دانشنامه در علم پزشكى ( فارسى ) — الصفحة ٣١

مختصّات دستورى و مختصّات لفظى ،

ويلسان و برنگ و بنج و بوره * و پر اسياوشان و بان و زيره

( 383 )

نيايد چشم وى يك لخت بر هم * و گرچه بر هم افشاريش بستم

( 879 )

چو پيغمبر مهين مردمان بود * همه گيتى بمرده بايد اشمرد

( 4434 )

21 - به كار بردن كلمهء « سو » بمعنى « طرف ، بيرون » . و تركيباتى نظير « برسو » و « آن‌سو » به معنى « بيشتر و افزونتر » :

چو خواهى كش نگيرد درد و آماه * و خون مردمان سو كم كند راه

( 3003 )

چو بر پنج و چهل بر سو گذشت او * و ديوان جوانى بر نوشت او

( 359 )

بدين‌سان باشد او تا شصت بر سو * پس آنگه آيد از هر جاى آهو

( 363 )

كه روزى سى و چل بر سو گذارد * و تب چنگال زان كس برندارد

( 4152 )

و هركس از چهل آن‌سو گذشتست * برو فرّ جوانى در گذشتست

( 695 )

22 - استعمال فعل ماضى بجاى مضارع و مستقبل ؛ مانند : گشت بجاى « خواهد گشت » و به گشت بجاى « به خواهد گشت » و به بود بجاى « به بود » و بود بجاى « بود » و بود بجاى « بود ، باشد » :

بنفشه بايد و از مغز لكور * بدين مطبوخ حالش گشت بهتر

( 1997 )

بگو بشكاف از زيرش به نيشش * چو خون بيرون رود به گشت ريشش

( 3008 )