تمهيدات ( فارسى ) — الصفحة ١٥٣

تمهيد اصل سابع ( حقيقت روح و دل )

و اين جان در تن است ، و تصرّف او در قالب چنان دان كه تصرّف من در اين قلم : اگر خواهم ساكن دارم ، و اگر خواهم متحرّك دارم . اكنون متصرّف بودن ، جان را در اين قالب حيوة خوانند ؛ و اين تصرّف را منقطع شدن ، موت خوانند ؛ و باز دادن اين تصرّف را بعد انقطاعه ، احيا خوانند و بعث خوانند ؛ و اين انقطاع يا جزوى باشد كه نوم خوانند ، يا كلّى بود كه مرگ خوانند ؛ و باز دادن روح همچنين ، يا جزوى باشد كه انتباه خوانند ، يا كلّى باشد كه بعث خوانند و قيامت خوانند . « وَ هُوَ الَّذِي يَتَوَفَّاكُمْ بِاللَّيْلِ » انقطاع جزوى مىدان ؛ « ثُمَّ يَبْعَثُكُمْ فِيهِ » باز آمدن جزوى مىياب . تا چه بود ؟ « لِيُقْضى أَجَلٌ مُسَمًّى » تا مدّت بودن او در قالب بسر آيد ، و

( 1 ) و اين . . . است APRSU جان در تن است B و اين جان را H و اين جان در تن M - - ( 1 - 2 ) تصرف . . . اگر خواهم A . . . U قلم در دست كاتب اگر خواهم . . . دارد و اگر خواهد B - - ( 2 ) در اين A . . . U در تن و B - - ( 3 ) تصرف را . . . موت ABMPSU چون منقطع شود موت H منقطع شدن را موت R - - ( 4 - 5 ) بعث . . . نوم A . . . U بعث نيز . . . آن را نوم B - - ( 6 ) خوانند A . . . U خوانند روحهاى مخلوقات جمله بر سه وجه است : يكى قدسى و آن را حيوة خوانند ، و ديگر حيوانى و آن را مرگ خوانند و سيم روحى و آن را روحانى خوانند و آن را نوم خوانند يعنى صواب را ميدان . مخلوقات بعضى حيوة دارند و بعضى ممات و مرگ دارند و بعضى نوم و خواب دارند . روح قدسيست كه از جملهء مخلوقات خبر دارد B - - ( 6 - 8 ) سورهء 6 ( الانعام ) آيهء 60 ك - - ( 7 ) انقطاع جزوى A . . . U انقطاعش جزوى از موت B - - باز BM - AHPRSU - - ( 7 - 8 ) آمدن . . . بود AHPRSU آمدن احياء بعد از انقطاع مىياب تا ديگر احوال چه مىشود B آمدن كلى مىدان تا چه بود M - - ( 8 - 1 ) تا . . . شود AMPRSU مدت بودن روح از قالب بسر آيد و او از دنيا بازرهد و همه او شود دنيا وجود را ميدان كه هيچ دنياوى سخت‌تر از وجود نيست اما درين راه روح حيوانى فاضل‌تر است به چندين درجات از روح حيوانى و مخلوقات متحرك . دانم كه در خاطرت آيد كه چرا از آنك روح روحانى در نوم است و روح حيوانى در عالم مرگ شخص مرده چون شخص خفته باشد « ثُمَّ يَبْعَثُكُمْ فِيهِ لِيُقْضى أَجَلٌ مُسَمًّى » چون شب بر وى بگذرد لا شك كه روز آيد و مرده را شب و روز نزد وى يكسان بود ، نه شب داند كه شب است و نه روز داند كه روز است بر خفته خود « وَ هُوَ الَّذِي يَتَوَفَّاكُمْ بِاللَّيْلِ » بگذرد و نهار كه روز است بداند و زنده شود و خود را بدان مرد خدا بشناسد B تا مدت بودن او را در . . . شود H - -