تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٢٥٠

در بيان قوم عاد و دعوت هود عليه السلام

گردانيد شما را جانشينان از پس قوم نوح و افزود شما را در خلق زيادتى پس ياد كنيد نعمتهاى خدا را باشد كه شما رستگار شويد ( 69 )

گفتند آيا آمدى ما را از براى آن كه بپرستيم خدا را تنها و واگذاريم آنچه بودند كه مىپرستيدند پدران ما پس بياور به ما آنچه وعده ميدادى ما را اگر هستى از راست‌گويان ( 70 )

گفت بتحقيق واقع شد بر شما از پروردگار شما عذابى و خشمى آيا مجادله مىكنيد با من در نامهايى كه نام نهاديد آنها را شما و پدرانتان فرو نفرستاده خدا به آن هيچ حجتى پس منتظر باشيد به درستى كه من با شما از منتظرانم ( 71 )

پس رهانيديم او را و آنان كه با او بودند برحمتى از نزد ما و بريديم دنباله آنان كه تكذيب كردند آيتهاى ما را و نبودند گروندگان ( 72 )

در بيان قوم عاد و دعوت هود عليه السلام

در بيان قوم عاد و دعوت هود عليه السلام

هم فرستاديم ما بر عاد پيش * هود كايشان را برادر بود و خويش

از اخا هم قصد باشد در كلام * واحدى ز ايشان بتقريب تمام

هم چنان كه بازگويى در ندا * مر كسان را يا برادر يا اخا

عاديان بودند قومى زورمند * هم تناور هم بقامت بس بلند

در زمين از آن قبيله آن زمان * اعظم و اكبر نبود از مردمان

جملگى با احتشام و مال‌دار * بت‌پرستى بودشان پيوسته كار

حق فرستاد از كمال جود را * سوى ايشان بهر دعوت هود را

قال يا قوم اعبدوا اللَّه ما لكم * من إله غيره اولى لكم

نيست معبودى شما را غير حق * كو بود اندر پرستش مستحق

بت‌پرستى نيست فعلى بر صواب * مى نپرهيزيد آيا از عذاب

پس بگفتند از بزرگان روبرو * آنچه كافر بوده‌اند از قوم او

ما تو را بينيم راسخ در سفه * كه ندارى دين سابق را نگه

هم گمان ما راست كاين باشد دروغ * كه تو گويى نيست اندر وى فروغ

گفت مر زد ديوتان اى قوم ره * نيست ملصق با من از وجهى سفه

ليك من باشم ز رب العالمين * خود رسولى بر شما راسخ بدين

مىرسانم بر شما پيغام او * بهره تا يابيد از اكرام او

من شما را ناصحى باشم امين * مىكنيد آيا تعجب هيچ از اين

كايد اين سان پندى از پروردگار * سوى مردى از شما در افتخار

تا بترساند شما را از عذاب * و از زوال نعمت و سوء مآب

ياد آريد اينكه بعد از قوم نوح * جانشين كرد او شما را بالوضوح

دادتان در ارض احقاف او مكان * كرد مستغنى هم از مال جهان

كرد زايد بسط خلقت در شما * قامت و قدرت بيفزود و نما

پس به ياد آريد نعمتهاى حق * رستگار آئيد تا ز اعطاى حق

قوم گفتند آمدى آيا بما * تا بگويى كه پرستيم آن خدا

كاو بود تنها و بر داريم دل * زانچه بود آباء ما را متصل

مىپرستيدند آن را او نخست * ترك آن بر عقل ما نايد درست

پس بياور آنچه گويى از وعيد * گر تويى از راست‌گويان يا سعيد

يعنى او را آنچه گفتى از عذاب * راستى گر دارى از حق فتح باب

گفت هود اكنون عليكم قد وقع * بر شما واجب شد آن خوف و وجع

ميرسد البته از پروردگار * رجس يعنى آن عذاب پرشرار

همچنين خشم خدا عز و جل * ميكنيد آيا شما با من جدل

اندر اسماء يعنى اندر آن بتان * كه بهر يك هشته‌ايد اسمى چنان

هشته‌ايد اين نامها را خود شما * وان پدرهاتان ز طغيان و خطا

محض اسم است آن نه از وجهى عيان * حق بنفرستاده برهانى بر آن

وانگهى بر جهلتان بينم مصر * پس شويد اندر عذابى منتظر

با شما من نيز دارم انتظار * بر هر آنچه وعده دادم كردگار

هود را داديم پس ما خود نجات * وانكه با او بود از خيل ثقات

بودشان بخشايش اين از نزد ما * خائفين را همچنين باشد رجا

هم ببريديم و بركنديم باز * پايه و بنياد آن قوم از فراز

زان كه ميبودند دور از رأى ما * از پى تكذيب آيتهاى ما

باد را داديم فرمان تا تمام * عاديان را برد بنياد و مقام

تا نپندارى كه بادى گر وزد * ميتواند برگ كاهى را گزد

يا تواند برگى افكند از درخت * زانكه حقش بر كمندى بسته سخت

جز كه امر آيد ز خلاق العباد * كه بكن اى باد از بيخ از بلاد

يا بگير اين گيج سركش را گلو * يا بر آر از ريش خود بينش دو مو

بادها را گر شناسى پيش و پس * بينى اندر صد كمندى هر نفس

نيم بادى چون كه پيچد در شكم * سبلتت را بر كند آرى ورم

رو كنى هر سو سپاهش بسته صف * از زمين تا آسمان بر هر طرف

از جنود او يك ار دانى هواست * كادم و عالم اسيرش جابجاست

وان يكت كافيست وقت گوشمال * زان مگر بگريزى ار يا بى مجال

آنكه باشد عقل و بختى ياورش * ميگريزد سوى شاه از لشگرش