زندگانى مولانا ( فارسى ) — الصفحة ٦٢

روايت ابن بطوطه « 1 »

آنكه اندر علوم فائق بود * بسرىّ شيوخ لائق بود

مفتيان گزيده شاگردش . . . * همه صفها زده ز جان گردش

هر مريدش ز بايزيد افزون * هريكى در وله دو صد ذو النون

با چنين عزّ و قدر و فضل و كمال * دائما بود طالب ابدال

خضرش بود شمس تبريزى * آنكه با او اگر درآميزى

هيچ‌كس را به يك جوى نخرى * پرده‌هاى ظلام را بدرى

آنكه از مخفيان نهان بود او * خسرو جمله واصلان بود او

اوليا گر ز خلق پنهانند * خلق جسمند و اوليا جانند

جسم جان را كجا تواند ديد * راه جان را بجان توان ببريد

اين‌چنين اوليا كه بينااند * از ازل عالمند و والااند

شمس تبريز را نمىديدند * در طلب گرچه بس بگرديدند

غيرت حق ورا نهان مىداشت * دور از وهم و از گمان مىداشت

نزد يزدان چو بود مولانا * از همه خاص‌تر بصدق و صفا

گشت راضى كه روى بنمايد * خاص با او بر آن بيفزايد

طمع اندر كس دگر نكند * مهر باقى ز دل برون فكند

غير او را نجويد اندر دهر * گرچه باشد فريد و زبدهء عصر

نشود كس بدان عطا مخصوص * او بود با چنان لقا مخصوص

بعد بس انتظار رويش ديد * هم شنيد آنچه كس ز كس نشنيد

چون كشيد از نياز بوى ورا * بىحجابى بديد روى ورا . . .

شد بر او عاشق و برفت از دست * گشت پيشش يكى بلندى و پست

دعوتش كرد سوى خانهء خويش * گفت بشنو شها ازين درويش

خانه‌ام گرچه نيست لائق تو * ليك هستم بصدق عاشق تو

بنده را هرچه هست و هرچه شود * بىگمان جمله آن خواجه بود

پس ازين روى خانه خانهء تست * به وثاقت همىروى تو درست

بعد از آن هر دو خوش روانه شدند * شاد و خندان بسوى خانه شدند