تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٥٣٠

در بيان تكذيب نمودن صالح عليه السلام را قوم او

در بيان تكذيب نمودن هود عليه السلام را قوم او

همچنين تكذيب كردند از عناد * مرسلين را بىتأمل قوم عاد

چون برادرشان بگفت اعنى كه هود * از خدا آيا نترسيد و حدود

من رسولم از خداوند رفيع * پس بترسيد و شويد از من مطيع

من نخواهم از شما مزدى يقين * هست مزدم با خداى عالمين

بر بلنديها كنيد آيا بنا * خانه‌ها لغو و عبث بىاقتضا

حوضهاى آب ميگيريد سخت * يا قصور و باغهاى پر درخت

گوئيا باشيد جاويد اندران * سخت‌گيرى پس نموديد اى سران

سخت‌گيريهاى جبّارين بخلق * بىشفقّت چون سگى كافتد بدلق

پس بترسيد از خدا و پيروى * هم كنيد از من بوجه مستوى

مىبترسيد از خداوند احد * كه شما را كرده از هر ره مدد

آن مددها را شما دانيد هين * كه نمود او خود بانعام و بنين

بوستانها چشمه‌هاى پر ز آب * بر شما ترسم من از يوم عذاب

قوم گفتندش مساوى نزد ما * گفتن و ناگفتنت شد وعظها

اينكه بپرستيم ما خود اين بتان * نيست غير از عادت پيشينيان

ما بعادتها معذّب نيستيم * پس ورا دادند بر تكذيب بيم

پس نموديم آن جماعت را تباه * اندر اين باشد نشانيها به راه

بيشتر ز ايشان نبودند از يقين * بر خدا و بر رسول از مؤمنين

غالب است و مهربان پروردگار * بر عذاب و بر ثواب خصم و يار

[ سوره الشعراء ( 26 ) : آيات 141 تا 159 ]

كَذَّبَتْ ثَمُودُ الْمُرْسَلِينَ ( 141 ) إِذْ قالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صالِحٌ أَ لا تَتَّقُونَ ( 142 ) إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ( 143 ) فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُونِ ( 144 ) وَ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلاَّ عَلى رَبِّ الْعالَمِينَ ( 145 )

أَ تُتْرَكُونَ فِي ما هاهُنا آمِنِينَ ( 146 ) فِي جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ ( 147 ) وَ زُرُوعٍ وَ نَخْلٍ طَلْعُها هَضِيمٌ ( 148 ) وَ تَنْحِتُونَ مِنَ الْجِبالِ بُيُوتاً فارِهِينَ ( 149 ) فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُونِ ( 150 )

وَ لا تُطِيعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِينَ ( 151 ) الَّذِينَ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ وَ لا يُصْلِحُونَ ( 152 ) قالُوا إِنَّما أَنْتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ ( 153 ) ما أَنْتَ إِلاَّ بَشَرٌ مِثْلُنا فَأْتِ بِآيَةٍ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ ( 154 ) قالَ هذِهِ ناقَةٌ لَها شِرْبٌ وَ لَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَعْلُومٍ ( 155 )

وَ لا تَمَسُّوها بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ ( 156 ) فَعَقَرُوها فَأَصْبَحُوا نادِمِينَ ( 157 ) فَأَخَذَهُمُ الْعَذابُ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ ( 158 ) وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ( 159 )

تكذيب كردند ثمود مرسلان را ( 141 )

چون گفت مر ايشان را برادرشان صالح آيا نمىپرهيزيد ( 142 )

بدرستى كه منم مر شما را رسولى امين ( 143 )

پس بترسيد از خدا و فرمانبريد مرا ( 144 )

و نميخواهم از شما بر آن هيچ مزدى نيست مزدم مگر بر پروردگار جهانيان ( 145 )

آيا وا گذاشته ميشويد در آنچه هست آنجا مؤمنان ( 146 )

در بوستانها و چشمه‌ها ( 147 )

و زرعها و نخلى كه شكوفه‌اش لطيف است ( 148 )

و ميتراشيد از كوه‌ها خانه‌ها ماهران ( 149 )

پس بترسيد از خدا و فرمانبريد مرا ( 150 )

و اطاعت مكنيد امر اسراف‌كنندگان را ( 151 )

آنان كه افساد ميكنند در زمين و اصلاح ميكنند ( 152 )

گفتند جز اين نيست كه تويى از سحر بسيار كرده شدگان ( 153 )

نيستى تو انسانى مگر مانند ما پس بياور آيتى اگر هستى از راستگويان ( 154 )

گفت اين است ناقه مر آن راست آب خورش و مر شما راست آب خورش روزى معين ( 155 )

و مس مكنيدش ببدى پس بگيرد شما را عذاب روزى بزرگ ( 156 )

پس پى كردند او را پس گرديدند پشيمانان ( 157 )

پس گرفت ايشان را عذاب بدرستى كه در آن هر آينه آيتى است و نباشند اكثرشان گروندگان ( 158 )

و بدرستى كه پروردگار تو هر آينه اوست غالب مهربان ( 159 )

در بيان تكذيب نمودن صالح عليه السلام را قوم او

هم ثمود آمد بتكذيب رسل * چون ز گمراهان بدند از جزء و كل

گفت چون صالح برادرشان بجا * مىنترسيد ايچ آيا از خدا

من رسولى بس امينم فاتقوا * پيروى از من كنيد ايدون نكو

از شما مزدى نخواهم من بر آن * هست مزدم با خداى مستعان