دانشنامه در علم پزشكى ( فارسى ) — الصفحة ٢٧

مختصّات دستورى و مختصّات لفظى ،

كسى كش استخوانى بر شكسته * بماند سخت در بندش ببسته

( 2986 )

8 - به كار بردن ضمير مفرد « او » و « وى » براى غير عاقل :

به استسقات نيك آيد زراوند * گشايد از جگر او سدّه و بند

( 547 )

و سگپستان برو سينه كند نرم * سوى سردى برد وى معدهء گرم

( 516 )

و نگاه كنيد به بيت‌هاى : ( 500 ) و ( 546 ) و ( 495 ) .

9 - استعمال كلمهء « هيچ » بجاى « ياى نكره » :

نشايستى كه هرگز يك زمان نيز * به چشم هيچ‌كس بودى نهان نيز

( 19 )

10 - آوردن « مر » پيش از مفعول صريح و آوردن « را » بعد از آن :

تو گرم و تيز دان مر شيطرج را * ببرد بلغم ، آرد زود صفرا

( 551 )

بياموز و بگو مر مردمان را * نصيحت را و نه سود و زيان را

( 3225 )

11 - آوردن « مر » زايد :

كسى كش بس فراخست مر دهانش * دليرست و بسندست اين نشانش

( 266 )

12 - استعمال حرف اضافهء « را » :

و رطبه شير بيفزايد زنان را * و تخمش شهوت آرد مردمان را

( 545 )

و نگاه كنيد به بيت‌هاى : ( 510 ) و ( 137 ) و ( 236 ) .

13 - به كار بردن « اينت » :

و لون سرخ و زرد و سرخ تابان * مزاج گرم باشد اينت برهان

( 224 )