زندگانى مولانا ( فارسى ) — الصفحة ٦٩

نامه و غزل چهارم

انت كالشمس اذ دنت و نأت * يا قريبا على العباد تعال

اى ظريف جهان سلام عليك * ان دائى و صحتى بيديك

گر به خدمت نمىرسم به بدن * انما الروح و الفؤاد لديك

گر خطابى نمىرسد بىحرف * پس جهان پرچرا شد از لبيك

نحس گويد ترا كه بدّلنى * سعد گويد ترا كه يا سعديك

آه از تو بر تو هم بنفير * آه المستغاث منك اليك

دارو درد بنده چيست بگو * قبلة النور ذقت من شفتيك

شمس دين عيش دوست نوشت باد * زانكه پيدا شده است فى عينيك

زندگانى صدر عالى باد * ايزدش پاسبان و كالى باد

هرچه نسيه است مقبلان را عيش * پيش او نقد وقت و حالى باد

مجلس گرم و پرحلاوت او . . . * از حريف فسرده خالى باد

جانهاء گشاده پر در غيب * بسته پيشش چو نقش قالى باد

بر يمين و يسار او دولت * هم جنوبى و هم شمالى باد

دو ولايت كه جسم و جان خوانند * بر سر هر دو شاه و والى باد

بخت نقد است شمس تبريزى * او بسم غير او مثالى باد

به خدائى كه در ازل بوده است * حى و دانا و قادر و قيوم

نور او شمعهاى عشق فروخت * تا كه شد صد هزار سر معلوم

از يكى حكم او جهان پر شد * عاشق و عشق و حاكم و محكوم

در طلسمات شمس تبريزى * گشت گنج عجائبش مكتوم

كه از آن دم كه تو سفر كردى * از حلاوت جدا شدم چون موم

همه شب همچو شمع مىسوزم * ز آتشش جفت و ز انگبين محروم

در فراق جمال تو ما را * جسم ويران و جان ازو چون بوم