تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٣٨٦

[ سوره إبراهيم ( 14 ) : آيات 1 تا 8 ]

در گمراهى دورند ( 3 )

و نفرستاديم هيچ رسولى را مگر به زبان قومش تا بيان كند براى ايشان پس گمراه ميگذارد خدا آن را كه ميخواهد و هدايت مىكند آن را كه ميخواهد و اوست غالب درست كردار ( 4 )

و بدرستى كه فرستاديم موسى را بآيتهايمان كه بيرون آور قومت را از تاريكيهاى كفر بنور ايمان و پند ده ايشان را بروزهاى خدا بدرستى كه در آن هر آينه آيتهاست از براى هر صبركننده شكرگزارى ( 5 )

و چون گفت موسى مر قومش را كه ياد كنيد نعمت خدا را بر شما چون نجات دادتان از فرعونيان كه عذاب ميكردند شما را بدترين عذابى و ميكشند پسرانتان را و باقى ميگذاشتند زنان شما را و در آن بلائى بود از پروردگار شما بزرگ ( 6 )

و هنگامى كه اعلام كرد پروردگار شما كه اگر شكر كنيد هر آينه زياده مىدهم شما را و اگر كافر شويد بدرستى كه عذاب من هر آينه سخت است ( 7 )

و گفت موسى اگر كافر شويد شما و هر كه در زمين است همه پس بدرستى كه خدا هر آينه بينياز ستوده است ( 8 )

بعدبسم اللَّه لطيف رهنما * كرد اشارت از الف وز لام و را

اوّل هر اوّلى يعنى حق است * كاو بخلقان رهنماى مطلق است

بر تو اى پيغمبر كامل نصاب * ما فرستاديم از لطف اينكتاب

تا خلايق را ز ظلمات شرور * آورى بيرون بسوى علم و نور

يا كه از تاريكى پندار و وهم * رهنما گردى بنور عقل و فهم

وين شود با اذن و فرمان خدا * هم بتوفيقش كه يابند اهتدى

تا كه آن راه عزيز ارجمند * منتهى گردد به منزل بىگزند

نيست در ره سالكان را عون و يار * جز خداى غالب استوده كار

آن خدا كاندر سماوات و زمين * هر چه هست او راست بر وجه يقين

رنج و محنت باشد از هر رهگذر * كافران را از عذابى سخت‌تر

آن كسان كه زندگى اين بناى * دوستتر دارند از ديگر سراى

باز ميدارند از راه خدا * مردمان را كاين كجست و ناروا

اين گره باشند اندر گمرهى * گمرهى دور و ابعد ز آگهى

نى فرستاديم ما پيغمبرى * جز بنطق قوم او در كشورى

تا بيان سازد معانى از وجوه * هم زبانش را بفهمند آن گروه

پس خدا گمره كند آن را كه خواست * يعنى آن كو خود گذشت از راه راست

هم شود آن را كه خواهد رهنما * كاوست غالب راست ز او هم كارها

ما فرستاديم موسى را چنان * با عصا و معجزاتى بيكران

قوم خود را تا ز ظلمت سوى نور * آورى بيرون نمانى در قصور

پندشان ده آور اندر يادشان * روزهاى حق باستسعادشان

يعنى از آن روزها كه بر امم * رفته بر پاداش كفر از رنج و غم

يا ز ايامى كه بودندى اسير * زير دست قوم فرعون شرير

عارفان گويند هست آن روزها * روزهاى وصل عشق آموزها

اندر آن باشد بس از آيات حق * بهر هر صبار شاكر بر نسق

گر بلا آيد بود مؤمن صبور * ور كه نعمت رو كند باشد شكور

ياد كن چون گفت موسى قوم را * نعمة اللَّه اذكروا يا قومنا

نعمتى كانعام كرد او بر شما * چون رهاند از آل فرعون دغا

ميچشانيدندتان از هر عذاب * رنج و سختى بيشمار و بيحساب

تيغ بر ابنائتان بگذاشتند * وان زنانتان را به خدمت داشتند

كاهنانشان گفته بودند از وعيد * گردد از يعقوبيان طفلى پديد

كه كند اين ملك را زير و زبر * دولت فرعون از او آيد بسر

پس ز اسرائيليان هر زن كه زاد * گر پسر بد مىبكشتند از عناد

وين بلائى بود از پروردگار * مر شما را بس بزرگ و ناگوار

ياد آريد آنكه كرد اعلامتان * حق پى افزونى انعامتان

كه كنيد ار شكر نعمتهاى من * نعمت افزايم شما را بىسخن

ناسپاسى ور كنيد از سوء بخت * مر عذابم ناسپاسان راست سخت

شكر افزايد بنعمت پى به پى * تا رساند بنده را بر قرب وى

گفت موسى اى گروه ار ناسپاس * مر شما گرديد خود با كل ناس

هر كه هست اندر زمين از انس و جان * بىنياز است او ز شكر مردمان

از هر ان شكرى غنى است و حميد * ناطقند اشيا بشكرش بر مزيد

پس زيان ناسپاسى بر شماست * نى بر آن كو خالق ارض و سماست

بر شما نامد خبر آيا كه بيش * زان كسان كه از شما بودند پيش