تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٢٦٠

[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيات 119 تا 142 ]

الهى هم چنان كه مر ايشانراست الهان گفت به درستى كه شما گروهى نادانانيد ( 138 )

به درستى كه آنها تباه گردانيده شده آنچه آنها در آنند و باطل است آنچه هستند كه مىكنند ( 139 )

گفت آيا غير خدا بجويم براى شما الهى و او افزونى داد شما را بر جهانيان ( 140 )

هنگامى كه رهانيديم شما را از آل فرعون كه عذاب مىكردند شما را بدترين عذاب مىكشتند پسران شما را و زنده مىگذاشتند زنان شما را و در آن بلائى بود از پروردگارتان بزرگ ( 141 )

و وعده داديم موسى را سى شب و تمام گردانيديم آن را بده پس تمام شد وقت مقرر پروردگارش چهل شب و گفت موسى مر برادر خود هارون را كه جانشين شو مرا در قومم و اصلاح كن و پيروى مكن راه فساد كنندگان را ( 142 )

گشت غالب امر حق اندر محل * باطل آنها هم كه كردند از دغل

پس شدند آن جادوان مغلوب و پست * هم بفرعون عنود آمد شكست

غالب آنجا كه شدى موسى بساز * منهزم گشتند و خواران جمله باز

ساحران ديدند و دانستند چون * كه بود از سحر اين صورت برون

بلكه باشد معجزى از ربّ دين * پس در افتادند در رو ساجدين

گويى ايشان را كس افكندى به روى * تا شوند از نطق دل توحيد گوى

قالوا آمنا بربّ العالمين * خالق موسى و هارون از يقين

گفت مر فرعون آيا خود شما * بر وى آورديد ايمان بر ملا

پيش از آنكه من دهم دستوريى * بر شما در رفع هر معذوريى

اينست تدبيرى نهان كافكنده‌ايد * در مدينه چون بر آن زيبنده‌ايد

دست بر هم داده‌ايد از سحر و فن * با وى اندر مصر پنهان نى علن

تا كنيد از مصر اهلش را برون * بر شما خالص شود شهر از نمون

زود باشد تا جزاى فعل خود * باز دانيد ار بود نيك ار كه بد

مىببرم دست و پاتان از خلاف * بر درخت آويزم اندر اعتساف

ساحران گفتند ما گرديم باز * جانب پروردگار بينياز

تو نگويى عيب ما در انتقام * جز كه آورديم ايمان در مقام

بر خدا و بر نشانيهاى او * چون كه بر ما آمد از پيداى او

پس نترسيم از وعيد قتل و مرگ * كان بود ما را در ايمان ساز و برگ

باز گفتند آنكه اى پروردگار * ريز بر ما از شكيب اندر قرار

تا جزع ناريم اندر كار دين * هم بميران بازمان از مسلمين

ز آل فرعون آن گهى اشرافشان * مرو را گفتند از اجحافشان

دارى آيا دست از موسى تو باز * هم ز قومش آن گروه فتنه ساز

تا كنند افساد اندر شهر ما * هم ترا موسى گذارد از مقام

گفت او پس در جواب قوم خود * از پى اسكاتشان در لوم خود

زود بكشيم آن پسرهاشان تمام * زنده زنهاشان گذاريم از مقام

ما بر ايشانيم غالب و ان گروه * جمله مقهورند و از ما در ستوه

اين چو بشنيدند اسرائيليان * جانب موسى شدند از غم روان

قوم خود را گفت او زين ظلم و جبر * استعانت از خدا خواهيد و صبر

مر زمين باشد ز حق ميراث و او * هر كه را خواهد دهد بىگفتگو

بر عباد خود ببخشيد او زمين * عاقبت نيكوست بهر متقين

باز گفتند از طريق عجز پس * قبطيان ما را كنند آزار بس

پيش ازان كايى تو ما را زين گروه * بود جان اندر عذاب و در ستوه

مى بكشتندى ز كين اخيار ما * متفق بودند در آزار ما

همچنين زان پس كه با اين بينات * آمدى تو هستمان آن نائبات

گفت موسى شايد آن خلاق پاك * تخم دشمن را براندازد ز خاك

مر شما را بعد ايشان در زمين * سازد از رحمت خليفه و جانشين

واگذارد بر شما اين بوم و بر * تا ببيند چون كنيد از خير و شر

زان جهت فرمود بگرفتيم هين * آل فرعون آنچه بودى بالسنين

ز آل فرعون اعنى از خدام و رهط * مبتلا گشتند بر تنگى و قحط

ميوه‌هاشان يافت نقصان بر درخت * باغها گرديد خشك و كار سخت

تا مگر گيرند زان آسيب پند * كاين بود از كرده‌هاى ناپسند

اين نشد بر پندشان ليكن سبب * بلكه ميافزودشان كفر و غضب

نيكيى چون آمد ايشان را بپيش * نسبتش دادند بر اقبال خويش

كه بر اين بوديم ما خود مستحق * باشد از عادات جارى نى ز حق

ور بر ايشان مىرسيدى ابتلا * اين بود گفتند از موسى بما

آن تطير كه زدند از شر و خير * نزد حق است آن نه از موسى و غير

رنج و راحت شر و خير و نيك و بد * از خدا بر خلق پى در پى رسد

ليك اين را مىندانند اكثرى * چون نبردند از بهار جان برى

قبطيان گفتند اى موسى بما * هر چه آرى آيت از قحط و عنا

كه بزعم تو است آنها معجزت * هم بود اظهار آنها جايزت

تا بجادو آورى ما را مدام * بر تو هرگز نگرويم از سحر خام

پس فرستاديم طوفانى عيان * ما بر ايشان بهر آثار و نشان

هست طوفان هر چه كان آيد بطوف * چون مطر يا سيل در هنگام خوف

يا كه بد موت مواشى و آبله * يا كه طاعون يا كه ديگر هايله

هم فرستاديم بر ايشان ملخ * همچنين قمّل كه بدشان سجن و فسخ

قمل اشپش يا جراد بىپر است * يا كنه يا مورچه در دفتر است

هم ضفادع كامد از هر بابشان * در طعام و جامهاى خوابشان

هم دم اعنى آنچه خوردندى ز آب * داشت طعم و رنگ خون در انقلاب