دانشنامه در علم پزشكى ( فارسى ) — الصفحة ١٨٥

علاج گرْ و خارِش

و گر بهتر نگردد صمغِ ميلاط * برو نِهْ خوارمايه « 1 » نيز قيراط 112 آ

صفتِ صمغِ ميلاط

صفتِ صمغِ ميلاط

ببندد خونِ بگشاده ز هر جاى * تو مر خون بستنت جز زين مفرماى 3065

ز صبر و مرّ و زاج و علك و افيون * گلِ سرخ و زجاج و شبّ موزون

ز خونِ ساوشان بايَدْتْ ديگر * و لختى عنزروت او خود برابر

ازين هر داروى يك جزو بايد * ز آهك پنج جُزْوَتْ كم نشايد

بكوب و به آبِ باده در بياميز * پس اين دارو ز روغن تو بپرهيز

علاج گرْ و خارِش

علاج گرْ و خارِش

كسى كز گر و خارش دردمند است * هليله خوردنْ او را سودمند است 3070

حبى آميز از صبر و هليله * و گرنه خوردنى ز آبِ بليله

چو دارو خورد پس آنگه طلى « 2 » كن * ز مى خوردن و حلوا احتما كن « 3 »

و مرداسنگ وزك يكسان به‌هرحال * به سركه بآفتابِ اندر ، فرو مال

و گرنه روغن بيده درو مال * بگرماوه درون بِهْ گرددش حال

و گرنه از ككيج و روغنِ ورد * طلا كن تا رهد از خارش و درد 3075

گرش خارش بود زان خشكِ بىگر * علاجش خود از آن كن گر ز ديگر

طلا كن آبِ پودينه و روغن * بگرماوه درون سركه برو زن 112 ب

دگر حنّا و مغزِ گوز بر هم * بتن درمال تا خارش شود كم

گرش زين تر شود يك خورد دارو * بخور تا كم شود آن خارش از تو

هليله جوى زرد و آمله جوى * برنگِ پوست وا كرده « 4 » ابا اوى « 5 » 3080

ازين هر داروى يك جز بايد * و تربد زين همه كمتر نشايد

( 1 ) - خوارمايه : مقدارى كم . ( 2 ) - طلى كردن ، طلا كردن : اندودن . ( 3 ) - احتما كردن : پرهيز كردن . ( 4 ) - وا كرده : باز كرده . ( 5 ) - ابا اوى : با او .