود نقل از كلام جبرئيل * بر پيمبر گفت او ز امر جليل

اندر ابطال كسانى كز هوا * ميپرستيدند مر افرشته را

كه مقام ما ملايك حق و راست * در عبوديت معين از خداست

از حقيم انا لنحن الصافون * هم ز حق انا لنحن المسبحون

پيش از بعثت بگفتند از شتاب * آن قريش ار بود نزد ما كتاب

از قبيل آنچه بر پيشينيان * گشت نازل در نصيحت ز آسمان

هم چنان بوديم ما در كار دين * هم بطاعت از عباد مخلصين

پس چو قرآن گشت نازل از خدا * پس به او كافر شدند از ابتدا

زود باشد پس كه دانند اين رمه * آخر و انجام كفر و مظلمه

[ سوره الصافات ( 37 ) : آيات 171 تا 182 ]

[ سوره الصافات ( 37 ) : آيات 171 تا 182 ]

وَ لَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنا لِعِبادِنَا الْمُرْسَلِينَ ( 171 ) إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنْصُورُونَ ( 172 ) وَ إِنَّ جُنْدَنا لَهُمُ الْغالِبُونَ ( 173 ) فَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّى حِينٍ ( 174 ) وَ أَبْصِرْهُمْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ ( 175 )

أَ فَبِعَذابِنا يَسْتَعْجِلُونَ ( 176 ) فَإِذا نَزَلَ بِساحَتِهِمْ فَساءَ صَباحُ الْمُنْذَرِينَ ( 177 ) وَ تَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّى حِينٍ ( 178 ) وَ أَبْصِرْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ ( 179 ) سُبْحانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ ( 180 )

وَ سَلامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ ( 181 ) وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ ( 182 )

و بتحقيق كه پيشى گرفت كلمه ما مر بندگان ما را كه مرسلانند ( 171 )

بدرستى كه ايشان هر آينه ايشانند يارى شدگان ( 172 )

و بدرستى كه لشكر ما ايشانند غالبان ( 173 )

پس روى بگردان از ايشان تا وقتى ( 174 )

و ببين ايشان را پس زود باشد كه ببينند ( 175 )

آيا عذاب ما را بشتاب ميخواهند ( 176 )

پس چون فرود آمد به فضاى ايشان پس بد است صباح بيم‌شدگان ( 177 )

و روى بگردان از ايشان تا وقتى معين ( 178 )

و ببين پس زود باشد كه ببينند ( 179 )

دانم پاك بودن پروردگار تو پروردگار عزّت از آنچه وصف ميكنند ( 180 )

و سلام بر مرسلان ( 181 )

و ستايش مر خدا را كه پروردگار جهانيان است ( 182 )

قول ما بگرفته پيشى باليقين * بر عباد مرسلين وانست اين

كه رسولانند منصورون تمام * هم جنود ماست غالب بر انام

غالبيت غالبا در حجت است * انبيا را نى بوجه صورتست

گر شود مغلوب هم وقتى به كار * در حقيقت غالبست و كامكار

گشت عيسى گر چه مغلوب يهود * ليك غالب بر تمام خلق بود

زانكه غالب بود اندر حجت او * كى بد اندر بنده مغلوبيت او

بنگرى گر نيك دانى كان يزيد * بود غالب يا حسين اندر اميد

گاه هم گردند غالب بالعيان * چون كليم صف شكن بر قبطيان

وان هم از حق حجتى واجب بود * كه بلشكرها تنى غالب بود

پس بگردان روى از قوم ضلال * تا زمانى كامر آيد بر قتال

پس ببينى زودشان خوار و زبون * قال و ابصرهم فسوف يبصرون

بر عذاب ما كنيد آيا شتاب * پس بهنگامى كه آيد آن عذاب

در سراشان بد بود صبحى چنين * اينست فساء صباح المنذرين

بد عرب را وقت غارت در سحر * صبح منذر گفت ازين رب البشر

يعنى آن صبحى كه آرد بر رسوم * دشمن ايشان را ز هر جانب هجوم

رو بگردان اى رسول از كافران * تا سر آيد وقت مهلت هم چنان

بين تو تا بينند هم كفار دون * حالها و ابصر فسوف يبصرون

برتر و پاك است مر پروردگار * رب تو آن غالب ذو الاقتدار

زانچه وصف او كنند و نيست نيك * ز اتخاذ جفت و اولاد و شريك

هم بر افرستادگان بادا سلام * يا عبادى سلموا هذا الكرام

هر سپاس و هر ستايش باليقين * هست بهر ذات رب العالمين