دانشنامه در علم پزشكى ( فارسى ) — الصفحة ٢٦

مختصّات دستورى و مختصّات لفظى ،

و نيز رجوع كنيد به بيت‌هاى : ( 3343 ) و ( 3345 ) و ( 1322 ) و ( 995 ) و ( 975 ) .

5 - استعمال « گر » و « ار » به معنى « يا » و « ارنه » به معنى « يا نه » .

بينبويانش به جند بيستر زود * و گند سوخته گر بوى گر دود

( 2602 )

گر از خون بود رگ بگشاى ز اوّل * ز دستش با سليق ار نيز اكحل

( 1611 )

و لختى انگبين برگِ سداب آر * و مويز آب ، ارنه ، از شراب آر

( 1769 )

و گر ضيقِ نفس باشد كسى را * ز بلغم گر ز خون و گر ز صفرا

( 1609 )

6 - استعمال ، بر ، در ، درون ، اندر ، بعد از اسامى و ضماير مصدّر به « بر » اضافه يا « ب » اضافه و « ز » اضافه :

كمون و ورد و آب سركه آور * بياميز و طلا كن بر شكم بر

( 2678 )

از آن روغن بتن در گو همى مال * كزين روغن شفا يابد على الحال

( 3435 )

ز نوشادر گلو از هم گشايد * ز چشم اندر سپيدى او زدايد

( 500 )

و گر به شكم درون كرم درازست * بداروهاى نيك او را نيازست

( 2775 )

و رجوع كنيد به بيت‌هاى : ( 2590 ) و ( 2487 ) و ( 3452 ) و ( 2763 ) و ( 2956 ) و ( 2960 ) و ( 2779 ) .

7 - به كار بردن « ماندن » در معنى متعدّى :