تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٥٢٨

[ سوره الشعراء ( 26 ) : آيات 105 تا 122 ]

برابر ميكرديم شما را با پروردگار جهانيان ( 98 )

و گمراه نكردند مگر گناهكاران ( 99 )

پس نباشد ما را هيچ شفاعت‌كنندگان ( 100 )

و نه دوستى نزديك ( 101 )

پس كاش بودى مر ما را بازگشتى پس ميشديم از گروندگان ( 102 )

بدرستى كه در آن هر آينه آيتى است و نباشند اكثرشان مؤمنان ( 103 )

و بدرستى كه پروردگار تو اوست غالب مهربان ( 104 )

هم مكن رسوا مرا در يوم نشر * منبعث گردند چون اين خلق و حشر

يوم لا ينفع كه ندهد سود هيچ * مال و اولاد ايچكس را در بسيچ

جز كسى كايد به حق با قلب پاك * از هواى نفس و كفر و اشتراك

اندران روزى كه نزديك از سرشت * مىشود مر اهل تقوى را بهشت

هم بگمراهان شود ظاهر جحيم * بر خلاف اهل جنات و نعيم

مشركان را گفته گردد چون شدند * آنچه جز حق ميپرستيديد چند

اينك آيا هيچتان يارى دهند * يا كه خويش از انتقامى ميرهند

پس فكنده ميشوند از رو بنار * بت پرستان و بتان از هر كنار

احتجاجست اين بر ارباب شرور * ور نه بت را نيست تكليف و شعور

يا مراد از بت خود آن در حجّت است * كوست بتگر يا بت او را صورتست

همچنين ابليس و لشكرهاى او * ميشوند افكنده در دوزخ برو

كافران گويند از تشويش و بيم * گر چه ميباشند ايشان در جحيم

از طريق دشمنى با يكدگر * يا بديوان يا بتان زشت فرّ

از شما ديوان قسم بر كردگار * ما بديم اندر ضلالى آشكار

اذ نسويكم بربّ العالمين * خود شما بر ما نموديد اينچنين

هيچ ما را از طريق حق فرد * جز گنهكاران كسى گمره نكرد

نيست پس ما را كسى از شافعان * هم نه صدّيقى حميم و مهربان

پس به دنيا بودمان برگشت كاش * تا بديم از مؤمنين معلوم و فاش

آنچه شد مذكور باشد آيتى * عاقلان را در مقام عبرتى

مىنبودند اكثرى از مؤمنان * قوم ابراهيم بيوهم و گمان

بر عدو پروردگارت غالب است * مهربان هم بر مطيع و تائب است

[ سوره الشعراء ( 26 ) : آيات 105 تا 122 ]

[ سوره الشعراء ( 26 ) : آيات 105 تا 122 ]

كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ الْمُرْسَلِينَ ( 105 ) إِذْ قالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَ لا تَتَّقُونَ ( 106 ) إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ( 107 ) فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُونِ ( 108 ) وَ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلاَّ عَلى رَبِّ الْعالَمِينَ ( 109 )

فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُونِ ( 110 ) قالُوا أَ نُؤْمِنُ لَكَ وَ اتَّبَعَكَ الْأَرْذَلُونَ ( 111 ) قالَ وَ ما عِلْمِي بِما كانُوا يَعْمَلُونَ ( 112 ) إِنْ حِسابُهُمْ إِلاَّ عَلى رَبِّي لَوْ تَشْعُرُونَ ( 113 ) وَ ما أَنَا بِطارِدِ الْمُؤْمِنِينَ ( 114 )

إِنْ أَنَا إِلاَّ نَذِيرٌ مُبِينٌ ( 115 ) قالُوا لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ يا نُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمَرْجُومِينَ ( 116 ) قالَ رَبِّ إِنَّ قَوْمِي كَذَّبُونِ ( 117 ) فَافْتَحْ بَيْنِي وَ بَيْنَهُمْ فَتْحاً وَ نَجِّنِي وَ مَنْ مَعِيَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ( 118 ) فَأَنْجَيْناهُ وَ مَنْ مَعَهُ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ ( 119 )

ثُمَّ أَغْرَقْنا بَعْدُ الْباقِينَ ( 120 ) إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ ( 121 ) وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ( 122 )

تكذيب كردند قوم نوح فرستادگان را ( 105 )

چون گفت مر ايشان را برادر ايشان نوح آيا نمىپرهيزيد ( 106 )

بدرستى كه من مر شما را رسولى امينم ( 107 )

پس بترسيد از خدا و فرمان بريد مرا ( 108 )

و نميخواهم از شما بر آن هيچ مزدى نيست مزد من مگر پروردگار عالميان ( 109 )

پس بپرهيزيد از خدا و اطاعت كنيد مرا ( 110 )

گفتند آيا ايمان بياوريم مر تو را و پيروى كردند ترا فرومايگان ( 111 )

گفت و نيست دانستم به آنچه هستيد كه ميكنند ( 112 )

نيست حسابشان مگر بر پروردگارم ( 113 )

نخواهد بود و نيستم من راننده گروندگان ( 114 )

نباشم من مگر بيم‌دهنده آشكارا ( 115 )

گفتند هر آينه اگر باز نه ايستادى اى نوح هر آينه خواهى شد از سنگسار شدگان ( 116 )

گفت پروردگار من بدرستى كه قوم من تكذيب كردند مرا ( 117 )

پس حكم كن ميان من و ميان ايشان حكمى و نجات ده مرا و آنكه با منست از گروندگان ( 118 )

پس نجات داديم او را و هر كه با او بود در كشتى پر ( 119 )

پس غرق كرديم بعد از آن باقى بازماندگان را ( 120 )

بدرستى كه در آن هر آينه آيتى است و نباشد