تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٥٢٦

در بيان عصا زدن حضرت موسى « ع » به دريا و راه پيدا شدن و گذشتن موسى « ع » و قوم از دريا و غرق شدن فرعون و قوم او

در بيان بردن حضرت موسى عليه السلام سبطيان را از مصر خفيه و رفتن فرعون از پى

سوى موسى وحى پس كرديم ما * كه ببرد از مصر در شب قوم را

آن چنان كن كه كس از فرعونيان * مىنگردد واقف از احوالتان

چون ز پى آيندتان بعد از خبر * مىنيابند از شما جزيى اثر

ز امر موسى پس گرفتند ابتدا * سبطيان از قبطيان پيرايه‌ها

پس برون رفتند شب از راه مصر * بى خبر از قبطيان وز شاه مصر

روز چون شد قبطيان آگه شدند * آگهى را نزد فرعون آمدند

كه بشب موسى و قومش رفته‌اند * جمله زينتهاى ما بگرفته‌اند

پس فرستاد او بهر شهر و درش * در زمان از بهر جمع لشكرش

گفت باشد اين قبيله بس قليل * كه بخشم آورده ما را زين قبيل

ما مگر هستيم قومى با حذر * از عدو يا از خلاف اندر سير

پس برون رفتند با صد ساز و برگ * قبطيان از مصر سوى غرق و مرگ

گفت زان برديم ايشان را بسوز * ما ز جنات و عيون و آن كنوز

يعنى از آن باغهاى ساخته * چشمه‌ها و گنج بس پرداخته

هم ز منزلها كه بود آراسته * قصرها از زر و گوهر خواسته

اينچنين كرديم و ميراث آن نعم * ما باسرائيليان داديم هم

آمدند از پى پس ايشان را چنين * قبطيان فاتبعوهم مشرقين

سوى مشرق يا بشرق آفتاب * از پى ايشان رسيدند از شتاب

يكدگر را پس چو ديدند آن دو قوم * گفت موسى را مر اصحابش ز لوم

كاينزمان يابند ما را اين گروه * آورند از كينه ما را بر ستوه

گفت نبود اين چنين بل كردگار * با من است و ره نمايد در گذار

اضطراب قوم را موسى چو ديد * ناله كرد او سوى خلاق مجيد

كه تو بينى حال ما از پيش و پس * اوّل و آخر تويى در كار و بس

[ سوره الشعراء ( 26 ) : آيات 63 تا 73 ]

فَأَوْحَيْنا إِلى مُوسى أَنِ اضْرِبْ بِعَصاكَ الْبَحْرَ فَانْفَلَقَ فَكانَ كُلُّ فِرْقٍ كَالطَّوْدِ الْعَظِيمِ ( 63 ) وَ أَزْلَفْنا ثَمَّ الْآخَرِينَ ( 64 ) وَ أَنْجَيْنا مُوسى وَ مَنْ مَعَهُ أَجْمَعِينَ ( 65 ) ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِينَ ( 66 ) إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ ( 67 )

وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ( 68 ) وَ اتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ إِبْراهِيمَ ( 69 ) إِذْ قالَ لِأَبِيهِ وَ قَوْمِهِ ما تَعْبُدُونَ ( 70 ) قالُوا نَعْبُدُ أَصْناماً فَنَظَلُّ لَها عاكِفِينَ ( 71 ) قالَ هَلْ يَسْمَعُونَكُمْ إِذْ تَدْعُونَ ( 72 )

أَوْ يَنْفَعُونَكُمْ أَوْ يَضُرُّونَ ( 73 )

پس وحى كرديم بسوى موسى كه بزن بعصايت دريا را پس شكاف خورد پس بود هر پاره چون كوهى بزرگ ( 63 )

و جمع كرديم آنجا ديگران را ( 64 )

و نجات داديم موسى را و هر كه با او بود همه ( 65 )

پس غرق كرديم ديگران را ( 66 )

بدرستى كه در آن هر آينه آيتى است و نباشند اكثرشان گروندگان ( 67 )

و بدرستى كه پروردگار تو هر آينه اوست غالب مهربان ( 68 )

و بر خوان بر ايشان خبر ابراهيم را ( 69 )

هنگامى كه گفت مر پدرش را و قومش را كه ميپرستيد ( 70 )

گفتند ميپرستيم بتانى را پس ميكرديم مر آنها را تمام روز مقيمان پرستش ( 71 )

گفت آيا مىشنوند از شما هنگامى كه دعا ميكنيد ( 72 )

يا نفع ميدهند شما را يا ضرر ميرسانند ( 73 )

در بيان عصا زدن حضرت موسى « ع » به دريا و راه پيدا شدن و گذشتن موسى « ع » و قوم از دريا و غرق شدن فرعون و قوم او

پس بموسى وحى فرموديم ما * كه بزن بر بحر اين ساعت عصا

زد عصا بر بحر و بحر از هم شكافت * هر كه از بحر او تواند راه يافت

پس شد آن هر پاره چون كوه عظيم * روى هم گرديد بر يك جا مقيم

بر ته دريا وزيد آن لحظه باد * خشك كرد آن راه كانسان بر گشاد

هر يكى از سبطيان رفت از رهى * سوى دريا همچو در ابرى مهى

زانسپس نزديك گردانديم هم * قبطيان را بر كنار ژرف يم

ديد راهى باز فرعون اندر آب * خواست تا در وى درآيد با شتاب

گفت هامانش مرو كاين راه نيست * بلكه اين از سحرهاى موسويست

خواست برگردد ز راه از خوف جان * اسب او بكشيد از دستش عنان

رفت در بحر از پى يك رهنماى * تا چه بوده است اصل آن داند خداى

خيلش از پى چون همه داخل شدند * بر هلاك خويش مستعجل شدند

آب دريا هشت در دم سر بهم * رفت موسى ماند فرعون او به يم

موسى و هر كس كه با او بد به راه * وا رهانديم از يم ايشان را بگاه

پس نموديم آن دگرها را غريق * تا مگر گيرند عبرت در طريق

مر علاماتيست روشن اندر اين * مىنبودند اكثرى از مؤمنين

باشد آن پروردگارت بيگمان * اى محمد « ع » غالب و هم مهربان

خوان بر ايشان از براهيم آن خبر * چون پدر را گفت و قومش را دگر

چيست آنكه ميپرستيد آن شما * گفت بپرستيم اين اصنام را