دانشنامه در علم پزشكى ( فارسى ) — الصفحة ٢٨

مختصّات دستورى و مختصّات لفظى ،

و نيز رجوع كنيد به بيت‌هاى : ( 1775 ) و ( 4171 ) .

14 - قرار دادن حرف « ز » ميان حرف اضافهء « با » و ضماير « او - آن - اين » :

مر او را جستن دل بود بسيار * كه بسيارى ابازو نيست هشيار

( 2928 )

دلش ميرِ تنست و معدن جان * و مغزش چون وزيرى عقل‌بازان

( 150 )

و گر وى را طبيعت نرم باشد * ابازينش مجسّه گرم باشد

( 2044 )

و نگاه كنيد به بيت‌هاى : ( 1577 ) و ( 1580 ) و ( 1844 ) .

15 - به كار بردن كلمهء « فالج » كه امروزه به صورت « فلج » به كار مىبرند :

خدر گر غلبه دارد فالج آرد * تن مردم به ناكارى سپارد

( 302 )

و رجوع كنيد به بيت‌هاى : ( 517 ) و ( 527 ) و ( 534 ) و ( 565 ) .

16 - به كار بردن : ابا ، ابى ، ابر بجاى « با » « بى » « بر » :

سرشتش خوى نيك و سازگارى * ابا ياران هميشه نيك يارى

( 138 )

خدايى رازدان و رازدارست * ابى دستور و بىانباز و يارست

( 30 )

و ليكن چشم وى بينى گشاده * ابر جاى دو چشمش ايستاده

( 878 )

و نيز نگاه كنيد به بيت‌هاى : ( 1635 ) و ( 2220 ) و ( 1207 ) و ( 34 ) و ( 615 ) و ( 643 ) و ( 884 ) و ( 859 ) و ( 4071 ) و ( 2305 ) .

17 - استعمال كلمهء « پاك » در معنى قيدى :

بگرماوه درش بايد نشستن * همه تن پاك اندودن بروغن

( 3433 )

و رجوع كنيد به بيت‌هاى : ( 2413 ) و ( 2482 ) .