دانشنامه در علم پزشكى ( فارسى ) — الصفحة ٣٢

مختصّات دستورى و مختصّات لفظى ،

و گرم و خشك باشد حبّ خردل * كزو مرهم كنى به بود دمّل

( 568 )

نبايد خوردن او را چيز بسيار * كه وقت هضم كردن بود دشوار

( 1630 )

و گه‌گه بود كاين از امتلا بود * گل پرورده مروى را شفا بود

( 1683 )

هميشه معدهء او بود سوزان * و تشنه باشد و از درد نالان

( 2108 )

گرش اسهال فرمايى خطا بود * گرش نكبت رسد زى تو خطا بود

( 3304 )

23 - به كار بردن « شود » ( بر وزن زود ) بجاى « شود » ( سوم شخص مفرد مضارع التزامى از مصدر شدن ) :

گر از خشكى بود چون گرسنه شود * مرو را بىبهانه درد بفزود

( 1096 )

كسى خواهد كه گوشش اشنوا شود * و علّت‌ها ز گوش وى جدا شود

( 1353 )

بساى و قرص كن ، زين قرص فرماى * به آب نار تا به شود بر جاى

( 1922 )

و رجوع كنيد به بيت‌هاى : ( 3441 ) و ( 1236 ) و ( 1280 ) و ( 3907 ) .

و استعمال « شود » بجاى « شد » در اين بيت :

كسى كو عرطنيثا خورد كندش * و گرنه جبهلنگ و شود بىهش

( 3937 )

24 - به كار بردن فعل مركّب « دل بجا داشتن » بمعنى « اطمينان داشتن ، خاطر جمع بودن » :

گرش داروى تيز آرى روا دار * و گر بآهن . ببرّى دل بجا دار

( 1274 )