تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ٢٤٩

[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيات 65 تا 72 ]

از عذاب روزى بزرگ ( 59 )

گفتند جمعى از قومش به درستى كه ما مىبينيم ترا در گمراهى آشكار ( 60 )

گفت اى قوم نيست با من گمراهى و ليكن من رسولىام از پروردگار جهانيان ( 61 )

مىرسانم شما را رسالتهاى پروردگارتان و پند دهم شما را و ميدانم از خدا آنچه را نمىدانيد ( 62 )

آيا عجب داشتيد كه آمد شما را ذكرى از پروردگارتان بر مردى از شما تا بيم دهد شما را و تا بپرهيزيد و باشد كه شما رحمت كرده شويد ( 63 )

پس تكذيب كردند او را پس رهانيديم او را و هر كه با او بود در كشتى و غرق كرديم آنان را كه تكذيب كردند آيتهاى ما را بدرستى كه بودند گروهى كوران ( 64 )

در بيان احوال حضرت نوح على نبينا و آله و عليه السلام

نوح را داديم ما پيغمبرى * سوى قومى بت پرست از برترى

گفت يا قوم اعبدوا اللَّه ما لكم * هيچ معبودى جز او بىاشتلم

بر شما ترسم گر ايمان ناوريد * بر عذابى بس بزرگ و بس شديد

قوم گفتند از اكابر ز ابلهى * ما تو را بينيم اندر گمرهى

كه كنى ما را دلالت ز اشتباه * بر إله واحد از چندين إله

گفت گمره نيستم من در يقين * بل رسولستم ز ربّ العالمين

ميرسانم بر شما پيغام حق * رب من پروردگار ما خلق

ناصحم مىدانم از وحى خدا * آنچه آن را نيستيد آگه شما

قوم را آمد شگفت از وحى رب * نوح گفت آيا كنيد از اين عجب

كايد از بهر تنبه در قرار * بر شما پيغامى از پروردگار ؟

بر زبان مردى از جنس شما * تا بترساند شما را ز ابتلا

تا بپرهيزيد و بخشيده شويد * شايد آخر خوب و بگزيده شويد

پس ورا تكذيب كردند آن گروه * نوح شد ز آزار ايشان بر ستوه

كرد نفرين شد دعايش مستجاب * امر از حق شد به اهلاك و عذاب

وحى كرد او را كه سازد كشتيى * كش بود هنگام طوفان پشتيى

رفت در كشتى خود او با چند تن * شد بطوفان غرق باقى مرد و زن

نوح را داديم از طوفان نجات * وانكه با او بود در فلك از ثقات

غرق كرديم آن كه بر آيات ما * بودشان تكذيب از جهل و عما

زانكه بودند آن گره قومى عمين * كور يعنى از نشانيهاى دين

شرح حال نوح و طوفان را تمام * گويم اندر سورهء هود از كلام

[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيات 65 تا 72 ]

وَ إِلى عادٍ أَخاهُمْ هُوداً قالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ أَ فَلا تَتَّقُونَ ( 65 ) قالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ إِنَّا لَنَراكَ فِي سَفاهَةٍ وَ إِنَّا لَنَظُنُّكَ مِنَ الْكاذِبِينَ ( 66 ) قالَ يا قَوْمِ لَيْسَ بِي سَفاهَةٌ وَ لكِنِّي رَسُولٌ مِنْ رَبِّ الْعالَمِينَ ( 67 ) أُبَلِّغُكُمْ رِسالاتِ رَبِّي وَ أَنَا لَكُمْ ناصِحٌ أَمِينٌ ( 68 ) أَ وَ عَجِبْتُمْ أَنْ جاءَكُمْ ذِكْرٌ مِنْ رَبِّكُمْ عَلى رَجُلٍ مِنْكُمْ لِيُنْذِرَكُمْ وَ اذْكُرُوا إِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفاءَ مِنْ بَعْدِ قَوْمِ نُوحٍ وَ زادَكُمْ فِي الْخَلْقِ بَصْطَةً فَاذْكُرُوا آلاءَ اللَّهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ( 69 )

قالُوا أَ جِئْتَنا لِنَعْبُدَ اللَّهَ وَحْدَهُ وَ نَذَرَ ما كانَ يَعْبُدُ آباؤُنا فَأْتِنا بِما تَعِدُنا إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ ( 70 ) قالَ قَدْ وَقَعَ عَلَيْكُمْ مِنْ رَبِّكُمْ رِجْسٌ وَ غَضَبٌ أَ تُجادِلُونَنِي فِي أَسْماءٍ سَمَّيْتُمُوها أَنْتُمْ وَ آباؤُكُمْ ما نَزَّلَ اللَّهُ بِها مِنْ سُلْطانٍ فَانْتَظِرُوا إِنِّي مَعَكُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِينَ ( 71 ) فَأَنْجَيْناهُ وَ الَّذِينَ مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَ قَطَعْنا دابِرَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَ ما كانُوا مُؤْمِنِينَ ( 72 )

و فرستاديم بقوم عاد برادرشان هود را گفت اى قوم من بپرستيد خدا را نيست مر شما را هيچ خدايى جز او آيا پس نميپرهيزيد ( 65 )

گفتند آن جماعت كه كافر بودند از قومش به درستى كه ما هر آينه مىبينيم ترا در كم خردى و به درستى كه ما هر آينه گمان مىبريم ترا از دروغگويان ( 66 )

گفت اى قوم نيست با من كم خردى و ليكن من رسولىام از پروردگار جهانيان ( 67 )

ميرسانم شما را رسالتهاى پروردگارم و من مر شما را خيرخواه امينم ( 68 )

آيا عجب داشتيد كه آمد شما را ذكرى از پروردگارتان بر مردى از شما تا بترساند شما را و ياد كنيد هنگامى كه