دانشنامه در علم پزشكى ( فارسى ) — الصفحة ٢١

مختصات شعرى :

و گر زو به نگردد مىبنالد * نمكّث سوده در دندانش مالد

( 1420 )

درو بسته دويست و چلّ و شش لخت * بقدرت استخوان بر يكديگر سخت

( 144 )

كسى كز پُرّى صفراى بسيار * ز تب بىهُش شود با زرد رخسار

( 4183 )

و پَرِّ ساوشان گرمست و بلغم * ز شش بيرون كند گردد همه كم

( 436 )

طعام وى چيندر با سپندان * دگر ماهىّ تازه باشْدْ بريان

( 2516 )

سيه‌چشمان نباشند جزّ بددل * خداوند فراخى چشم جاهل

( 252 )

ابر بو بكر و عمّر نيز عثمان * كه كردش او بما بر جمع قرآن

( 4466 )

2 - ساكن ساختن حرف آخر كلمه قبل از ضماير ؛ مانند : گواريدنش - بودش - دهش - درت - بفزايدت - آورش - آيدت - گرددت .

مزاج معده گر باشد بقوّت * گواريدنش بيش آيد ز شهوت

( 211 )

درو كن نيك لختى دهن بادام * بدوده تا بُوَدْشْ از درد آرام

( 2253 )

پس آنگه اسفيوشش دِه بجلّاب * گر ، آب بقل حمقا دِهْشْ بشتاب

( 3788 )

به معده دَرْتْ بفزايَدْتْ قوّتْ * و نيكو داردت به نيت و شهوت

( 3309 )

ز آب انگبينش گو همى خور * بحيله آنگهى آورْشْ ازور

( 3855 )