دانشنامه در علم پزشكى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٠

صفتِ دهنِ العقارب

طعامش آبِ نار ، ار آبِ غوره * نبايد كو خورد از هيچ زيره

ضمادى سازش از ماورد و از خل * و لختى اسفيوشِ نيك و صندل

2265 به پشتش برازين بايد ضمادش * برآيد زود زين دارو مرادش

و گر ريشى بود بر كليتينش * و دردى باشد اندر حالبينش

نشانش آنكه بولش پاك خونست * هميشه تشنگى بر وى فزونست

كتيرا بايد و حبّ صنوبر * و خشخاش و نشا با او برابر

2270 و پسته با كتان و مغز بادام * بجز تخم خيار آنگه شود تام

ب 83 بكشكاب اندرون كن زو همى خور * بنزدِ چربش و حلوا بمگذر

طعامش را بجز از شير و شكّر * ندانم به ازين من چيز ديگر

كسى كو سنگ دارد در مثانه * درو بسته نشان آستانه « 1 »

كه بول وى برنگ اسپيده باشد * قضيبش را بسى خاريده باشد

2275 علاجش كن به سعد و تلخ بادام * بقسط و سنبل و پلپل كنى تام « 2 »

سليخه سنگ بگدازد همه زود * و زو بسيار كس را نيز بِهْ بود

دگر گه گو ز خاكسترِ گزدم « 3 » * بخور زو بِهْ شود بسيار مردم

طعامش را نخود بايد بزيتون * كبر با نيز سنگ آرد به بيرون

بدُهنِ عقرب آن دردش همى مال * به آب گرم تا به گردَدَشْ حال

2280 تو لختى پوست از اصل كبر جوى * ز راوند مدحرج ، سعد با اوى

( 1 ) - آستانه : مقدمه . ( 2 ) - تام : نسخهء اصل ( نام ) . ( 3 ) - گزدم : گژدم .