تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٥١

[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 129 تا 137 ]

بدان ابراهيم پسران خود را و يعقوب اى پسران من بدرستى كه خدا برگزيد از براى شما دين پس نميريد البته مگر اينكه باشيد شما مسلمانان ( 132 )

آيا بوديد گواهان هنگامى كه حاضر شد يعقوب را مرگ هنگامى كه گفت مر پسرانش را كه ميپرستيد از بعد من گفتند ميپرستيم خداى تو را و خداى پدران تو ابراهيم و اسمعيل و اسحق خدايى يگانه و ما مر او را منقادانيم ( 133 )

آنها گروهىاند كه گذشتند مر آنها را آنچه كسب كردند و براى شما است آنچه كسب كرديد و پرسيده نشويد از آنچه بودند كه ميكردند ( 134 )

و گفتند بوده باشيد يهود يا ترسا تا هدايت يابيد بگو بلكه كيش ابراهيم حق كرا است و نسزد كه باشد از مشركان ( 135 )

بگوئيد گرويديم به خدا و آنچه كه ما فرو فرستاديم شد بسوى ما و آنچه فرو فرستاده شد بسوى ابراهيم و اسمعيل و اسحق و يعقوب و اسباط و آنچه آمده شد بموسى و عيسى و آنچه داده شد پيغمبران را از پروردگارشان جدايى نمياندازيم ميان يكى از ايشان و ما مر او را گردن ننهندگانيم ( 136 )

پس اگر بگرويد بمانند آنچه ايمان آوردند به او پس بتحقيق كه هدايت يابيد و اگر رو بگردانيد پس جز اين نيست كه ايشان در مخالفتند پس زود باز دارد ايشان را و اوست شنواى دانا ( 137 )

كن تو اى پروردگار از ما قبول * مىبرانگيزان در ايشان يك رسول

تا بر ايشان خواند آيات صواب * هم بياموزد مر ايشان را كتاب

با كتاب و حكمت آن داعى ز غيب * آيد و هم پاكشان سازد ز عيب

چون تويى غالب بهر كار از نخست * هم حكيمى راست كردار و درست

آن دعاى مستجاب از رفعتش * شد موافق با اراده و مشيتش

احمد آمد با كتاب و عترتى * با چو حيدر بن عمى ذو النصرتى

كيست تا برگردد از كيش خليل * جز سفيهى كوست خوار اندر سبيل

كرده نفس خويشتن را خوار زار * از ره رحمت فتاده بر كنار

محتجب از نور عقل او بالتمام * مانده باقى در مقام انظلام

برگزيديم آن بلند آوازه را * يعنى ابراهيم نيك اندازه را

برگزيده شد به دنيا هم بدين * هست هم در آخرت از صالحين

ملتش ماند بگيتى تا ابد * هر گره يابند از او نظم و رشد

هم نموديم اختيارش بر ثبات * در فناى وحدت و توحيد ذات

استقامت صالحين را در جزا * ميبود حال بقا بعد از فنا

حق تعالى گفت شو منقاد هين * گفت منقادم برب العالمين

اسلم اعنى شو موحد در زمن * هم فناى فى اللَّه اندر ذات من

گفتن حق بر تجلى ذات بود * كه نمودش روى بر ذات وجود

وان اجابت از مراتب رستن است * بر حق از ما دون حق پيوستن است

پس وصيت كرد بر ابناى خود * خاصه يعقوب آن سلوك و راى خود

راه اين توحيد بر ايشان نمود * گفت حق بگزيدتان زين ره ز جود

پس نبايد تا بميريد از بدن * جز كه از خود مرده باشيد آن زمن

دين آبا را بجان بنده شويد * از چنين مردن به حق زنده شويد

مر موحد را نه دين است و نه ذات * دين او حق ذات او حق مات مات

هم بيعقوبيد حاضر در نهفت * وقت مردن گو بابنائش چه گفت

كه چه بعد از من پرستيد ار مهيد * از ره و آداب توحيد آگهيد

جمله گفتند آن خدايى را كه نيز * ميپرستيدى تو و آباء از تميز

آنكه ابراهيم و اسمعيل راد * ميپرستيدند و اسحق از و داد

آن خداى واحد بيچون و چند * ما به او فرمان بريم و مستمند

امتى بودند آنها نيك زاد * درگذشتند از جهان آزاد و شاد

مينكردندى بتقليد اعتماد * يا بنقل صرف دون اجتهاد

اجتهادى نى كزو دل شد سياه * بلكه آن كآرد بدل عشق إله

اجتهادى نى كه هست از قال و قيل * اجتهادى بل كه موتستش دليل

اجتهادى نى كه كسبش قولى است * بلكه آن كز حق بدل مستولى است

آن شهان كردند كسب آن ز دل * شاد رفتند از جهان آب و گل

هست ايشان را جزاى اكتساب * تا شما را چيست كسب اندر حساب

كس نپرسيد از شما اندر محل * زانچه ميكردند آنها در عمل

بودشان كار از بصيرت وز يقين * نى بميل ديگران در راه دين

هيچكس را نيست اندر نيك و بد * مر جزا بر اعتقاد غير خود

اينكه گفتند اهل انكار از خمود * تا كه باشيد از نصارى وز يهود

اين سخن نبود ز محجوبين عجب * نهتد و گويند نز علم و ادب