تذكرة الطريق في مصائب حجاج بيت الله العتيق ( فارسى ) — الصفحة ٣٥

در سبب تأليف

علىّ ولىّ ، شاه دُلدُل سوار * بود جانشين رسول كبار

چه تعريف او من نمايم رقم * هر آنچه نوشتم باز هست كم

بود فاطمه بنت شاه زمان * محمّد رسول خداى جهان

كه در شأن او من چه گويم و بس * كه همچو زن نيست در خلق كس

خدا برگزيدش ، رسول خدا * بود موذىاش . . . بىحيا

بود موذيش در جهنّم مدام * نهايت شد او را جهنّم مقام

وز آن پس كنم مدح احدى عشر * بود مصطفى را همه آن جگر

همه چون محمّد ، همه چون على * بود غيرشان كاذب و مفترى

كه كردند ده تا ازين ارتحال * يكى هست بر جا از ايشان به حال

كه مهدى هادى بود نام او * همه مىخورند آب از جام او

بود قايم اهل بيت رسول * جگرگوشهء مرتضى و بتول

كه حالاست در غيب آن شاه دين * به وقت ظهور او برآيد يقين

خدايا مرا در ظهورش بدار * به حق محمد ، به هشت و چهار

كه من خواستم يك كتابى به نثر * گذشت آن‌چه امسال بر حاجّ عصر

كه هر روز آنچه گذشته تمام * از اوّل گرفتيم تا اختتام

نوشتيم و كرديم آن را كتاب * همه خون‌جگر كرده‌ام انتخاب

مُسمّى نمودم به « تذكر طريق » * شروع مصائب ز حاج و طريق

نوشتم همه جمع كردم تمام * كه بسيار لذّات بردم تمام

بيا ساقيا ، زود نزدم بيا * بده جام پركرده يك دم مرا

شروع مىكنم من از اين‌جا كتاب * به نام خدا ، شاه يوم الحساب

به نام ده و چار جامم بده * كه دادم به تو كام ، كامم بده