تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٥٣٣

[ سوره الشعراء ( 26 ) : آيات 205 تا 220 ]

بلغت تازى واضح ( 195 )

و بدرستى كه آن هر آينه باشد در كتب پيشينيان ( 196 )

آيا نباشد مر ايشان را آيتى اينكه ميدانند آن را دانايان بنى اسرائيل ( 197 )

و اگر فرو فرستاده بوديم آن را بر بعضى عجمان ( 198 )

پس خوانده بود آن را بر ايشان نبودند به آن گروندگان ( 199 )

همچنين مسلوك داشتيم آن را در دلهاى گناهكاران ( 200 )

ايمان نمىآورند به آن تا آنكه بينند عذاب پر درد ( 201 )

پس ببايد ايشان را ناگاه و ايشان ندانند ( 202 )

پس گويند آيا مائيم مهلت دادگان ( 203 )

آيا پس عذاب ما را بشتاب ميخواهند ( 204 )

اين بود تنزيل ربّ العالمين * گشته نازل همره روح الامين

بر دل تو تا بوى از منذرين * بر زبان تازى از وجه مبين

ذكر قرآن در كتاب ما سلف * بود چون رخشندهء لؤلؤ در صدف

نيست آيا بهر ايشان آيتى * يعنى از بهر قريش از عبرتى

اينكه قرآن را بدانند از كلام * عالمان آل يعقوب گرام

يعنى اسرائيليان اندر كتاب * ديده‌اند اوصاف قرآن بيحجاب

اين كتاب ار ميفرستاديم هم * بر يكى مردى كه او بود از عجم

بر عرب وانگاه ميخواند او نكو * نگرويدندى بدان بىگفتگو

كه نفهميم اين زبان را هيچ ما * تا به آن آريم ايمان ز اقتضا

يا بحيوانات عجم ار اين كتاب * ميفرستاديم ما با فصل و باب

مؤمن ايشان ميشدند اما عرب * مىكنند انكار اينسان بىادب

همچنين اندر قلوب مشركان * اندر آريم آن چو خوانى بر عيان

ناورند ايمان به او تا در هلاك * مىببينند آن عذاب دردناك

پس بناگه آيد ايشان را بسر * زان بوند اين بىشعوران بى خبر

پس بگويند ايچ باشد مهلتى * تا كه ايمان آوريم از فرصتى

مينمايند اين زمان آيا عذاب * هيچ ما را زان توقف بر شتاب

[ سوره الشعراء ( 26 ) : آيات 205 تا 220 ]

[ سوره الشعراء ( 26 ) : آيات 205 تا 220 ]

أَ فَرَأَيْتَ إِنْ مَتَّعْناهُمْ سِنِينَ ( 205 ) ثُمَّ جاءَهُمْ ما كانُوا يُوعَدُونَ ( 206 ) ما أَغْنى عَنْهُمْ ما كانُوا يُمَتَّعُونَ ( 207 ) وَ ما أَهْلَكْنا مِنْ قَرْيَةٍ إِلاَّ لَها مُنْذِرُونَ ( 208 ) ذِكْرى وَ ما كُنَّا ظالِمِينَ ( 209 )

وَ ما تَنَزَّلَتْ بِهِ الشَّياطِينُ ( 210 ) وَ ما يَنْبَغِي لَهُمْ وَ ما يَسْتَطِيعُونَ ( 211 ) إِنَّهُمْ عَنِ السَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ ( 212 ) فَلا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ فَتَكُونَ مِنَ الْمُعَذَّبِينَ ( 213 ) وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ ( 214 )

وَ اخْفِضْ جَناحَكَ لِمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ( 215 ) فَإِنْ عَصَوْكَ فَقُلْ إِنِّي بَرِيءٌ مِمَّا تَعْمَلُونَ ( 216 ) وَ تَوَكَّلْ عَلَى الْعَزِيزِ الرَّحِيمِ ( 217 ) الَّذِي يَراكَ حِينَ تَقُومُ ( 218 ) وَ تَقَلُّبَكَ فِي السَّاجِدِينَ ( 219 )

إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ( 220 )

آيا ديده كه اگر كامياب سازيم ايشان را سالها ( 205 )

پس آيد ايشان را چه هستيد كه وعده داده ميشوند ( 206 )

كفايت نكند از ايشان آنچه بودند كامياب كرده ميشدند ( 207 )

و هلاك نگردانيديم هيچ قريهء را مگر كه بودند مر آن را بيم‌دهندگان ( 208 )

پند دادنى و نباشيم ستمكاران ( 209 )

و فرود نياوردند شياطين ( 210 )

و نمىسزد مر ايشان را و نمىتوانند ( 211 )

بدرستى كه ايشانند از شنيدن هر آينه عزل‌شدگان ( 212 )

پس مخوان با خدا الهى ديگر پس بشوى از عذاب كرده شدگان ( 213 )

و بيم كن خويشانت را كه نزديك‌ترند ( 214 )

و فرود آور بالت را براى آنكه پيرو شد ترا از گروندگان ( 215 )

پس اگر نافرمانى كنند ترا پس بگو بدرستى كه من بيزارم از آنچه ميكنيد ( 216 )

و توكل كن بر غالب مهربان ( 217 )

آنكه مىبيند ترا وقتى كه بر ميخيزى ( 218 )

و اگر ديدنت از حالى بحالى در سجده كنندگان ( 219 )

بدرستى كه اوست شنواى دانا ( 220 )