تمهيدات ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٦

تمهيد اصل عاشر ( اصل و حقيقت آسمان و زمين نور محمد ص و ابليس آمد )

شود . اگر نور اين معنى دارد ، اطلاق نور حقيقى خود بر خدا آيد ، و بر ديگر نورها باسم مجاز افتد . همه موجودات عالم ، خود معدوم بودند ؛ پس بنور او و قدرت و ارادت او موجود شدند . پس چون وجود آسمان و زمين از قدرت و ارادت او باشد ، اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ جز وى نباشد . هرگز هيچ ذرّه را در ظلمت توان ديد ؟ نه ، ظهور و كشف ذرّات بوجود طلوع آفتاب باشد . اگر طلوع آفتاب نباشد ، وجود ذرّات نتوان ديد و معدوم نمايد . اگر طلوع نور « اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ » نبودى ، وجود ذرّات « وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ هرگز نبودى .

( 337 ) پس اين خبر كه مصطفى گفت : « إنّ اللّه خلق الخلق من ظلمة ثمّ رشّ عليهم من نوره » از بهر اين معنى گفت كه وجود خلق نعت ظلمت داشت ؛ آن را بنور الهيّت مقرون كردند تا همه وجود ايشان نور باشد ، و ظلمت ايشان بنور مبدّل شود . اينجا بدانى كه شبلى چرا مىگويد : « ما فى الجنّة أحد سوى اللّه » .

سخن معروف كرخى نيز ترا مصوّر گردد آنجا كه گفت : « ليس فى الوجود إلّا اللّه » سخن ابو العبّاس قصّاب ترا روى نمايد « ليس فى الدّارين إلّا ربّى و إنّ الموجودات

( 1 ) اگر نور AS اگر نه نور BHPRU - - خود بر خدا آيد AS جز بر خدا نشايد كرد B بر خدا آيد H جز بر خدا نيايد PU خود بر خدا بايد R - - ( 2 ) باسم ABPRSU به H - - عالم B و عالم AHS در عالم PU دو عالم R - - ( 4 ) سورهء 24 ( النور ) آيهء 35 م - - جزوى ABPRSU چرا او H - - ( 5 ) توان ديد BHPU ديده AS ديدن نتوان R - - باشد ABHPSU توان بود R - - ( 6 ) نمايد ABPRSU بمانند H - - طلوع نور B طلوع AHPRSU - - ( 7 - 8 ) ذرات . . . نبودى AHPRSU ذرات نبودى و اذا . . . ذريتهم B - - ( 7 ) سورهء 7 ( الاعراف ) آيهء 172 ك - - ( 9 ) من I فى A . . . U - - ( 10 ) وجود AHPRSU - B - - ( 11 ) مقرون BPR موصول AS موصوف HU - - ( 13 - 14 ) سخن . . . سخن ABHPSU سخن R - - ( 13 ) مصور A . . . U متصور I - - گردد BHPR شود ASU - - ( 14 ) ترا ABHPSU اينجا ترا R - - ( 1 - 14 ) A . . . U - M - -