تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٢٩٣

[ سوره التوبة ( 9 ) : آيات 17 تا 26 ]

گزيدند كفر را بر ايمان و كسى كه دوست گيردشان از شما پس آنها ايشانند ستمكاران ( 23 )

بگو اگر باشند پدرانتان و پسرانتان و برادرانتان و جفتهاتان و خويشانتان و مالهايى كه اندوخته‌ايد آنها را و بازرگانى كه ميترسيد از كاسد شدنش و مسكن‌هايى كه خشنوديد از آنها دوست‌تر است بشما از خدا و رسولش و جهاد كردن در راهش پس انتظار بريد تا بياورد خدا فرمانش را و خدا هدايت نمىكند گروه نافرمان بران را ( 24 )

بتحقيق يارى كرد شما را خدا در جاهاى بسيار و روز حنين هنگامى كه بشگفت آورد شما را بسيارى شما پس كفايت نكرد از شما چيزى و تنگ نشد بر شما زمين يا فراخيش پس برگشتيد پشت‌گردانندگان ( 25 )

پس فرو فرستاد خدا آرامش را بر رسولش و بر گروندگان و فرو فرستاد لشگرهايى كه نمىديديدشان و عذاب كرد آنان را كه كافر شدند و آنست پاداش كافران ( 26 )

بت‌پرستان را نباشد هر كجا * هيچ تعمير مساجد بر سزا

تا دهند ايشان گواهى مو بمو * بر نفوس خود بشرك تو به تو

شد اسير آن گه كه عباس از منش * مؤمنان كردند او را سرزنش

بود بر قطع رحم توبيخشان * هم ز بپرستيدن نوع بتان

گفت گوئيد از بد ما بس زياد * وز محاسن هيچمان ناريد ياد

چيست گفتند آن محاسن گفت ما * هستمان تعمير بيت اللَّه بجا

كعبه را داريم تعظيم از صواب * زائران كعبه را بدهيم آب

آمد اين آيت كه تعمير حرم * مىنشايد بر پرستندهء صنم

اين گروه اعمالشان باشد تباه * هستشان در نار دوزخ جايگاه

نيست تعمير مساجد در بنا * جز كه بر من آمن باللّه روا

وانكه او بر يوم آخر مؤمن است * بر صلوة و بر زكات او موقن است

داشته باشد به پا دائم صلوة * داده باشد هم ز مال خود زكات

هيچ ناترسيده باشد او يقين * جز كه از حق در مقام شرع و دين

اين عمارت را نشايد ماحصل * جز كه باشد كس بعلم و دين مثل

شايد ايشان پس بوند از مهتدين * كه عمارت ميكنند آثار دين

مىبگردانيد آيا از عوج * آب دادن حاجيان را وقت حج

يا عمارت كردن بيت الحرام * همچو آن كايمان به حق دارد تمام

بر خدا و روز آخر مؤمن است * مر جهادش در ره حق‌بين است

نيستند ايشان برابر نزد حق * باشد آن كو گويد اين باطل و رق

ظالمان را راه ننمايد خداى * عدل و انصاف است اصل اهتدى

طلحه و عباس كردند افتخار * كز على ما افضليم اندر تبار

بر سقايهء حاج و تعمير حرم * آمد آيت كاين بسى باشد ستم

او مجاهد باشد اندر راه دين * بوده دائم در قتال مشركين

هيچ نپرستيده بت از كودكى * بود دور از كافرى و مشركى

جاى احمد خفت و جان تسليم كرد * هستى خود بر خدا تقديم كرد

جان و سر در راه عزمش خاك بود * از هران عصيان و عيبى پاك بود

ظلم باشد گر مساوى دانيش * خود تو با هر عالى و هر دانيش

آن كسان كايمان به حق آورده‌اند * و از ديار خويش هجرت كرده‌اند

هم جهاد اندر رضاى ذو الجلال * در ره او كرده‌اند از جان و مال

اعظمند از روى جاه و مرتبت * نزد حق هم رستگار از هر جهت

مژده بدهد ربشان بر رحمتش * هم برضوان و نعيم و جنتش

اندر آن رضوان و جنات و نعيم * جاودان باشند و پيوسته مقيم

حق بنزد او بود اجرى بزرگ * زانچه كردند از عملهاى سترگ

اهل ايمان مىنگيريد از و لا * مر پدر و اخوانتان را اوليا

كفر گر دارند ز ايمان دوستر * برگزيند آن خذفرا بر گهر

از شما دارندشان ور هيچ دوست * ظالم و استمكر اندر دين خود اوست

دوستى را زانكه در غير محل * وضع كردستند از رأى اضل

يعنى اندر منع هجرت و امر دين * تابع ايشان نگرديد اين چنين

ليك اندر امر دنيا جايز است * خلطه با ايشان بهر وجهى كه هست

گو اگر آباء و ابنا شما * يا كه اخوان يا زنان و اقربا

مالها كز كسب كرديد آن زياد * وز تجارت زان بترسيد از كساد

خانه‌هايى كه پسنديد از قبول * دوستتر داريد از حق و از رسول

وز جهاد اندر سبيل استوار * پس شما را برد بايد انتظار

تا بيارد حقتعالى امر خود * كان عقوبتهاست بر هر بيخرد