تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٤٥٠

[ سوره مريم ( 19 ) : آيات 64 تا 73 ]

بجايى بلند ( 57 )

آنها آنانند كه انعام كرد خدا بر ايشان از پيغمبران از فرزندان آدم و از آنانى كه برداشتيم با نوح و از فرزندان ابراهيم و اسرائيل و از آنان كه هدايت كرديم و برگزيديم چون خوانده شود بر ايشان آيتهاى خداى بخشنده و برو در افتند سجده‌كنان و گريه‌كنندگان ( 58 )

كن به قرآن ياد از موسى كه او * هم موحد بود و هم پاك و نكو

بد فرستاده و نبى كرديم ما * مر ورا از وادى ايمن ندا

يعنى از طور آنكه بود آن دست راست * در مقام سر كه آن اقرب بماست

ساختيم از قرب او دارا ز كو * هم ببخشيديم از رحمت به او

همچو هارون كش برادر بود و يار * هم نبى از جانب پروردگار

كن به قرآن ياد اسمعيل گو * بود اندر وعده خود راستگو

هم فرستاده حق و پيغمبرش * كرده بد حق بر گروهى رهبرش

فرقهء گويند فرزند خليل * مرد او پيش از پدر بيقال و قيل

اين خود اسمعيل بن خرقيل بود * نيست دور ار باشد اينسان در شهود

حاصل آنكه بود آمر بر صلوة * اهل خود را هم بايتاء زكات

بد پسنديدهء حق اندر حال و كار * شاد مردى كش پسندد كردگار

ياد كن هم در كتاب ادريس را * بود صديق و نبى او از خدا

رفعتش داديم بر عالى مكان * يعنى اندر اوج علم و عرش جان

اين گروهند از نبيين آن كسان * كه بر ايشان داده نعمت بيكران

نى كه نعمت بهر ايشان خاص بود * بل بنعمت ذكر خاصان را نمود

يعنى ايشان بوده‌اند از آن فرق * كه بر ايشان بذل نعمت كرده حق

يعنى آن نعمت كه خاص اولياست * نى كه عام از بهر خلق بينواست

اين گروهند از نبيين در سبل * انعم اللَّه عليهم من رسل

خود ز فرزندان آدم در فتوح * وز نتاج آنكه بد در فلك نوح

هم ز فرزندان ابراهيم راد * هم ز اسرائيل كامل اعتقاد

وانكسانى را كه بنموديم راه * برگزيديم از جهان بىاشتباه

شد بر ايشان خوانده چو آيات خداى * ميفتادندى به سجده با بكاى

[ سوره مريم ( 19 ) : آيات 59 تا 63 ]

[ سوره مريم ( 19 ) : آيات 59 تا 63 ]

فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ أَضاعُوا الصَّلاةَ وَ اتَّبَعُوا الشَّهَواتِ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا ( 59 ) إِلاَّ مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً فَأُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَ لا يُظْلَمُونَ شَيْئاً ( 60 ) جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِي وَعَدَ الرَّحْمنُ عِبادَهُ بِالْغَيْبِ إِنَّهُ كانَ وَعْدُهُ مَأْتِيًّا ( 61 ) لا يَسْمَعُونَ فِيها لَغْواً إِلاَّ سَلاماً وَ لَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيها بُكْرَةً وَ عَشِيًّا ( 62 ) تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِي نُورِثُ مِنْ عِبادِنا مَنْ كانَ تَقِيًّا ( 63 )

پس باز ماندند از بعد ايشان خلقهايى كه ضايع كردند نماز را و پيروى كردند خواهشها را پس زود باشد كه به بينند شر را ( 59 )

مگر كسى كه توبه كرد و بگرويد و كرد كارى شايسته پس آنها داخل ميشوند بهشت را واستمكرده نميشوند چيزى ( 60 )

بهشتهاى با اقامت دائمى كه وعده كرد خداى بخشنده بندگانش را بناپيدا بدرستى كه باشد وعده او بجاى آورده شده ( 61 )

نشنوند در آنها لغوى مگر سلام و مر ايشانراست روزيشان در آن بامداد و شبانگاه ( 62 )

آنيست آن بهشتى كه بميراث ميدهيم از بندگان خود آن را كه باشد پرهيزگار ( 63 )

آمدند از بعد قوم ذى شرف * باز فرزندان سوء ناخلف

كه نماز ايشان فرو هشتند و پس * پيرو شهوات گشتند و هوس

زود باشد كه رسند از بد سرشت * آن جماعت بر جزاى فعل زشت

جز كه تائب گشته باشند از فساد * مؤمن و صالح شوند از انقياد

در بهشت آيند و راحت بغنوند * هم نه بر چيزى ستم كرده شوند

جنّت عدنى كه از بخشايش او * وعده كرده بر عبادش بىغلو

هست غايب آن بهشت از آن كسان * يا كه ايشانند غايب زان چنان

هستشان ايمان بوعده ذو الجلال * خواهد آمد وعدهء او لا محال

نشنوند از بيهده در وى كلام * اهل جنت جز كه تبريك و سلام

رزق ايشانست از رب الانام * در جنان پيوسته اندر صبح و شام

قصد از اين روز و شب پيوستگى است * ور نه آنجا هيچ صبح و شام نيست

هست ميراث اين بهشت اندر قرار * بر عبادم زانكه شد پرهيزگار

[ سوره مريم ( 19 ) : آيات 64 تا 73 ]

[ سوره مريم ( 19 ) : آيات 64 تا 73 ]

وَ ما نَتَنَزَّلُ إِلاَّ بِأَمْرِ رَبِّكَ لَهُ ما بَيْنَ أَيْدِينا وَ ما خَلْفَنا وَ ما بَيْنَ ذلِكَ وَ ما كانَ رَبُّكَ نَسِيًّا ( 64 ) رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما فَاعْبُدْهُ وَ اصْطَبِرْ لِعِبادَتِهِ هَلْ تَعْلَمُ لَهُ سَمِيًّا ( 65 ) وَ يَقُولُ الْإِنْسانُ أَ إِذا ما مِتُّ لَسَوْفَ أُخْرَجُ حَيًّا ( 66 ) أَ وَ لا يَذْكُرُ الْإِنْسانُ أَنَّا خَلَقْناهُ مِنْ قَبْلُ وَ لَمْ يَكُ شَيْئاً ( 67 ) فَوَ رَبِّكَ لَنَحْشُرَنَّهُمْ وَ الشَّياطِينَ ثُمَّ لَنُحْضِرَنَّهُمْ حَوْلَ جَهَنَّمَ جِثِيًّا ( 68 )

ثُمَّ لَنَنْزِعَنَّ مِنْ كُلِّ شِيعَةٍ أَيُّهُمْ أَشَدُّ عَلَى الرَّحْمنِ عِتِيًّا ( 69 ) ثُمَّ لَنَحْنُ أَعْلَمُ بِالَّذِينَ هُمْ أَوْلى بِها صِلِيًّا ( 70 ) وَ إِنْ مِنْكُمْ إِلاَّ وارِدُها كانَ عَلى رَبِّكَ حَتْماً مَقْضِيًّا ( 71 ) ثُمَّ نُنَجِّي الَّذِينَ اتَّقَوْا وَ نَذَرُ الظَّالِمِينَ فِيها جِثِيًّا ( 72 ) وَ إِذا تُتْلى عَلَيْهِمْ آياتُنا بَيِّناتٍ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا أَيُّ الْفَرِيقَيْنِ خَيْرٌ مَقاماً وَ أَحْسَنُ نَدِيًّا ( 73 )

و فرو نمىآئيم مگر بامر پروردگار تو مر او راست آنچه ميان دستهاى ماست و آنچه در پس ماست و آنچه ميان آنست و نباشد پروردگار تو فراموش كار ( 64 )