تمهيدات ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٩

تمهيد اصل تاسع ( بيان حقيقت ايمان و كفر )

ديديم نهان گيتى و اهل دو جهان * وز علّت و عار برگذشتيم آسان

و آن نور سيه ز لا نقط برتر دان * ز آن نيز گذشتيم نه اين ماند نه آن

اين سخن در خور تو نيست ؛ در خور تو ، آن باشد كه بدانى كه سايهء محمّد ، دنيا آمد چون اصل آفتاب غايب شود . چه گويى ؟ ! سايه ماند ؟ هرگز نماند « يَوْمَ نَطْوِي السَّماءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ » !

( 327 ) دريغا چون قالب با حقيقت شود و رنگ حقيقت گيرد ، عبارت از آن انقراض دنيا باشد . چون آفتاب حقيقت با عدم شود ، انقراض نور تن باشد . كافرم اگر من مىدانم كه چه مىگويم ! دريغا چون گوينده نداند كه چه مىگويد ، شنونده چه مىداند كه چه مىشنود ! اين خود رفت . اگر قالب مصطفى چنان بودى كه از آن من و تو ، چرا چشمه‌هاى آب از انگشت او ، روان بودى و از آن ما روان نيست ؟

و خيو كه افكندى مرواريد و لؤلؤ شدى ؟ و اگر يك تنه طعام نهاده بودندى ، بوصول دست او زيادت و چند تنه شدى ، و اند هزار كس نصيب بيافتندى ، و خلق را

( 1 ) نهان . . . جهان ABPS نهان . . . اصل دو جهان H نهاد . . . جهان R - - و عار AHPS و معلول B و معلوم R - - ( 2 ) نقط AS نقطه BHPR - - ز آن نيز گذشتيم ABHS آن نيز نديديم PR - - ( 4 ) نماند AHPRS نماند همين باشد B - - ( 4 - 5 ) سورهء 21 ( الانبياء ) آيهء 104 ك - - ( 6 ) دريغا ABHPS - R - - حقيقت AHPRS حقيقت يكى B - - ( 7 ) نورتن APS روشن B نورين H نورش R - - ( 7 - 8 ) كافرم . . . مىگويم ABHPS - R - - ( 8 ) دريغا چون BHPRS - A - - ( 8 - 9 ) گوينده . . . مىشنود A گوينده نمىداند . . . مىشنود B گوينده چه داند كه چه مىشنود H گوينده . . . مىشنوند PS بنده نداند . . . مىشنود R - - ( 9 ) از آن AHPRS - B - - ( 10 ) انگشت . . . بودى ABPRS انگشتهاى . . . بود H - - ( 10 - 11 ) آب . . . افكندى AHPRS - B - - ( 11 ) و خيو كه APS و چرا آب دهان BH و خيو كه بد R - - ( 12 ) و اند AHPS و اند روى B - R - - و خلق AHPRS و نطق B - - ( 1 - 12 ) ABHPRS - MU - -