دانشنامه در علم پزشكى ( فارسى ) — الصفحة ٢٥

مختصّات دستورى و مختصّات لفظى ،

كسى كو زو خورد هم زهر خوردست * كزو بسيار اندوهان و دردست

( 3848 )

و رجوع كنيد به بيت‌هاى ( 3403 ) و ( 3842 ) و ( 4104 )

4 - آوردن جمع‌هايى نظير « ماهيان » بجاى « ماهها » و « شاهيان » بجاى « شاهان » :

بگو زين غرغره كن هر زمانى * به هفته دو و گرنه ماهيانى

( 1439 )

پياز خشك خوردن ماهيانى * برويش بر كلف گيرد نشانى

( 4394 )

به دو مر شاهيان را عزّ و كامست * ببينى ناصر دولتش نامست

( 100 )

و جمع‌هايى نظير ناخنان ، رخان ، كژدمان ، ماران ، مژككان ، چشمكان ، انگشتكان .

و گر از ناخنان گردد مقشّر * مرو را دارويى آميز ديگر

( 3340 )

گرش رنگ رخان زردى ندارد * و آب از ديدگانش مىنبارد

( 2591 )

ور آب انگژد جايى بريزند * بجمله كژدمان ز آنجا گريزند

( 3689 )

و گر خردل بكوبى لختكى زان * فروريزى تو در سوراخ ماران

( 3679 )

كسى كش مژككان باشد فزوده * و بينايى ز چشم او ربوده

( 986 )

نه نيز از هم گشايد چشمكانش * سخن را نيز نگشايد زبانش

( 2588 )

كسى كانگشتكانش در زمستان * بخارد سخت وقت بامدادان

( 2952 )