دانشنامه در علم پزشكى ( فارسى ) — الصفحة ٣٣

مختصّات دستورى و مختصّات لفظى ،

و رجوع كنيد به بيت‌هاى : ( 1492 ) و ( 2127 ) .

25 - به كار بردن فعل مركّب « بجا داشتن » بمعنى « فراهم كردن ، گرد آوردن » :

ز روى سوخته لختى بجا دار * به وزن پنج درم تو ، زو روا دار

( 1044 )

و رجوع كنيد به بيت‌هاى : ( 1457 ) و ( 1536 ) و ( 2000 ) .

26 - به كار بردن فعل مركّب « بحاصل آوردن » بمعنى « بدست آوردن ، فراهم كردن » :

ببايد مصطكى و دار پلپل * و تخم بادروج آور بحاصل

( 1666 )

و رجوع كنيد به بيت‌هاى : ( 1802 ) و ( 1926 ) و ( 1950 ) .

27 - استعمال فعل مركّب « بگرد آوردن » به معنى « جمع كردن ، بهم آميختن » :

پس آنگه از دگر دارو بگرد آر * بكوب و بانگبين اندرش بسپار

( 2366 )

و نيز رجوع كنيد به بيت‌هاى : ( 2389 ) و ( 2460 ) و ( 2440 ) .

و به معنى مجامعت و نزديكى كردن كه به صورت « با خود بگرد آوردن » و گرد آمدن » به كار برده است :

بهفتى هر شبى گو شافه بردار * پس آنگه مرد را با خود بگرد آر

( 2475 )

گر اندايد قضيبش را بروغن * گَهِ گرد آمدن آن مرد با زن

( 2488 )

28 - استعمال فعل « آراستن » در معنى « اندودن ، آماده كردن » :

و گرنه زفتِ تر بر پايش انداى * و گرنه سندروس و روغن آراى

( 3498 )

نخستين چيز قى فرماى او را * پس آنگه داروى آراى او را

( 3822 )