دانشنامه در علم پزشكى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢

مختصات شعرى :

و گشته بوى داران شير ناخوش * كه پيش آيدْتْ تن زو باز تركش

كزو خوردى تبه گردَدْتْ معده * و هيضه گردد آن كو هرچ خورده

( 3858 و 3759 )

3 - استعمال واو عاطفه در ابتداى اشعار و مصراع‌ها :

ور طلى راست از سماق بايد * گر از سماق كم باشد بشايد

( 1696 )

* * *

دقيق حمص و از تخم پياز آر * و تخم بادِيان با او بساز آر

( 1705 )

و پيه بط و موم زرد بايد * وز وفا لختكى با او بشايد

( 2554 )

4 - آوردن « الف » اطلاق در قافيه ؛ مانند : كامكارا - نگارا - روزگارا - چهارا - تماما - كاما - گلابا - آفتابا - بكارا - قرارا - كارا - خوارا - خوابا :

خداى غيب دان و كامكارا * ز نطفه آفريدست اين نگارا

( 142 )

برين اشكال باشد روزگارا * پديد است اندرو طبع چهارا

( 173 )

ز سى و پنج تا شصت تماما * ز سودا بين همه سلطان و كاما

( 344 )

بينبويانش كافور و گلابا * مگر كم شود زخم آفتابا

( 929 )

گر اين تدبير دارد كس بكارا * ز درد گوش يابد او قرارا

( 1361 )

و گر يا بى ز ترياك چهارا * بخور گو تاش بهتر شود كارا

( 3620 )