تفسير قرآن صفى على شاه — الصفحة ١٤٩

در تحقيق اولو الامر

و موافقت ( 62 )

بهمرسانيدن آنها آنانند كه ميداند خدا به آنچه در دلهاى ايشانست پس رو بگردان از ايشان و پند ده ايشان را و بگوى از براى ايشان در نفسهاشان گفتارى اثركننده ( 63 )

و نفرستاديم ما هيچ رسولى را مگر تا اطاعت كرده شود بفرمان خدا و اگر آنكه ايشان هنگامى كه ستم كردند بر خودهاشان آمدندى ترا پس آمرزش خواستندى از خدا و آمرزش خواستى بر ايشان رسول هر آينه يافتندى خدا را توبه‌پذير مهربان ( 64 )

پس نه به حق پروردگار تو كه ايمان نخواهند داشت تا آنكه حكم كنند ترا در آنچه خلاف شود ميانشان پس نبايد در خودهاشان ناخشنودى از آنچه حكم كردى و گردن نهند گردن نهادى ( 65 )

در تحقيق اولو الامر

در تحقيق اولو الامر

مؤمنان باشيد تابع در قبول * از خدا و از اولو الامر و رسول

واجب آمد طاعت حق بر عباد * هم رسول اكرم با اجتهاد

صاحبان امر را بعد از رسول * واجب آمد طاعت از عشق و اصول

آنكه اندر عصمت و عقل و كمال * هست همدوش رسول ذو الجلال

هيچ دورى نيست خالى زين كرام * تا قيامت خوان وليش يا امام

هست افزون در اولو الامر اختلاف * ليك اين لوح از اضافاتست صاف

خود اولو الامر است بس ظاهر كه كيست * نزد عاقل مشتبه يعنى كه نيست

امر را اول بدان از مطلبش * تا شناسى از تناسب صاحبش

هست امر از حق تصرف در وجود * از مقام غيب يا ملك شهود

صاحب آن بر مراتب ذو اليد است * جانشين حيدر است و احمد است

پادشاه عادل از حق در زمين * هست در اجراى احكامش معين

صاحب دور است تا يوم القيام * هر زمان پنهان و پيدا و السلام

پس به چيزى گر نمايند اختلاف * رد بسوى حق كنيد آن بيخلاف

بالحق اعنى بر كتاب و محكمات * بر رسولش يا كه در حين حيات

هم پس از وى بر كتاب و عترتش * وانچه ز ايشان وارد است از سنتش

وان كتاب و سنت و اجماع و عقل * فرض آل و اهل بيت آمد بنقل

حجت است اين چار بر رفع نزاع * در مقامى كه نمايند اجتماع

گر شما باشيد مؤمن بر خدا * هم بروز آخرت در اقتدا

اين شما را بهتر آمد در سند * از خيال نفس و تأويلات خود

اى محمد « ص » از تعجب در نگر * سوى ايشان كه بزعم منغمر

مؤمنند اعنى كه از پندار خود * هستشان ايمان به حق ز اقرار خود

هم بر آنچه بر تو بفرستاده‌ايم * وانچه مر پيشينيان را داده‌ايم

با وجود دعوى ايمان بود * خواهش ايشان را ز عقل پس ردّ

كه حكومت سوى طاغوتى برند * وان بود كعب ابن اشرف در پسند

كه بود با او يقين هم پيشه ديو * حاملش باشد بهر انديشه ديو

وانگهى مأمور بر تكفير او * بو آن كآگه بد از تقصير او

ديو خواهد تا برد ناگاهشان * سوى گمراهى دور از راهشان

آن دو رويان را چو گويند اهل دين * از ره اشفاق با قول متين

كه بياييد اين تحاكم را براست * سوى آن حكمى كه نازل از خداست

يا بحكمى كه كند پيغمبرش * بر منافق ديو بينى رهبرش

ميكنند اعراض زان حكم از عناد * كه كنى بر حق تو بىجور و فساد

مينمايند از تو اعراض اى وفى * همچو اعراض عزازيل از صفى

هست اعراض منافق از لجاح * وين مرض را نيست از راهى علاج

پس چگونه است ار بر ايشان رخ نمود * رنج و اندوهى بپاداش صدود

دستهاشان آنچه بفرستاده پيش * سوى طاغوت از تحاكم بهر خويش

دستها يعنى كه فكرتهاى زشت * در حق پيغمبر نيكو سرشت

پس تو را آيند با سوگندها * كآن نبود از سستى پيوندها

بلكه بود از حسن و توفيق تمام * كه تو را داريم پاس احترام

تا بلند از ما صدايى در نزاع * مينگردد در حضورت ز اجتماع

قصد ما ميبود پاس شأن تو * نى كه سر پيچم از فرمان تو

اين گروه اهل نفاقند و دروغ * نيست در سوگندشان يك جو فروغ

داند آن كو واقف است از زشت و خوب * آنچه ايشانراست پنهان در قلوب

پس كن اعراض از قبول عذرشان * تا كه ندهندت بنادانى نشان

از تو شايد گر كه بدهى پندشان * از نفاق و كذب در سوگندشان

گو بر ايشان هر چه گويند از خطا * در نفوس خويش با قولى رسا

يعنى آن قولى كزو ترسند ناس * ز او رسد بر ديگران خوف و هراس

اندر آن هم بيم باشد هم اميد * لازم حكمت بود وعد وعيد

نى فرستاديم ما هرگز رسول * جز كه امرش را كنند از جان قبول

خلق فرمانش باذن حق برند * بد دلان از ترك امرش كافرند

ور كه ايشان يعنى ارباب نفاق * كه به خود كردند ظلم اندر سياق

ميلشان در حكم بر طاغوت بود * از ندامت آمدند ار بر تو زود

از خدا كردند آمرزش طلب * وان طلب ميكرد پيغمبر ز رب

بهر ايشان خواستى يعنى رسول * مغفرت را حق ز وى كردى قبول

يافتندى حقتعالى را عيان * سوى خود توبه‌پذير و مهربان

پس برب تو قسم اى ذو نسق * كاين دو رويان ناورند ايمان به حق

تا تو را سازند از هر ره حكم * بين خود در رفع غوغا بىستم

در هر آن چيزى كه دارند اختلاف * وان شد ايشان را سبب بر اعتساف