تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٥٢٢

[ سوره الشعراء ( 26 ) : آيات 18 تا 23 ]

بعدبسم اللَّه رحمن الرحيم * مينمايم شرح طا و سين و ميم

طا اشارت سوى ظاهر شد بنام * سين مشير آمد بساتر يا سلام

ميم يعنى آن محيط مقتدر * هست مالك بر تمام جهر و سر

طاست يا بر طالبان ره مشير * سين بسير سالكان مستنير

ميم اشارت جز به منزل هيچ نيست * يا مشاهد كو به منزل منتهى است

اينست ز آيتهاى اين روشن كتاب * تا شود معلومت از فضل الخطاب

نفس خود را تو كنى شايد تلف * پس ز حال مشركان دارى اسف

اينست افسوسى كه از روى يقين * چون نميباشند ايشان مؤمنين

ما فرستيم آيتى از آسمان * گر كه خواهيم از پى الجائشان

آيتى كاعناقشان اندر وقوع * اوفتد بر زير او روى خضوع

نايد ايشان را ز رحمان بر مزيد * وعظ و پندى هيچ كان باشد جديد

جز كه ميباشند رو گردان از آن * پس دروغ آن را شمارند از گمان

زود باشد پس كه آيدشان خبر * آنچه را كردند استهزا ببر

منكران حشر آيا ننگرند * بر زمين كز آن برويانديم چند

از هران صنفى پسنديده گياه * پس علامتها در اين هست از إله

اكثرى ز ايشان نيند از مؤمنين * با وجود آن شهود مستبين

در يقين پروردگارت غالب است * بر امور و مهربان بر طالب است

[ سوره الشعراء ( 26 ) : آيات 10 تا 17 ]

وَ إِذْ نادى رَبُّكَ مُوسى أَنِ ائْتِ الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ ( 10 ) قَوْمَ فِرْعَوْنَ أَ لا يَتَّقُونَ ( 11 ) قالَ رَبِّ إِنِّي أَخافُ أَنْ يُكَذِّبُونِ ( 12 ) وَ يَضِيقُ صَدْرِي وَ لا يَنْطَلِقُ لِسانِي فَأَرْسِلْ إِلى هارُونَ ( 13 ) وَ لَهُمْ عَلَيَّ ذَنْبٌ فَأَخافُ أَنْ يَقْتُلُونِ ( 14 )

قالَ كَلاَّ فَاذْهَبا بِآياتِنا إِنَّا مَعَكُمْ مُسْتَمِعُونَ ( 15 ) فَأْتِيا فِرْعَوْنَ فَقُولا إِنَّا رَسُولُ رَبِّ الْعالَمِينَ ( 16 ) أَنْ أَرْسِلْ مَعَنا بَنِي إِسْرائِيلَ ( 17 )

و هنگامى كه ندا كرد پروردگار تو موسى را كه برو بسوى گروه ستمكاران ( 10 )

قوم فرعون آيا نمىپرهيزند ( 11 )

گفت پروردگار من بدرستى كه ميترسم كه تكذيب كنند مرا ( 12 )

و تنگ مىشود سينه‌ام و نمىگشايد زبانم پس بفرست بسوى هارون ( 13 )

و مر ايشانراست بر من گناهى پس ميترسم كه بكشند مرا ( 14 )

گفت نه چنين است پس برويد شما دو تا بآيتهاى ما بدرستى كه مائيم با شما شنوندگان ( 15 )

پس آمدند فرعون را پس گفتند كه مائيم رسول پروردگار جهانيان ( 16 )

كه بفرست با ما بنى اسرائيل را ( 17 )

در بيان خواستن موسى عليه السلام هارون را به يارى خود

ياد كن فرمود موسى را ندا * چون بنزديك شجر رب الورى

كه توجه كن بقوم ظالمين * قبطيان كايا نترسند از يقين

گفت من ميترسم اى پروردگار * كه ندارندم بگفتار استوار

سينه‌ام تنگ آيد از تكذيبشان * هم نبگشايد مرا عقدهء زبان

پس به هارون كن روان جبريل نيك * در نبوّت تا شود با من شريك

جرمى ايشانراست بر من بىغرض * ترسم از آنكه كشندم در عوض

قال كلّا فاذهبا بآياتنا * مستمع مائيم آنجا با شما

هر دو با اعجاز ما آن سو رويد * با شمايم من بهر گفت و شنيد

نيست از ما هيچ يعنى در نهان * غالب آرم هر دو را بر قبطيان

مر بفرعون اندر آئيد آن نفس * ما رسوليم از خدا گوئيد پس

نك فرست از حكم رب العالمين * آل اسرائيل را با ما يقين

تا بريم آن قوم را از اين مكان * در فلسطين مسكن آبائشان

[ سوره الشعراء ( 26 ) : آيات 18 تا 23 ]

قالَ أَ لَمْ نُرَبِّكَ فِينا وَلِيداً وَ لَبِثْتَ فِينا مِنْ عُمُرِكَ سِنِينَ ( 18 ) وَ فَعَلْتَ فَعْلَتَكَ الَّتِي فَعَلْتَ وَ أَنْتَ مِنَ الْكافِرِينَ ( 19 ) قالَ فَعَلْتُها إِذاً وَ أَنَا مِنَ الضَّالِّينَ ( 20 ) فَفَرَرْتُ مِنْكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ فَوَهَبَ لِي رَبِّي حُكْماً وَ جَعَلَنِي مِنَ الْمُرْسَلِينَ ( 21 ) وَ تِلْكَ نِعْمَةٌ تَمُنُّها عَلَيَّ أَنْ عَبَّدْتَ بَنِي إِسْرائِيلَ ( 22 )

قالَ فِرْعَوْنُ وَ ما رَبُّ الْعالَمِينَ ( 23 )

گفت آيا نپرورديم ترا در ميان خود كودك و ماندى گذران در ميان ما از عمرت سالها ( 18 )

و كردى كرده‌ات را كه كردى و تويى از ناسپاسان ( 19 )

گفت كردم آن را نگاه و من بودم از گمراهان ( 20 )

پس گريختم از شما چون ترسيدم از شما پس بخشيد مرا پروردگارم حكم و گردانيد مرا از مرسلان ( 21 )

و اين نعمتى است كه منّت مينهى آن را بر من كه بنده گردانيدى بنى اسرائيل را ( 22 )

گفت فرعون و چيست پروردگار جهانيان ( 23 )