تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٤٦٥

[ سوره طه ( 20 ) : آيات 130 تا 135 ]

قرنها ميروند در مسكنهاى ايشان بدرستى كه در آن هر آينه آيتهاست مر صاحبان خردها را ( 128 )

و اگر نبود كلمه كه پيش رفته از پروردگارت هر آينه بود لازم و مدتى نام برده شده ( 129 )

برگزيد او را دگر پروردگار * بر قبول توبه اندر آشكار

توبه‌اش پذيرفت و او را ره نمود * اين هم از توفيق حق بر بنده بود

اهبطا منها جميعا گفت حق * دشمن بعضى است بعضى زانفرق

بر زمين پس گر كه از من بر شما * آيد از بهر هدايت رهنما

آن هدى را پس كند هر پيروى * نه شود گمره نه رنجستش جوى

وانكه گردانيد رو از پند من * تنگ گشتش زندگى و زيستن

در قيامت مىشود محشور هم * اعمى اعنى بىبصيرت چون غنم

گويد اى پروردگار از چه ضرير * حشر من كردى چو بودم من بصير

حقتعالى گويد او را در جواب * همچنين بد فعل تو بر ناصواب

تو فرامش كردى از آيات ما * ترك كرده زان شدى امروز را

هم دهيم اينسان جزاى مسرفان * كه ز حدّ بگذشته از شرك عيان

هم بآيتهاى ربش نگرويد * دو عقوبت زان بر او گردد پديد

آن يكى ضنك معيشت در جهان * وان دگر در آخرت رنج گران

هست رنج آخرت سخت وا شد * همچنين پاينده‌تر چون در رسد

راه مىننمود آيا كردگار * مشركان را بر طريق اعتبار

پيش از ايشان اينكه بس كرديم ما * خود هلاك انسان ز اهل قرنها

چون بمسكنهاى ايشان ميروند * مكيان اندر تجارت نيست پند

آن علامتها كه بينند آن وصول * هست كافى بهر ارباب عقول

گر نميبود آن سخن كز ذو المنن * جسته پيشى آن بر اهل اين زمن

كه مؤخر دارد ايشان را عذاب * تا بروز بدر يا يوم الحساب

بودشان لازم عذاب وارده * باش نك تا وقت ناميده شده

[ سوره طه ( 20 ) : آيات 130 تا 135 ]

[ سوره طه ( 20 ) : آيات 130 تا 135 ]

فَاصْبِرْ عَلى ما يَقُولُونَ وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَ قَبْلَ غُرُوبِها وَ مِنْ آناءِ اللَّيْلِ فَسَبِّحْ وَ أَطْرافَ النَّهارِ لَعَلَّكَ تَرْضى ( 130 ) وَ لا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلى ما مَتَّعْنا بِهِ أَزْواجاً مِنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا لِنَفْتِنَهُمْ فِيهِ وَ رِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَ أَبْقى ( 131 ) وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ وَ اصْطَبِرْ عَلَيْها لا نَسْئَلُكَ رِزْقاً نَحْنُ نَرْزُقُكَ وَ الْعاقِبَةُ لِلتَّقْوى ( 132 ) وَ قالُوا لَوْ لا يَأْتِينا بِآيَةٍ مِنْ رَبِّهِ أَ وَ لَمْ تَأْتِهِمْ بَيِّنَةُ ما فِي الصُّحُفِ الْأُولى ( 133 ) وَ لَوْ أَنَّا أَهْلَكْناهُمْ بِعَذابٍ مِنْ قَبْلِهِ لَقالُوا رَبَّنا لَوْ لا أَرْسَلْتَ إِلَيْنا رَسُولاً فَنَتَّبِعَ آياتِكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَذِلَّ وَ نَخْزى ( 134 )

قُلْ كُلٌّ مُتَرَبِّصٌ فَتَرَبَّصُوا فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ أَصْحابُ الصِّراطِ السَّوِيِّ وَ مَنِ اهْتَدى ( 135 )

پس صبر كن بر آنچه ميگويند و تسبيح كن بستايش پروردگارت پيش از برآمدن آفتاب و پيش از فرو شدنش و از ساعتهاى شب پس تسبيح كن و اطراف روز باشد كه تو خوشنود شوى ( 130 )

و نه‌گشاى به خواهش البته دو چشمت را بسوى آنچه كامياب كرديم به آن اصنافى را خوشى زندگانى دنيا تا مفتون سازيمشان از آن و روزى پروردگار تو بهتر و پاينده‌تر است ( 131 )

و امر كن كسانت را به نماز و صبر كن بر آن نميخواهيم از تو روزى ما روزى ميدهيم ترا و انجام نيك مر پرهيزگارانراست ( 132 )

و گفتند چرا نمىآورد ما را آيتى از پروردگارش آيا نيامد ايشان را حجّت آنچه بود در كتابهاى نخستين ( 133 )

و اگر آنكه هلاك ميكرديم ايشان را به عذاب از پيش آن هر آينه ميگفتند پروردگار ما چرا نفرستادى بما رسولى پس پيروى ميكرديم آيتهاى ترا پيش از آنكه خوار شويم و رسوا گرديم ( 134 )

بگو هر منتظريم پس انتظار كشيد پس به زودى خواهيد دانست كه كيست اصحاب راه راست و كيست كه هدايت يافت ( 135 )

پس تو كن بر هر چه ميگويند صبر * تا در آيد شمس نصرتها ز ابر

نك شنو از سر او فى حبك * معنى سبح به حمد ربك

سبح اعنى از صفات غير او * كن منزه ذات خود را موبمو

در فناى ذات حق حمد حق * ظاهر آيد بىنشان از ما خلق

صورت آن در شريعت دان نماز * كان بود مقرون به حد بىنياز

صبحگه قبل از طلوع آفتاب * شام پيش از آنكه يابد احتجاب

هم بساعات شب اندر افتقار * پس تو كن تسبيح و اطراف النهار

از تو مر خشنود گردد ذو الجلال * هم كند راضى تو را در كل حال