خوان الإخوان ( فارسى ) — الصفحة ١٩

صف هفتم سخن اندر چگونگى درجات ثواب

او را از ثواب آن باشد كه نفس او آرزو كند نه آنك نفس مستجيب آرزو كند با كوتهى به آنكه او ، و از بزرگىء علم او شرف نفس او بود كه خداى تعالى مرو را - عليه السلام - گفت : « وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى » . گفت و باشد كه بدهد ترا كردگار تو تا تو خشنود شوى . اين آيت همى دليل كند كه رسول را خشنودى نبود بدان ثواب كه مر امت را دانست كه خواهندشان دادن . و معاد جاى بازگشتى باشد و هر شاگردى را بازگشت آن جهانى بدانا و آموزگار خويش برسد ، و اندر شفاعت او باشد ، چون جفت او باشد كه شفاعت از شفع گرفته‌اند و شفع بلغت عرب جفت باشد . مستجيب جفت داعى باشد و ثواب اندر شفاعت او يابد ، اگر جفتش نيك است به ثواب نيكى رسد و گر جفتش بداست بپاداش بدى رسد ، چنانك رسول مصطفى صلى اللّه عليه و آله گفت « المرء مع من أحب » مرد با آن كس است كه او را دوست دارد .

اگر دوستار اولياء خداى باشد او دوست خداى باشد چنانك خداى تعالى همىگويد قوله : « قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ » بگوى اى محمد كه اگر خدا را همى دوستداريد از پس من رويد تا خداى شما را دوست دارد . و هر كه پس رو دشمنان اولياء خداى باشد اندر تاريكى اوفتد و به عذاب آتش جاويدى رسد . چنانك خداى تعالى همىگويد قوله : « وَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِياؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُماتِ أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ » همىگويد : و آنها كه حق را بپوشانيدند دوستان ايشان ديوانند بيرون آرندشان از روشنائى سوى تاريكيها ايشان اهل آتش‌اند و ايشان اندرو جاودانه‌اند . و مثل علم و متعلم چون مثل علت و معلول است .

از بهر آنك هركجا عالم است متعلم آنجاست و هر يكى نام خويش باضافت يار