تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٤٤٦

[ سوره مريم ( 19 ) : آيات 16 تا 21 ]

بايشان كه نماز كنيد بامداد و شبانگاه ( 11 )

اى يحيى بگير آن كتاب را به نيروى يزدانى و داديمش حكم نبوت در كودكى ( 12 )

و رحمتى از نزد خود و پاكيزگى و بود پرهيزگار ( 13 )

و نيكىكننده بوالدينش و نه بود سركش نافرمان ( 14 )

و سلام بر او روزى كه زاده شد و روزى كه ميميرد و روزى كه برانگيخته مىشود زنده ( 15 )

گفت جبريلش كه در پيرى تو را * همچنين بدهيم اين فرزند ما

گفت جبريل اين ز گفت كردگار * گفت يعنى اينچنين پروردگار

بر من آسانست اين كز قبل وى * كردمت خلق و نبودى هيچ شىء

گفت يا رب مىبگردان بهر من * يك علامت در ظهور اين سخن

گفت باشد اين علامت كه كلام * مىنگويى سه شبانروز تمام

پس برون رفت او بسوى قوم خويش * از مصلى بسته لب از حكم پيش

كرد اشارت سوى قومش بسته لب * تا كه تسبيحش كنيد از صبح و شب

قوم دانستند كان وعده است راست * داده حق فرزند او را زانچه خواست

چون تولد يافت يحيى پاك هوش * گشت اندر كودكى پشمينه پوش

داشت بر طاعات روز و شب قيام * ساكن بيت اللَّه اندر صبح و شام

خود تو اى يحيى بگير اكنون كتاب * زان تو حكمتها كه داديمت بباب

هم به او در كودكى داديم ما * علم و حكمت عقل و فهم و اجتبا

و حنانا من لدنا و زكات * بود پرهيز از گناهش در ثبات

بود نيكوكار بس با ام و اب * نى كه نافرمان و عاصى بىادب

باد رحمت بر وى آن روزى كه زاد * روز موت و روز بعثش در معاد

[ سوره مريم ( 19 ) : آيات 16 تا 21 ]

وَ اذْكُرْ فِي الْكِتابِ مَرْيَمَ إِذِ انْتَبَذَتْ مِنْ أَهْلِها مَكاناً شَرْقِيًّا ( 16 ) فَاتَّخَذَتْ مِنْ دُونِهِمْ حِجاباً فَأَرْسَلْنا إِلَيْها رُوحَنا فَتَمَثَّلَ لَها بَشَراً سَوِيًّا ( 17 ) قالَتْ إِنِّي أَعُوذُ بِالرَّحْمنِ مِنْكَ إِنْ كُنْتَ تَقِيًّا ( 18 ) قالَ إِنَّما أَنَا رَسُولُ رَبِّكِ لِأَهَبَ لَكِ غُلاماً زَكِيًّا ( 19 ) قالَتْ أَنَّى يَكُونُ لِي غُلامٌ وَ لَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ وَ لَمْ أَكُ بَغِيًّا ( 20 )

قالَ كَذلِكِ قالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَ لِنَجْعَلَهُ آيَةً لِلنَّاسِ وَ رَحْمَةً مِنَّا وَ كانَ أَمْراً مَقْضِيًّا ( 21 )

و ياد كن در كتاب مريم هنگامى كه كناره گزيد از اهلش در جايى شرقى ( 16 )

پس گرفت از پيش ايشان سترى پس فرستاديم بسويش روح خود جبرئيل را پس ماننده شد مر انسانى را درشت اندام ( 17 )

گفت بدرستى كه من پناه ميبرم بخداى بخشنده از تو اگر هستى پرهيزگار ( 18 )

گفت نيستم من مگر فرستاده پروردگار تو تا به بخشم مر ترا پسرى پاكيزه ( 19 )

گفت از كجا باشد مرا فرزندى و مس نكرده مر انسانى و نبوده‌ام بدكاره ( 20 )

گفت همچنين گفت پروردگار تو كه آن بر من آسانست و تا بگردانيم آن را آيتى از براى مردمان و رحمتى از ما و باشد امرى قرار داده شده ( 21 )

كن به قرآن ياد مريم را چو او * گوشهء بگرفت از يار و عدو

از پى تطهير در جايى كه بود * جانب مشرق بتعيين و حدود

بود هنگام طلوع آفتاب * از مكان شرق وين باشد صواب

نزد تأويل اتصالت آن بروح * عالم قدس آن بود گاه فتوح

هست دورى از مقام و طبع نفس * وز قواهاى طبيعت گاه رفس

پردهء بگرفت ز ايشان پيش رو * يا پس ديوار و كوهى رفت او

پس فرستاديم روح القدس را * سوى او چون گشت پاك از ناروا

پس مصور شد بمريم در نظر * او به شكل آدمى نيكو سير

صورتى روشن‌تر از مهر منير * دلفريب و دلنشين و دلپذير

صورتى بس مستوى و معتدل * همچو اندر سرّ عارف نور دل

ناگهان پيدا شد او را در عيان * روح قدس از لا مكان اندر مكان

آب و گل را حق چو داد اين اسطقس * تا چه سازد صورت از روح القدس

عفت مريم نگر كاو بر إله * از چنان صورت بجان جويد پناه

گفت من گيرم پناه اندر نهفت * از تو بر بخشنده كش نيست جفت

تا نگيرد بر من از كار تو تنگ * پس ز نزد من برون شو بىدرنگ

هيچ اگر از حق تو پرهيزنده‌اى * نيستى طاغى مطيع و بنده‌اى

يا مگر نبود ترا ترس از إله * كه چنين خيره كنى بر من نگاه

قصد خلوت باشدت با من چنين * اين نباشد از نشان متقين

پس من از بدبين به حق گيرم پناه * تا مرا در حصن خود دارد نگاه

گفتنم نبود جز اين كز ذو المنن * بر تو ميباشم رسولى مؤتمن

او فرستاده مرا بىاشتباه * كه تو از من سوى او گيرى پناه

من پناه هر پناه آرنده‌ام * در پناه خود نگهدارنده‌ام