تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٣٤٧

[ سوره هود ( 11 ) : آيات 96 تا 108 ]

شدند در اين وقت لعنت را و روز قيامت بد است آن عطيّه كه عطا كرده شده ( 99 )

اين از اخبار قريه‌هاست كه مىخوانيم آن را بر تو از آنها برپاست و از آنها درويده شده ( 100 )

و ظلم نكرديم ايشان را و ليكن ظلم كردند بخودهاشان پس كفايت نكرد از ايشان خدايانشان كه ميخواندند از غير خدا هيچ چيز چون آمد فرمان پروردگارت و نيفزود ايشان را جز هلاكت ( 101 )

و همچنين است گرفتن پروردگارت چون گرفت قريه‌ها را و آنها ظالم بودند بدرستى كه گرفتن او دردناك سخت است ( 102 )

بدرستى كه در آن هر آينه نشانيست براى آنكه ترسيد از عذاب آخرت اين روزيست كه جمع كرده شود براى مردمان و اين روزيست حاضر كرده شده ( 103 )

و بتأخير نمىاندازيم آن را مگر از براى وقتى معين ( 104 )

روزى كه بيايد سخن نمىكند نفسى مگر بدستور او پس از ايشان باشد بدبخت و نيك بخت ( 105 )

پس اما آنان كه بدبخت شدند پس باشند در آتش مر ايشانراست در آن فريادى سخت و ناله‌زار ( 106 )

جاودانيان در آن تا باقى است آسمان و زمين مگر آنچه خواست پروردگار تو بدرستى كه پروردگار تو كننده است آنچه خواهد ( 107 )

و اما آنان كه نيك بخت شدند پس باشند در بهشت جاودانيان در آن ما دام كه باقى است آسمانها و زمين مگر آنچه خواست پروردگارت بخششى غير مقطوع ( 108 )

هم فرستاديم موسى را دگر * با كتاب و معجزاتى مستقر

حجّتى داديم بر وى آشكار * سوى فرعون و گروهش ز اقتدار

پس نمودند آن جماعت پيروى * در ضلال از امر فرعون غوى

كار فرعون آن نبد بر وجه راست * در قيامت قوم خود را پيشواست

پس نمايد وارد ايشان را بنار * موردى بد باشد اين اندر شمار

فاتبعوا فى هذه لعنت ببين * در دو عالم لعنت است او را چنين

بد عطائى باشد اندر رستخيز * بهر ايشان از خداوند عزيز

اين صفى گويد كه هر چيز از خداست * نزد اهل معرفت نعم العطا است

تا نپندارى عطاى حق بد است * اين بدى پاداش نفس مرتد است

آتش ار زان يار آتش خو بود * بهر عاشق كوثر و مينو بود

آنكه بيند آتش از يارى چنين * هم سزاوار است بر آتش يقين

اينست ز ابناء القرى در بيم و باك * يعنى آن دهها كه گشتندى هلاك

قصهء آن بر تو مىخوانيم ما * بعضى از آن باقى است و هم به پا

بعض ديگر گشته مفقود و خراب * همچو زرع بدرويده از عذاب

ما نكرديم ايچ بر ايشان ستم * بل به خود كردند ايشان ظلم هم

نفع ايشان را نداد اندر بسيج * آن خدايانى كه ميخواندند هيچ

مىپرستيدند آنها را براز * جز خداى كار ساز بىنياز

امر چو از پروردگارت در سيد * جز زيان نفزودشان هيچ از مزيد

اينچنين باشد گرفتن‌هاى رب * چون بگيريم آن قرى را در تعب

وانگهى باشند ظالم در فعال * ظلمشان گردد سبب بر سوء حال

مر گرفتنهاى حق در عقل و ديد * شد چو نوبت دردناك است و شديد

اينكه ما كرديم ياد از آن امم * عبرت ترسندگانست از نقم

آنكه ترسد از عذاب آخرت * عبرت آرد خواهد از حق مغفرت

اين قيامت هست روزى كاندران * مجتمع گردند يك جا مردمان

اين بود روزى كه حاضر گشته است * خلق عالم از بد و نيك آنچه هست

پس نمىداريم باز آن روز را * جز ز بهر مدت بشمرده ما

مدتى كان مقتضى با حكمت است * چون شود آخر قيامت نوبت است

چون كه آن روز آيد و گردد جزا * حادث و مشهود از حكم قضا

اندر آن روز مهوّل پر محن * جز بدستورى نگويد كس سخن

در حديث آمد كه در يوم النشور * چو اهل محشر ايستند اندر حضور

انبيا و راستان از هر طرف * همچنين افرشتگان بكشيده صف

پس ندا آيد كه نپرستيده است * مر مرا حقّ پرستش آنچه هست