دانشنامه در علم پزشكى ( فارسى ) — الصفحة ٣٤

مختصّات دستورى و مختصّات لفظى ،

29 - به كار بردن فعل « پيوستن » به معنى « سرودن ، بشعر در آوردن » :

چو بر پيوستنش بر دل نهادم * فراوان رايها بر دل گشادم

( 80 )

چو از پيوستنش پردخته گشتم * به درهاى پزشكى بر گذشتم

( 94 )

30 - به كار بردن « اندام دادن » به معنى « تأليف و تصنيف كردن » :

من اين گفتار را اندام دارم * و دانش‌نامه اوّل نام دادم

( 95 )

31 - استعمال مصدرهاى « جوشيدن » و « خوابيدن » و « سوختن » و « انبوييدن » در معنى متعدّى و لازم :

پس آنگه حلبه و بابونه در آب * به جوش و ريز بر پستانش بشتاب

( 1691 )

پس آنگه لختكى به آتش بجوشان * كه مىجوشى مرو را تو مسوزان

( 1699 )

يكى تن را ز بيمارى بسوزد * دگر جان را بدانش برفروزد

( 72 )

بخواب از هش شده در بستر گرم * زمانى نيك دارش تا شود نرم

( 3427 )

و گرنه جندبيدستر بينبوى * گر از شمشاد بويد هم بود روى

( 1244 )

دگر شو نيز گو ، دايم بينبوى * به آب گرم گو ، سر را همى شوى

( 926 )

32 - آوردن « ب » زينت به اوّل صيغه‌هاى نهى ؛ مانند : بمزداى ، بمنشين .

هميشه زو بدردش گو برانداى * مشويش هيچ و دارو زو بمزداى

( 2979 )